मार्क 4

4 ¹ येशू पुन्हा समुद्राकाठी शिकवू लागला. त्याच्याभोवती एवढा मोठा लोकसमुदाय जमला की तो पाण्यावरील एका नावेत जाऊन बसला, आणि सगळा लोकसमुदाय समुद्राकाठी भूमीवर होता. ² त्याने त्यांना दाखल्यांनी पुष्कळ गोष्टी शिकवल्या, आणि आपल्या शिकवणीत तो त्यांना म्हणाला:

³ “ऐका! एक पेरणारा पेरणी करण्यास निघाला.” ⁴ “आणि तो पेरीत असता, काही बी वाटेवर पडले, आणि पक्ष्यांनी येऊन ते खाऊन टाकले.” ⁵ दुसरे काही बी खडकाळ जमिनीवर पडले, जिथे फारशी माती नव्हती, आणि मातीला खोली नसल्यामुळे ते लगेच उगवले. ⁶ “सूर्य उगवला तेव्हा रोपटी करपून गेली, आणि त्यांना मूळ नसल्यामुळे ती सुकून गेली.” ⁷ “दुसरे काही बी काट्यांमध्ये पडले, आणि काटे वाढून त्यांनी ते दाबून टाकले, आणि ते धान्य देऊ शकले नाही.” ⁸ दुसरे काही बी चांगल्या जमिनीत पडले, आणि ते उगवून, वाढून धान्य देऊ लागले—पेरलेल्यापेक्षा तीसपट, साठपट, शंभरपट फळ देऊ लागले. ⁹ आणि तो म्हणाला, “ज्याला ऐकण्यास कान आहेत तो ऐको.”

¹⁰ तो एकटा असताना, त्याच्या सभोवतीच्या लोकांनी बारा जणांसह त्याला त्या दाखल्यांविषयी विचारले.

¹¹ तो त्यांना म्हणाला, “आमच्या पित्याच्या राज्याचे रहस्य तुम्हांला दिले आहे, परंतु जे बाहेरचे आहेत त्यांना सर्व काही दाखल्यांनी सांगितले जाते,” ¹² “यासाठी की ‘त्यांनी पाहावे पण ओळखू नये, आणि ऐकावे पण समजू नये, आणि त्यांनी परत फिरू नये व त्यांना क्षमा होऊ नये.’”

¹³ तो त्यांना म्हणाला, “तुम्हांला हा दाखला समजत नाही काय? मग सर्व दाखले तुम्हांला कसे समजतील?” ¹⁴ “पेरणारा वचन पेरतो.” ¹⁵ “वाटेवर जिथे वचन पेरले जाते ते हे आहेत: त्यांनी ऐकताच सैतान लगेच येतो आणि त्यांच्यामध्ये पेरलेले वचन घेऊन जातो.” ¹⁶ “त्याचप्रमाणे खडकाळ जमिनीवर पेरलेले ते हे आहेत, जे वचन ऐकतात आणि लगेच आनंदाने ते स्वीकारतात.” ¹⁷ परंतु त्यांच्यामध्ये मूळ नसल्यामुळे ते थोडाच काळ टिकतात; वचनामुळे संकट किंवा छळ आला की ते लगेच अडखळून पडतात. ¹⁸ “आणि दुसरे काही काट्यांमध्ये पेरलेले ते हे आहेत. हे असे लोक आहेत जे वचन ऐकतात, ¹⁹ परंतु या युगाच्या चिंता, धनाचा भुलावा, आणि इतर गोष्टींच्या इच्छा आत शिरून वचन दाबून टाकतात, आणि ते निष्फळ होते.” ²⁰ “आणि चांगल्या जमिनीवर पेरलेले ते हे आहेत: ते वचन ऐकतात, ते स्वीकारतात, आणि फळ देतात—तीसपट, साठपट, शंभरपट.”

