Κατά Μάρκον 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹Πάλι ο Ιησούς δίδασκε δίπλα στη λίμνη. Μαζεύτηκε γύρω του τόσο μεγάλο πλήθος, ώστε ανέβηκε σ' ένα πλοιάριο μέσα στο νερό και κάθισε, ενώ όλο το πλήθος ήταν στη στεριά, δίπλα στη λίμνη. ²Τους δίδασκε πολλά με παραβολές, και μέσα στη διδασκαλία του τους έλεγε:

³«Ακούστε! Βγήκε ο σποριάς να σπείρει. ⁴Καθώς έσπερνε, μερικοί σπόροι έπεσαν στον δρόμο, κι ήρθαν τα πουλιά και τους έφαγαν. ⁵Άλλοι σπόροι έπεσαν σε πετρώδες έδαφος, που δεν είχε πολύ χώμα, κι αμέσως φύτρωσαν, επειδή το χώμα δεν είχε βάθος. ⁶Όταν βγήκε ο ήλιος, κάηκαν τα φυτά, κι επειδή δεν είχαν ρίζα, ξεράθηκαν. ⁷Άλλοι σπόροι έπεσαν ανάμεσα στ' αγκάθια, και τ' αγκάθια μεγάλωσαν και τους έπνιξαν, κι έτσι δεν έδωσαν καρπό. ⁸Άλλοι σπόροι έπεσαν σε καλό χώμα, κι έδωσαν καρπό που φύτρωσε, μεγάλωσε κι απέδωσε τριάντα, εξήντα, εκατό φορές περισσότερο απ' ό,τι σπάρθηκε». ⁹Και είπε: «Όποιος έχει αυτιά για ν' ακούει, ας ακούει».

¹⁰Όταν έμεινε μόνος, όσοι ήταν γύρω του, μαζί με τους Δώδεκα, τον ρώτησαν για τις παραβολές.

¹¹Τους είπε: «Σ' εσάς δόθηκε το μυστικό της βασιλείας του Πατέρα μας, αλλά σ' εκείνους που είναι απέξω όλα δίνονται με παραβολές, ¹²ώστε “ενώ κοιτάζουν να μη βλέπουν, κι ενώ ακούν να μην καταλαβαίνουν, και να μην επιστρέψουν και συγχωρεθούν”».

¹³Τους είπε: «Δεν καταλαβαίνετε αυτή την παραβολή; Τότε πώς θα καταλάβετε όλες τις παραβολές; ¹⁴Ο σποριάς σπέρνει τον λόγο. ¹⁵Αυτοί είναι εκείνοι που βρίσκονται στον δρόμο, όπου σπέρνεται ο λόγος· μόλις ακούσουν, έρχεται αμέσως ο Σατανάς και παίρνει τον λόγο που σπάρθηκε μέσα τους. ¹⁶Κι αυτοί είναι εκείνοι που σπέρνονται σε πετρώδες έδαφος· όταν ακούσουν τον λόγο, αμέσως τον δέχονται με χαρά. ¹⁷Δεν έχουν όμως ρίζα μέσα τους, κι αντέχουν μόνο για λίγο· όταν έρθει θλίψη ή διωγμός εξαιτίας του λόγου, αμέσως απομακρύνονται. ¹⁸Κι άλλοι είναι εκείνοι που σπέρνονται ανάμεσα στ' αγκάθια. Αυτοί είναι όσοι ακούν τον λόγο, ¹⁹αλλά οι έγνοιες αυτού του κόσμου, η απάτη του πλούτου και οι επιθυμίες για τ' άλλα πράγματα μπαίνουν μέσα και πνίγουν τον λόγο, κι έτσι μένει άκαρπος. ²⁰Κι αυτοί είναι εκείνοι που σπέρνονται σε καλό χώμα· ακούν τον λόγο, τον δέχονται και καρποφορούν — τριάντα, εξήντα, εκατό φορές».

