पिताको राज्यसँग सुन्ने कान छ
डुङ्गाबाट सिकाउँदै येशूले हाम्रा पिताको राज्य कसरी आउँछ भनी बताउनुहुन्छ: बाटो, चट्टान, काँडा र असल माटोमा परेको बीउ, एउटा बत्ती, किसान सुतिरहँदा बढ्ने अन्न, एउटा रायोको दाना। त्यसपछि उहाँ त्यो आँधी शान्त पार्नुहुन्छ जसले आफूलाई डुबाउँछ भन्नेमा चेलाहरू ढुक्क थिए।
4 1येशूले फेरि समुद्रको किनारमा सिकाउनुभयो। उहाँको वरिपरि यति ठूलो भीड जम्मा भयो, कि उहाँ पानीमा रहेको डुङ्गामा चढेर बस्नुभयो, र सारा भीड समुद्रको किनारमा जमिनमा थियो। 2उहाँले उनीहरूलाई दृष्टान्तहरूमा धेरै कुरा सिकाउनुभयो, र आफ्नो शिक्षामा उहाँले उनीहरूलाई भन्नुभयो:
3“सुन! एक जना किसान बिउ छर्न निस्क्यो। 4अनि उसले बिउ छर्दा, केही बिउ बाटोको छेउमा पर्यो, र चराहरू आएर त्यो खाइदिए। 5अरू बिउ ढुङ्गेनी जमिनमा पर्यो, जहाँ धेरै माटो थिएन, र माटो गहिरो नभएकाले त्यो तुरुन्तै उम्रियो। 6घाम झुल्केपछि, बिरुवाहरू डढे, र जरा नभएकाले तिनीहरू ओइलाए। 7अरू बिउ काँढाहरूका बीचमा पर्यो, र काँढाहरू बढेर त्यसलाई निसास्याइदिए, र कुनै अन्न फलेन। 8अरू बिउचाहिँ असल माटोमा पर्यो, र त्यसले अन्न फलायो, जुन उम्रियो, बढ्यो, र छरिएको भन्दा तीस गुणा, साठी गुणा, सय गुणा फल्यो।” 9अनि उहाँले भन्नुभयो, “जसको सुन्ने कान छ, त्यसले सुनोस्।”
10जब उहाँ एक्लै हुनुहुन्थ्यो, उहाँको वरिपरि भएकाहरूले बाह्र जनासँगै उहाँलाई ती दृष्टान्तहरूको बारेमा सोधे।
11उहाँले उनीहरूलाई भन्नुभयो, “तिमीहरूलाई हाम्रा पिताको राज्यको रहस्य दिइएको छ, तर बाहिरकाहरूलाई भने सबै कुरा दृष्टान्तहरूमा आउँछ, 12ताकि ‘तिनीहरूले हेरून् तर नदेखून्, र सुनून् तर नबुझून्, अनि फर्केर क्षमा नपाऊन्।’”
13उहाँले उनीहरूलाई भन्नुभयो, “के तिमीहरूले यो दृष्टान्त बुझेनौ? त्यसो भए सबै दृष्टान्तहरू कसरी बुझ्नेछौ? 14किसानले वचन छर्छ। 15वचन छरिएको बाटोमा परेकाहरू यिनै हुन्: तिनीहरूले सुन्नासाथ शैतान तुरुन्तै आउँछ र तिनीहरूमा छरिएको वचन खोसेर लैजान्छ। 16ढुङ्गेनी जमिनमा छरिएकाहरू यिनै हुन्, जसले वचन सुन्छन् र तुरुन्तै आनन्दसाथ त्यसलाई ग्रहण गर्छन्। 17तर तिनीहरूमा जरा हुँदैन, र तिनीहरू केही समयका लागि मात्र टिक्छन्; वचनको कारण कष्ट वा सतावट आउँदा, तिनीहरू तुरुन्तै तर्केर जान्छन्। 18अनि काँढाहरूका बीचमा छरिएकाहरू अरू हुन्। यिनीहरू वचन सुन्नेहरू हुन्, 19तर यस युगका चिन्ताहरू, धनको छल, र अरू कुराहरूका अभिलाषाहरू भित्र पसेर वचनलाई निसास्याइदिन्छन्, र त्यसले कुनै फल दिँदैन। 20अनि असल माटोमा छरिएकाहरू यिनै हुन्: तिनीहरूले वचन सुन्छन्, त्यसलाई ग्रहण गर्छन्, र फल दिन्छन्—तीस गुणा, साठी गुणा, सय गुणा।”
