مرقس 4

4 ¹عیسی بار دیگر در کنار دریا تعلیم داد. جمعیتی چنان انبوه گِرد او جمع شد که او در قایقی بر آب نشست، و همهٔ جمعیت در خشکی کنار دریا ماندند. ²او چیزهای بسیاری را با مَثَل به آنان تعلیم داد و در تعلیم خود به ایشان چنین گفت:

³«گوش دهید! برزگری برای بذرافشانی بیرون رفت. ⁴و چون بذر می‌افشاند، مقداری در کنار راه افتاد و پرندگان آمدند و آن را خوردند. ⁵مقداری دیگر بر زمین سنگلاخ افتاد، جایی که خاک چندانی نداشت، و چون خاک عمقی نداشت، بی‌درنگ سبز شد. ⁶اما چون آفتاب برآمد، گیاهان سوختند و چون ریشه نداشتند، خشک شدند. ⁷مقداری دیگر در میان خارها افتاد، و خارها رشد کردند و آن را خفه ساختند، چنانکه محصولی نداد. ⁸و مقداری دیگر در خاک خوب افتاد و محصولی بار آورد که جوانه زد و رشد کرد و سی، شصت و صد برابر آنچه کاشته شده بود، ثمر داد.» ⁹و گفت: «هر که گوش برای شنیدن دارد، بشنود.»

¹⁰چون تنها ماند، آنان که گِرد او بودند، همراه با آن دوازده تن، دربارهٔ مَثَل‌ها از او پرسیدند.

¹¹به ایشان گفت: «راز پادشاهی پدر ما به شما عطا شده است، اما برای آنان که بیرون‌اند، همه چیز با مَثَل بیان می‌شود، ¹²تا ‹بنگرند اما درنیابند، و بشنوند اما نفهمند، مبادا بازگردند و آمرزیده شوند.›»

¹³به ایشان گفت: «این مَثَل را نمی‌فهمید؟ پس چگونه همهٔ مَثَل‌ها را خواهید فهمید؟ ¹⁴برزگر کلام را می‌کارد. ¹⁵اینان کسانی‌اند که در کنار راه، جایی که کلام کاشته می‌شود: چون بشنوند، شیطان بی‌درنگ می‌آید و کلامی را که در آنان کاشته شده، می‌رباید. ¹⁶و اینان کسانی‌اند که بر زمین سنگلاخ کاشته می‌شوند، که چون کلام را می‌شنوند، بی‌درنگ آن را با شادی می‌پذیرند. ¹⁷اما در خود ریشه ندارند و تنها اندک‌زمانی پایدار می‌مانند؛ چون به‌سبب کلام سختی یا آزار پیش آید، بی‌درنگ می‌لغزند. ¹⁸و دیگران کسانی‌اند که در میان خارها کاشته می‌شوند. اینان کسانی‌اند که کلام را می‌شنوند، ¹⁹اما نگرانی‌های این روزگار و فریب ثروت و آرزوی چیزهای دیگر داخل می‌شوند و کلام را خفه می‌کنند و بی‌ثمر می‌ماند. ²⁰و اینان کسانی‌اند که در خاک خوب کاشته می‌شوند: کلام را می‌شنوند و می‌پذیرند و ثمر می‌آورند—سی، شصت و صد برابر.»

چراغ برای درخشیدن است

²¹به ایشان گفت: «آیا کسی چراغ را می‌آورد تا آن را زیر تشت یا زیر تخت بگذارد—نه بر چراغدان؟ ²²هیچ چیز پنهان نیست جز آنکه آشکار شود؛ و هیچ چیز نهان نیست جز آنکه به‌ظهور آید. ²³اگر کسی گوش برای شنیدن دارد، بشنود.»

²⁴به ایشان گفت: «به آنچه می‌شنوید توجه کنید. با هر پیمانه‌ای که بسنجید، برای شما نیز خواهند سنجید—و بیشتر بر آن خواهند افزود. ²⁵زیرا هر که دارد، به او بیشتر داده خواهد شد؛ و هر که ندارد، حتی آنچه دارد از او گرفته خواهد شد.»

بذر خود به خود می‌روید

²⁶گفت: «پادشاهی پدر ما این‌گونه است: کسی بر زمین بذر می‌افشاند. ²⁷شب و روز، چه در خواب و چه بیدار، بذر جوانه می‌زند و رشد می‌کند، هرچند او نمی‌داند چگونه. ²⁸زمین خود به خود محصول می‌آورد—نخست جوانه، سپس خوشه، آنگاه دانهٔ رسیده در خوشه. ²⁹اما چون دانه رسید، بی‌درنگ داس را می‌فرستد، زیرا وقت درو فرارسیده است.»

دانهٔ خردل

³⁰گفت: «پادشاهی پدر ما را به چه تشبیه کنیم، یا با چه مَثَلی آن را وصف نماییم؟ ³¹همچون دانهٔ خردل است که چون بر زمین کاشته شود، کوچک‌ترینِ همهٔ بذرهاست. ³²اما چون کاشته شد، رشد می‌کند و بزرگ‌ترینِ همهٔ گیاهان باغ می‌شود و چنان شاخه‌های بزرگ می‌آورد که پرندگان آسمان می‌توانند در سایه‌اش آشیانه سازند.»

³³با مَثَل‌های بسیارِ این‌چنین، کلام را با آنان در میان می‌گذاشت، به‌اندازه‌ای که توان شنیدن داشتند. ³⁴و جز با مَثَل با ایشان سخن نمی‌گفت، اما در خلوت همه چیز را برای شاگردان خود شرح می‌داد.

عیسی طوفان را آرام می‌کند

³⁵در همان روز، چون شب فرارسید، به ایشان گفت: «به آن سوی دریا برویم.»

³⁶پس جمعیت را ترک کردند و او را همان‌گونه که بود، در قایق با خود بردند، و قایق‌های دیگر نیز او را همراهی می‌کردند. ³⁷طوفانی سهمگین برخاست و امواج بر قایق می‌کوبیدند، چنانکه قایق در آستانهٔ پُر شدن از آب بود. ³⁸اما عیسی در عقب قایق بر بالشی خفته بود. او را بیدار کردند و گفتند: «استاد، آیا تو را باکی نیست که هلاک می‌شویم؟»

³⁹او برخاست و باد را نهیب زد و به دریا گفت: «آرام باش! ساکت شو!» باد فرو نشست و آرامشی کامل برقرار شد. ⁴⁰به ایشان گفت: «چرا این‌چنین ترسانید؟ آیا هنوز ایمان ندارید؟»

⁴¹آنان سخت هراسان شدند و به یکدیگر گفتند: «این کیست که حتی باد و دریا نیز از او فرمان می‌برند؟»