Ny Fanjakan’ny Ray dia Manana Sofina Hihaino

Mampianatra avy ao anaty sambo Jesosy ny fomba ihavian'ny fanjakan'ny Raintsika: voa latsaka teo amin'ny lalana, vato, tsilo ary tany tsara, fanilo, vary mitombo raha matory ny mpamboly, voan-tsinapy. Avy eo mampiadana tafio-drivotra izy, izay noheverin'ny mpianany fa handentika azy.

Toko 4.

Nampianatra indray teo amoron-dranomasina i Jesosy. Nisy vahoaka be dia be nivory nanodidina Azy, ka niditra tao anaty sambo teny ambonin’ny rano Izy ary nipetraka, ary ny vahoaka rehetra kosa dia teny an-tanety, teo amoron-dranomasina. Nampianatra azy ireo zavatra maro tamin’ny fanoharana Izy, ary tamin’ny fampianarany dia hoy Izy taminy:

« Henoy! Nivoaka hamafy ny mpamafy. Ary rehefa namafy izy, dia nisy voa lavo teo amoron-dalana, ka avy ny vorona dia nitelina azy. Nisy voa hafa lavo teo amin’ny tany be vato, izay tsy dia nanana tany be, ka niforona avy hatrany satria tsy lalina ny tany. Ary nony niposaka ny masoandro, dia may ny zava-maniry, ary satria tsy nanana fakany izy, dia malazo. Nisy voa hafa lavo teo amin’ny tsilo, ary nitombo ny tsilo ka nanakivy azy, ka tsy nahavokatra izy. Ary nisy voa hafa lavo tamin’ny tany tsara, ka niforona sy nitombo ary nahavokatra telo-polo, enim-polo ary zato heny noho ny nafafy. » Ary hoy Izy: « Izay manana sofina handre, aoka hihaino. »

Nony irery Izy, dia nanontany Azy momba ny fanoharana ireo nanodidina Azy, mbamin’ny Roa ambin’ny folo.

Hoy Izy taminy: « Ianareo no nomena ny zava-miafina momba ny fanjakan’i Raintsika, fa ireo any ivelany kosa dia fanoharana avokoa ny zavatra rehetra, mba “hijery izy nefa tsy hahita, ary handre nefa tsy hahalala, ka tsy hiova sy hahazo famelan-keloka.” »

Hoy Izy taminy: « Tsy azonareo ve ity fanoharana ity? Ahoana àry no hahazoanareo ny fanoharana rehetra? Mamafy ny teny ny mpamafy. Ireto no teo amoron-dalana izay nafafy ny teny: raha vao mandre izy, dia avy avy hatrany i Satana ka mangala ny teny nafafy tao aminy. Ary toy izany koa ireto, izay nafafy teo amin’ny tany be vato: raha mandre ny teny izy, dia mandray azy avy hatrany amim-pifaliana. Nefa tsy manana faka ao anatiny izy, fa vetivety ihany, ary rehefa tonga ny fahoriana na ny fanenjehana noho ny teny, dia mivadika avy hatrany izy. Ary ny sasany kosa no nafafy teo amin’ny tsilo. Ireto no mandre ny teny, nefa ny fanahiana ny amin’izao andro izao, ny fitaky ny harena ary ny filàna ny zavatra hafa dia miditra ka manakivy ny teny, ka tsy mahavokatra izy. Ary ireto no nafafy tamin’ny tany tsara: mandre ny teny izy ka manaiky azy ary mahavokatra: telo-polo, enim-polo, zato heny. »

Ny Jiro dia Natao Hamirapiratra

Hoy Izy taminy: « Moa misy olona mitondra jiro hataony ambanin’ny sahafa na ambanin’ny fandriana, fa tsy hataony eo amin’ny fitoeran-jiro? Tsy misy zava-miafina afa-tsy mba hambara; tsy misy zava-miery afa-tsy mba hiseho. Raha misy manana sofina handre, aoka hihaino. »

Hoy Izy taminy: « Tandremo izay renareo. Ny famarana ampiasainareo no hamarana ho anareo, ary mbola hasiana mihoatra aza. Fa izay manana dia homena fanampiny; ary izay tsy manana, na izay ananany aza dia horesena aminy. »

Mitombo Ho Azy ny Voa

Hoy Izy: « Toy izao ny fanjakan’i Raintsika: mamafy voa amin’ny tany ny lehilahy iray. Alina sy andro, na matory na mifoha izy, dia miforona sy mitombo ny voa, nefa tsy fantany ny fomba. Ny tany no mamoa ho azy: voalohany ny ravina, avy eo ny salohim-bary, avy eo ny voa feno ao amin’ny salohim-bary. Fa rehefa masaka ny voa, dia alefany avy hatrany ny fiainga, satria tonga ny fijinjana. »

Ny Voan-tsinapy

Hoy Izy: « Inona no azontsika anoharana ny fanjakan’i Raintsika, na fanoharana manao ahoana no azontsika ampiasaina hanehoana azy? Mitovy amin’ny voan-tsinapy izy, izay kely indrindra amin’ny voa rehetra raha afafy amin’ny tany. Nefa rehefa nafafy izy, dia mitombo ka lasa lehibe indrindra amin’ny anana rehetra, ary mamoaka rantsana lehibe, ka ny vorona any an-habakabaka dia mahazo mitoby ao amin’ny aloky ny. »

Tamin’ny fanoharana maro toy izany no nitenenany ny teny taminy, araka izay nahaherany nihaino. Tsy niteny taminy afa-tsy tamin’ny fanoharana Izy, fa tamin’ny mpianany manokana kosa dia nanazava ny zavatra rehetra.

Nampitony ny Tafio-drivotra i Jesosy

Tamin’izay andro izay, nony hariva, dia hoy Izy taminy: « Handeha hita ny ilany isika. »

Dia nandao ny vahoaka izy ka nitondra Azy tao anaty sambo araka ny nisy Azy, ary nisy sambo hafa niaraka taminy. Nisy tafio-drivotra mahery nitsangana. Nikapoka ny sambo ny onja, ka efa saika ho feno rano ny sambo. Fa i Jesosy kosa natory tao ambadiky ny sambo teo ambonin’ny ondana. Dia nsuper Azy izy ka niteny hoe: « Mpampianatra ô, tsy miraharaha ve Ianao fa ho faty izahay? »

Nifoha Izy ka nananatra ny rivotra ary nilaza tamin’ny ranomasina hoe: « Mangina! Mitoera! » Dia nitsahatra ny rivotra, ary nilamina tanteraka. Hoy Izy taminy: « Nahoana no matahotra loatra ianareo? Mbola tsy manana finoana va ianareo? »

Natahotra indrindra izy ka nifanontany hoe: « Iza ary moa Ity, no na ny rivotra aza sy ny ranomasina dia mihaino Azy? »