दिवा प्रकाशण्यासाठी लावला जातो

²¹ तो त्यांना म्हणाला, “दिवा आणून तो टोपलीखाली किंवा पलंगाखाली ठेवायला कोणी आणतो काय—दिवठणीवर ठेवायला नाही काय?” ²² “प्रगट व्हावे यासाठीच सर्व काही लपवलेले असते; उघड व्हावे यासाठीच सर्व काही गुप्त असते.” ²³ “ज्याला ऐकण्यास कान आहेत तो ऐको.”

²⁴ तो त्यांना म्हणाला, “तुम्ही काय ऐकता याकडे लक्ष द्या. ज्या मापाने तुम्ही मापता त्याच मापाने तुम्हांला मापून दिले जाईल—आणि अधिकच जोडले जाईल.” ²⁵ कारण ज्याच्याजवळ आहे त्याला अधिक दिले जाईल; आणि ज्याच्याजवळ नाही त्याच्याजवळ जे आहे तेही त्याच्यापासून काढून घेतले जाईल.

बी आपोआप वाढते

²⁶ तो म्हणाला, “आमच्या पित्याचे राज्य असे आहे: एक माणूस जमिनीवर बी पेरतो.” ²⁷ “रात्र आणि दिवस, तो झोपलेला असो वा जागा असो, ते बी उगवते आणि वाढते, तरी हे कसे होते ते त्याला ठाऊक नसते.” ²⁸ “जमीन आपोआप धान्य देते—प्रथम अंकुर, मग कणीस, मग कणसात भरलेले दाणे.” ²⁹ “परंतु धान्य पिकले की, कापणी आली आहे म्हणून तो लगेच विळा घालतो.”

मोहरीचा दाणा

³⁰ तो म्हणाला, “आमच्या पित्याच्या राज्याची उपमा आपण कशाशी देऊ, किंवा कोणत्या दाखल्याने ते सांगू?” ³¹ ते मोहरीच्या दाण्यासारखे आहे, जो जमिनीवर पेरला जातो तेव्हा सर्व दाण्यांहून लहान असतो. ³² “तरी पेरल्यावर तो वाढतो आणि बागेतील सर्व झाडांहून मोठा होतो, आणि त्याला एवढ्या मोठ्या फांद्या फुटतात की आकाशातील पक्षी त्याच्या सावलीत घरटी बांधू शकतात.”

³³ अशा पुष्कळ दाखल्यांनी, ते ऐकण्यास समर्थ होते त्याप्रमाणे, त्याने त्यांना वचन सांगितले. ³⁴ दाखल्यांवाचून तो त्यांच्याशी बोलत नसे, परंतु एकांती तो आपल्या शिष्यांना सर्व काही समजावून सांगत असे.

येशू वादळ शांत करतो

³⁵ त्याच दिवशी संध्याकाळ झाली तेव्हा तो त्यांना म्हणाला, “आपण पलीकडे जाऊ या.”

³⁶ लोकसमुदायाला सोडून, तो जसा होता तसाच ते त्याला नावेत घेऊन गेले, आणि दुसऱ्याही नावा त्याच्याबरोबर होत्या. ³⁷ मोठे वादळ उठले. लाटा नावेवर आदळू लागल्या, इतक्या की नाव आधीच पाण्याने भरू लागली. ³⁸ परंतु येशू नावेच्या मागील भागात उशीवर झोपला होता. त्यांनी त्याला जागे करून म्हटले, “गुरुजी, आम्ही बुडत आहोत याची तुम्हांला काळजी नाही काय?”

³⁹ तो उठला, त्याने वाऱ्याला धमकावले, आणि समुद्राला म्हटले, “शांत हो! स्तब्ध राहा!” वारा थांबला, आणि सगळे पूर्णपणे शांत झाले. ⁴⁰ तो त्यांना म्हणाला, “तुम्ही एवढे का घाबरता? तुम्हांला अजून विश्वास नाही काय?”

⁴¹ ते अत्यंत भयभीत झाले आणि एकमेकांना विचारू लागले, “हा तरी कोण आहे, की वारा व समुद्रही याचे ऐकतात?”