ମାର୍କ 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹ଯୀଶୁ ପୁନର୍ବାର ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାହାଙ୍କ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଏତେ ବୃହତ୍ ଜନସମୂହ ଏକତ୍ର ହେଲେ ଯେ ସେ ଜଳ ଉପରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ନୌକାରେ ଚଢ଼ି ବସିଲେ, ଆଉ ସମସ୍ତ ଜନସମୂହ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ସ୍ଥଳ ଉପରେ ରହିଲେ। ²ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦ୍ଵାରା ଅନେକ ବିଷୟ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ, ପୁଣି ଆପଣା ଶିକ୍ଷାରେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ,

³“ଶୁଣ! ଜଣେ ବୁଣାଳୀ ବୀଜ ବୁଣିବାକୁ ବାହାରିଲା। ⁴ପୁଣି, ସେ ବୁଣୁ ବୁଣୁ କେତେକ ବୀଜ ବାଟ ପାଖରେ ପଡ଼ିଲା, ଆଉ ପକ୍ଷୀମାନେ ଆସି ତାହା ଖାଇ ପକାଇଲେ। ⁵ଆଉ କେତେକ ବୀଜ ଅଳ୍ପ ମାଟିଥିବା ପଥୁରିଆ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା, ପୁଣି ମାଟିର ଗଭୀରତା ନ ଥିବାରୁ ଶୀଘ୍ର ଅଙ୍କୁରିତ ହେଲା। ⁶ମାତ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଅନ୍ତେ ତାହା ଝାମାଇଗଲା, ଆଉ ମୂଳ ନ ଥିବାରୁ ଶୁଖିଗଲା। ⁷ଆଉ କେତେକ ବୀଜ କଣ୍ଟାବୁଦା ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲା, ପୁଣି କଣ୍ଟାବୁଦା ବଢ଼ି ତାହାକୁ ଚାପି ପକାଇଲା, ଆଉ ତାହା ଫଳ ଦେଲା ନାହିଁ। ⁸ଆଉ କେତେକ ବୀଜ ଉତ୍ତମ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା, ପୁଣି ଅଙ୍କୁରିତ ହୋଇ ବଢ଼ି ଫଳ ଦେଲା, ଆଉ କେତେକ ତିରିଶ ଗୁଣ, କେତେକ ଷାଠିଏ ଗୁଣ ଓ କେତେକ ଶହେ ଗୁଣ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା।” ⁹ପୁଣି, ସେ କହିଲେ, “ଯାହାର ଶୁଣିବା ନିମନ୍ତେ କର୍ଣ୍ଣ ଅଛି, ସେ ଶୁଣୁ।”

¹⁰ସେ ଏକାକୀ ଥିବା ସମୟରେ, ତାହାଙ୍କ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ବାର ଜଣଙ୍କ ସହିତ ତାହାଙ୍କୁ ସେହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।

¹¹ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟର ନିଗୂଢ଼ ତତ୍ତ୍ଵ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଅଛି, କିନ୍ତୁ ବାହାରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସମସ୍ତ ବିଷୟ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ କୁହାଯାଏ, ¹²ଯେପରି ‘ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ହେଁ ନ ଦେଖନ୍ତି, ଆଉ ଶୁଣିଲେ ହେଁ ନ ବୁଝନ୍ତି, କାଳେ ସେମାନେ ଫେରି ଆସି କ୍ଷମା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।’”