ज्योति चम्कनका निम्ति हो
21उहाँले उनीहरूलाई भन्नुभयो, “के कसैले बत्ती ल्याएर त्यसलाई डालो वा खाटमुनि राख्छ—सामदानमाथि होइन र? 22प्रकट हुनका लागि बाहेक कुनै कुरा लुकाइएको हुँदैन; बाहिर आउनका लागि बाहेक कुनै कुरा गुप्त हुँदैन। 23कसैको सुन्ने कान छ भने, त्यसले सुनोस्।”
24उहाँले उनीहरूलाई भन्नुभयो, “तिमीहरूले के सुन्छौ, त्यसमा ध्यान देओ। तिमीहरूले जुन नापले नाप्छौ, त्यही नापले तिमीहरूलाई नापिनेछ—र अझ बढी थपिनेछ। 25किनकि जससँग छ, त्यसलाई अझ बढी दिइनेछ; जससँग छैन, त्यससँग भएको पनि खोसिनेछ।”
बिउ आफैँ बढ्छ
26उहाँले भन्नुभयो, “हाम्रा पिताको राज्य यस्तो छ: एक जना मानिसले जमिनमा बिउ छर्छ। 27रात र दिन, सुतेको वा जागा रहेको भए पनि, बिउ उम्रिन्छ र बढ्छ, तर कसरी भन्ने उसलाई थाहा हुँदैन। 28माटोले आफैँ अन्न फलाउँछ—पहिले मुना, त्यसपछि बाला, अनि बालामा भरिपूर्ण दाना। 29तर अन्न पाकेपछि, कटनीको समय आएकाले, उसले तुरुन्तै हँसिया लगाउँछ।”
रायोको बिउ
30उहाँले भन्नुभयो, “हाम्रा पिताको राज्यलाई हामी केसँग तुलना गरौँ, वा त्यसका लागि कुन दृष्टान्त प्रयोग गरौँ? 31त्यो रायोको बिउजस्तै हो, जुन जमिनमा छर्दा सबै बिउमध्ये सबैभन्दा सानो हुन्छ। 32तर एक पटक छरेपछि, त्यो बढ्छ र सबै बगैँचाका बिरुवामध्ये सबैभन्दा ठूलो बन्छ, र यति ठूला हाँगाहरू फलाउँछ, कि आकाशका चराहरूले त्यसको छहारीमा गुँड बनाउन सक्छन्।”
33यस्ता धेरै दृष्टान्तहरूद्वारा उहाँले उनीहरूलाई सुन्न सक्ने क्षमताअनुसार वचन सुनाउनुभयो। 34उहाँले उनीहरूसँग दृष्टान्तहरूमा मात्र कुरा गर्नुभयो, तर एकान्तमा आफ्ना चेलाहरूलाई सबै कुरा बुझाउनुभयो।
येशूले आँधी शान्त पार्नुहुन्छ
35त्यस दिन साँझ परेपछि, उहाँले उनीहरूलाई भन्नुभयो, “हामी पारिपट्टि जाऔँ।”
36उनीहरूले भीडलाई छोडेर उहाँलाई जस्तो हुनुहुन्थ्यो, त्यस्तै डुङ्गामा लगे, र अरू डुङ्गाहरू पनि उहाँसँगै थिए। 37भयानक आँधी आयो। छालहरू डुङ्गामाथि बजारिन थाले, र डुङ्गा पानीले भरिन लागेको थियो। 38तर येशू डुङ्गाको पछिल्लो भागमा सिरानीमा सुतिरहनुभएको थियो। उनीहरूले उहाँलाई जगाएर भने, “गुरुज्यू, हामी मर्न लाग्यौँ, के तपाईंलाई केही मतलब छैन?”
39उहाँ उठेर बतासलाई हप्काउनुभयो, र समुद्रलाई भन्नुभयो, “शान्त हो! चूप लाग्!” बतास रोकियो, र पूरै शान्त भयो। 40उहाँले उनीहरूलाई भन्नुभयो, “तिमीहरू किन यति धेरै डराएका छौ? के तिमीहरूमा अझै विश्वास छैन?”
41तिनीहरू अत्यन्तै भयभीत भए, र एकआपसमा सोधे, “यी को हुनुहुन्छ त, जसको आज्ञा बतास र समुद्रले समेत पालन गर्छन्?”