നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ രാജ്യത്തിന് കേൾക്കുവാൻ ചെവിയുണ്ട്

പടകിലിരുന്ന് ഉപദേശിച്ചുകൊണ്ട്, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ രാജ്യം എങ്ങനെ വരുന്നു എന്ന് യേശു പറയുന്നു: വഴിയരികിലും പാറമേലും മുള്ളുകൾക്കിടയിലും നല്ല നിലത്തും വീഴുന്ന വിത്ത്, ഒരു വിളക്ക്, കൃഷിക്കാരൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ വളരുന്ന ധാന്യം, ഒരു കടുകുമണി. പിന്നെ, തങ്ങളെ മുക്കിക്കളയുമെന്നു ശിഷ്യന്മാർ ഉറപ്പിച്ച കൊടുങ്കാറ്റിനെ അവൻ ശാന്തമാക്കുന്നു.

അധ്യായം 4.

യേശു വീണ്ടും കടൽക്കരയിൽ ഉപദേശിച്ചു. അവിടുത്തെ ചുറ്റും അത്ര വലിയ ജനക്കൂട്ടം വന്നുകൂടിയതിനാൽ അവിടുന്ന് വെള്ളത്തിലുള്ള ഒരു വള്ളത്തിൽ കയറി ഇരുന്നു; ജനമെല്ലാം കടൽക്കരയിൽ കരയിൽ നിന്നു. അവിടുന്ന് ഉപമകളിലൂടെ അവരെ പലതും ഉപദേശിച്ചു; തന്റെ ഉപദേശത്തിൽ അവരോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു:

“കേൾക്കുവിൻ! ഒരു വിതക്കാരൻ വിതയ്ക്കുവാൻ പുറപ്പെട്ടു. അവൻ വിതയ്ക്കുമ്പോൾ ചില വിത്ത് വഴിയരികിൽ വീണു; പക്ഷികൾ വന്ന് അതു തിന്നുകളഞ്ഞു. മറ്റു ചില വിത്ത് ഏറെ മണ്ണില്ലാത്ത പാറസ്ഥലത്തു വീണു; മണ്ണിന് ആഴമില്ലാതിരുന്നതിനാൽ ഉടനെ മുളച്ചുവന്നു. സൂര്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ ചെടികൾ കരിഞ്ഞുപോയി; വേരില്ലാതിരുന്നതിനാൽ ഉണങ്ങിപ്പോയി. മറ്റു ചില വിത്ത് മുൾച്ചെടികൾക്കിടയിൽ വീണു; മുൾച്ചെടികൾ വളർന്ന് അതിനെ ഞെരുക്കിക്കളഞ്ഞു, അത് ധാന്യം നല്കിയതുമില്ല. മറ്റു ചില വിത്ത് നല്ല മണ്ണിൽ വീണു; മുളച്ച് വളർന്ന് വിതച്ചതിന്റെ മുപ്പതും അറുപതും നൂറും മടങ്ങു ധാന്യം നല്കി.” അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു, “കേൾക്കുവാൻ ചെവിയുള്ളവൻ കേൾക്കട്ടെ.”

അവിടുന്ന് തനിച്ചായിരുന്നപ്പോൾ അവിടുത്തെ ചുറ്റുമുള്ളവർ പന്ത്രണ്ടുപേരോടുകൂടെ ഉപമകളെക്കുറിച്ച് അവിടുത്തോടു ചോദിച്ചു.

അവിടുന്ന് അവരോടു പറഞ്ഞു, “നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ രഹസ്യം നിങ്ങൾക്കു നല്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ പുറത്തുള്ളവർക്ക് എല്ലാം ഉപമകളായി വരുന്നു, ‘അവർ കണ്ടിട്ടും ഗ്രഹിക്കാതെയും കേട്ടിട്ടും മനസ്സിലാക്കാതെയും തിരിഞ്ഞ് ക്ഷമിക്കപ്പെടാതെയും ഇരിക്കേണ്ടതിന്’ തന്നെ.”