¹³ପୁଣି, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ଏହି ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ବୁଝୁ ନାହଁ? ତେବେ କିପରି ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ବୁଝିବ? ¹⁴ବୁଣାଳୀ ବାକ୍ୟ ବୁଣେ। ¹⁵ଯେଉଁ ବାଟ ପାଖରେ ବାକ୍ୟ ବୁଣାଯାଏ, ସେମାନେ ଏହିପରି ଲୋକ; ସେମାନେ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ଶୟତାନ ଆସି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୁଣାଯାଇଥିବା ବାକ୍ୟ ହରଣ କରିନିଏ। ¹⁶ସେହିପରି ପଥୁରିଆ ଭୂମିରେ ବୁଣାଯାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଏପରି, ଯେଉଁମାନେ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଅବିଳମ୍ବେ ଆନନ୍ଦରେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ¹⁷କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୂଳ ନ ଥିବାରୁ ସେମାନେ ଅଳ୍ପ କାଳ ମାତ୍ର ସ୍ଥିର ରୁହନ୍ତି; ପରେ ବାକ୍ୟ ସକାଶେ କ୍ଲେଶ କିମ୍ବା ତାଡ଼ନା ଘଟିଲେ ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ବିଘ୍ନ ପାଆନ୍ତି। ¹⁸ଆଉ କେତେକ କଣ୍ଟାବୁଦା ମଧ୍ୟରେ ବୁଣାଯାଇଥିବା ଲୋକ; ସେମାନେ ଏପରି ଲୋକ, ଯେଉଁମାନେ ବାକ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି, ¹⁹କିନ୍ତୁ ଏହି ଯୁଗର ଚିନ୍ତା, ଧନର ମାୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟର ଅଭିଳାଷ ଭିତରେ ପଶି ବାକ୍ୟକୁ ଚାପି ପକାଏ, ଆଉ ତାହା ଫଳହୀନ ହୁଏ। ²⁰ଆଉ ଉତ୍ତମ ଭୂମିରେ ବୁଣାଯାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଏପରି; ସେମାନେ ବାକ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି, ତାହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ପୁଣି କେତେକ ତିରିଶ ଗୁଣ, କେତେକ ଷାଠିଏ ଗୁଣ ଓ କେତେକ ଶହେ ଗୁଣ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି।”

ଦୀପ ଆଲୋକ ଦେବା ନିମନ୍ତେ ନିର୍ମିତ

²¹ପୁଣି, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “କେହି କି ଦୀପ ଆଣି ମାଣ ତଳେ କିମ୍ବା ଖଟ ତଳେ ରଖେ—ଦୀପରୁଖା ଉପରେ ନୁହେଁ? ²²ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ନ ହେବ, ଏପରି କିଛି ଗୁପ୍ତ ନାହିଁ; ପୁଣି, ଯାହା ବ୍ୟକ୍ତ ନ ହେବ, ଏପରି କିଛି ଲୁକ୍କାୟିତ ନାହିଁ। ²³ଯଦି କାହାରି ଶୁଣିବା ନିମନ୍ତେ କର୍ଣ୍ଣ ଅଛି, ତେବେ ସେ ଶୁଣୁ।”

²⁴ପୁଣି, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯାହା ଶୁଣୁଅଛ, ସେଥିପ୍ରତି ସାବଧାନ ହୁଅ। ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯେଉଁ ମାପରେ ମାପ, ସେହି ମାପରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ମାପି ଦିଆଯିବ—ପୁଣି ଆହୁରି ଅଧିକ ଦିଆଯିବ। ²⁵କାରଣ ଯାହାର ଅଛି, ତାହାକୁ ଅଧିକ ଦିଆଯିବ; ଆଉ ଯାହାର ନାହିଁ, ତାହାର ଯାହା ଅଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ ତାହାଠାରୁ ନିଆଯିବ।”

ବୀଜ ଆପେ ଆପେ ବଢ଼େ

²⁶ପୁଣି, ସେ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଏହିପରି; ଜଣେ ଲୋକ ଭୂମିରେ ବୀଜ ବୁଣେ, ²⁷ଆଉ ରାତି ଓ ଦିନ, ସେ ଶୟନ କରୁ ବା ଉଠୁ, ବୀଜ ଅଙ୍କୁରିତ ହୋଇ ବଢ଼େ, ମାତ୍ର କିପରି ତାହା ହୁଏ, ତାହା ସେ ଜାଣେ ନାହିଁ। ²⁸ଭୂମି ଆପେ ଆପେ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ—ପ୍ରଥମେ ଅଙ୍କୁର, ତାହା ପରେ ଶିଷା, ତାହା ପରେ ଶିଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶସ୍ୟ। ²⁹କିନ୍ତୁ ଶସ୍ୟ ପାଚିଲେ ସେ ଅବିଳମ୍ବେ ଦାଆ ଲଗାଏ, କାରଣ ଅମଳର ସମୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଅଛି।”