Το φως είναι για να λάμπει

²¹Τους έλεγε: «Μήπως φέρνει κανείς ένα λυχνάρι για να το βάλει κάτω από το δοχείο ή κάτω από το κρεβάτι, κι όχι πάνω στον λυχνοστάτη; ²²Τίποτε δεν είναι κρυμμένο παρά για να φανερωθεί· τίποτε δεν είναι μυστικό παρά για να βγει στο φως. ²³Αν κανείς έχει αυτιά για ν' ακούει, ας ακούει».

²⁴Τους έλεγε: «Προσέχετε τι ακούτε. Με το μέτρο που μετράτε θα μετρηθείτε κι εσείς — και θα σας προστεθεί κι άλλο. ²⁵Γιατί σ' όποιον έχει θα του δοθούν κι άλλα· κι από εκείνον που δεν έχει, θα του πάρουν κι αυτό που έχει».

Ο σπόρος μεγαλώνει από μόνος του

²⁶Έλεγε: «Η βασιλεία του Πατέρα μας μοιάζει μ' έναν άνθρωπο που σκορπίζει τον σπόρο στη γη. ²⁷Νύχτα και μέρα, είτε κοιμάται είτε ξυπνάει, ο σπόρος φυτρώνει και μεγαλώνει, χωρίς εκείνος να ξέρει πώς. ²⁸Η γη καρποφορεί από μόνη της — πρώτα το χορτάρι, έπειτα το στάχυ, ύστερα το μεστωμένο σιτάρι μέσα στο στάχυ. ²⁹Όταν όμως ωριμάσει ο καρπός, αμέσως βάζει το δρεπάνι, γιατί έφτασε ο θερισμός».

Ο σπόρος του σιναπιού

³⁰Έλεγε: «Με τι να παρομοιάσουμε τη βασιλεία του Πατέρα μας, ή με ποια παραβολή να την παραστήσουμε; ³¹Μοιάζει μ' έναν σπόρο σιναπιού, που, όταν σπέρνεται στη γη, είναι ο πιο μικρός απ' όλους τους σπόρους. ³²Κι όμως, όταν σπαρθεί, φυτρώνει και γίνεται το πιο μεγάλο απ' όλα τα λαχανικά, κι απλώνει κλαδιά τόσο μεγάλα, ώστε τα πουλιά τ' ουρανού να μπορούν να φωλιάζουν στον ίσκιο του».

³³Με πολλές τέτοιες παραβολές τους έλεγε τον λόγο, όσο μπορούσαν ν' ακούσουν. ³⁴Δεν τους μιλούσε παρά μόνο με παραβολές· ιδιαιτέρως όμως εξηγούσε τα πάντα στους δικούς του μαθητές.

Ο Ιησούς γαληνεύει την τρικυμία

³⁵Εκείνη τη μέρα, όταν βράδιασε, τους είπε: «Ας περάσουμε στην απέναντι όχθη».

³⁶Άφησαν το πλήθος και τον πήραν μαζί τους, όπως ήταν, μέσα στο πλοιάριο· και άλλα πλοιάρια τον συνόδευαν. ³⁷Ξέσπασε μεγάλη ανεμοθύελλα, και τα κύματα έσπαζαν μέσα στο πλοιάριο, ώστε κόντευε κιόλας να γεμίσει νερά. ³⁸Ο Ιησούς όμως κοιμόταν στην πρύμνη, πάνω στο προσκέφαλο. Τον ξύπνησαν και του είπαν: «Δάσκαλε, δε σε νοιάζει που χανόμαστε;»

³⁹Σηκώθηκε, επιτίμησε τον άνεμο κι είπε στη λίμνη: «Σώπα! Ησύχασε!» Κι ο άνεμος κόπασε, κι έγινε απόλυτη γαλήνη. ⁴⁰Τους είπε: «Γιατί είστε τόσο φοβισμένοι; Ακόμη δεν έχετε πίστη;»

⁴¹Εκείνοι κυριεύτηκαν από μεγάλο φόβο κι έλεγαν ο ένας στον άλλον: «Ποιος είναι λοιπόν αυτός, που ακόμη κι ο άνεμος κι η λίμνη τον υπακούν;»