ସୋରିଷ ଦାନା

³⁰ପୁଣି, ସେ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ କାହା ସଙ୍ଗେ ତୁଳନା କରିବା, କିମ୍ବା କେଉଁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦ୍ଵାରା ତାହା ବୁଝାଇବା? ³¹ତାହା ସୋରିଷ ଦାନା ପରି, ଯାହା ଭୂମିରେ ବୁଣାଯିବା ସମୟରେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ବୀଜ ଅପେକ୍ଷା କ୍ଷୁଦ୍ର, ³²ତଥାପି ବୁଣାଯିବା ପରେ ତାହା ବଢ଼ି ଉଠି ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଭିଦ ଅପେକ୍ଷା ବୃହତ୍ ହୁଏ, ଆଉ ଏତେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଡାଳ ବାହାର କରେ ଯେ ଆକାଶର ପକ୍ଷୀମାନେ ତାହାର ଛାୟା ତଳେ ବସା ବାନ୍ଧି ପାରନ୍ତି।”

³³ଏହିପରି ଅନେକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦ୍ଵାରା, ସେମାନେ ଯେପରି ଶୁଣିବାକୁ ସକ୍ଷମ ଥିଲେ, ସେହିପରି ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ବାକ୍ୟ କହିଲେ। ³⁴ସେ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ବିନା ସେମାନଙ୍କୁ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଆପଣା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ବିଷୟ ବୁଝାଇ ଦେଲେ।

ଯୀଶୁ ତୋଫାନ ଶାନ୍ତ କରନ୍ତି

³⁵ସେହି ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ହୁଅନ୍ତେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଆରପାରିକୁ ଯିବା।”

³⁶ସେଥିରେ ସେମାନେ ଜନସମୂହକୁ ବିଦାୟ କରି ତାହାଙ୍କୁ ଯେପରି ଥିଲେ ସେହିପରି ନୌକାରେ ସଙ୍ଗରେ ନେଇଗଲେ, ଆଉ ଅନ୍ୟ ନୌକାସବୁ ମଧ୍ୟ ତାହାଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଥିଲା। ³⁷ସେତେବେଳେ ପ୍ରବଳ ଝଡ଼ତୋଫାନ ଉଠିଲା। ତରଙ୍ଗ ନୌକା ଉପରେ ଆସି ପଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଆଉ ନୌକା ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ³⁸କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ ନୌକାର ପଛଆଡ଼େ ତକିଆ ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ଜଗାଇ କହିଲେ, “ହେ ଗୁରୁ, ଆମ୍ଭେମାନେ ମରୁଅଛୁ, ଏଥିରେ ଆପଣଙ୍କର କି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ?”

³⁹ସେତେବେଳେ ସେ ଉଠି ପବନକୁ ଧମକ ଦେଲେ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ କହିଲେ, “ଶାନ୍ତ ହୁଅ! ନୀରବ ହୁଅ!” ସେଥିରେ ପବନ ବନ୍ଦ ହେଲା, ଆଉ ମହା ଶାନ୍ତି ହେଲା। ⁴⁰ପୁଣି, ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ କାହିଁକି ଏତେ ଭୀତ ହେଉଅଛ? ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର କି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଶ୍ଵାସ ନାହିଁ?”

⁴¹ସେଥିରେ ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୀତ ହୋଇ ପରସ୍ପରକୁ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, “ଏ କିଏ ଯେ ପବନ ଓ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନୁଅଛନ୍ତି?”