അവിടുന്ന് അവരോടു പറഞ്ഞു, “ഈ ഉപമ നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലയോ? പിന്നെ എല്ലാ ഉപമകളും നിങ്ങൾ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കും? വിതക്കാരൻ വചനം വിതയ്ക്കുന്നു. വചനം വിതയ്ക്കപ്പെടുന്ന വഴിയരികിലുള്ളവർ ഇവരാകുന്നു: അവർ കേട്ട ഉടനെ സാത്താൻ വന്ന് അവരിൽ വിതയ്ക്കപ്പെട്ട വചനം എടുത്തുകളയുന്നു. പാറസ്ഥലത്തു വിതയ്ക്കപ്പെട്ടവർ ഇവരാകുന്നു: അവർ വചനം കേട്ട് ഉടനെ സന്തോഷത്തോടെ അതു കൈക്കൊള്ളുന്നു. എന്നാൽ അവരിൽ വേരില്ലാത്തതിനാൽ അല്പനേരം മാത്രം നിലനില്ക്കുന്നു; വചനംനിമിത്തം കഷ്ടതയോ ഉപദ്രവമോ വരുമ്പോൾ അവർ ഉടനെ വീണുപോകുന്നു. മുൾച്ചെടികൾക്കിടയിൽ വിതയ്ക്കപ്പെട്ടവർ വേറെ ചിലരാകുന്നു. ഇവർ വചനം കേൾക്കുന്നവരാണ്, എന്നാൽ ഈ ലോകത്തിന്റെ ചിന്താകുലങ്ങളും ധനത്തിന്റെ വഞ്ചനയും മറ്റു വസ്തുക്കളോടുള്ള മോഹങ്ങളും കടന്നുവന്ന് വചനത്തെ ഞെരുക്കിക്കളയുന്നു, അതു ഫലം കായ്ക്കുന്നതുമില്ല. നല്ല മണ്ണിൽ വിതയ്ക്കപ്പെട്ടവർ ഇവരാകുന്നു: അവർ വചനം കേട്ട് അതു കൈക്കൊണ്ട് മുപ്പതും അറുപതും നൂറും മടങ്ങായി ഫലം കായ്ക്കുന്നു.”

വിളക്ക് പ്രകാശിക്കുവാനുള്ളത്

അവിടുന്ന് അവരോടു പറഞ്ഞു, “ഒരുവൻ വിളക്ക് ഒരു പറയിന്റെയോ കട്ടിലിന്റെയോ കീഴിൽ വയ്ക്കുവാനോ — തണ്ടിന്മേൽ അല്ലാതെ — കൊണ്ടുവരുമോ? വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടുവാനല്ലാതെ ഒന്നും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നില്ല; വെളിച്ചത്തു വരുവാനല്ലാതെ ഒന്നും രഹസ്യമായിരിക്കുന്നില്ല. കേൾക്കുവാൻ ചെവിയുള്ളവൻ കേൾക്കട്ടെ.”

അവിടുന്ന് അവരോടു പറഞ്ഞു, “നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതു ശ്രദ്ധിക്കുവിൻ. നിങ്ങൾ അളക്കുന്ന അളവുകൊണ്ടുതന്നെ നിങ്ങൾക്കും അളന്നുതരും — അധികവും കൂട്ടിത്തരും. ഉള്ളവന് ഇനിയും നല്കും; ഇല്ലാത്തവനോ, ഉള്ളതുംകൂടെ അവനിൽനിന്ന് എടുത്തുകളയും.”

വിത്ത് സ്വയമായി വളരുന്നു

അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു, “നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ രാജ്യം ഇതിനു തുല്യമാകുന്നു: ഒരു മനുഷ്യൻ നിലത്തു വിത്ത് വിതയ്ക്കുന്നു. രാവും പകലും അവൻ ഉറങ്ങിയാലും ഉണർന്നിരുന്നാലും, അവൻ അറിയാതെതന്നെ വിത്ത് മുളച്ചു വളരുന്നു. നിലം സ്വയമായി ധാന്യം നല്കുന്നു — ആദ്യം ഞാറ്, പിന്നെ കതിർ, പിന്നെ കതിരിൽ നിറഞ്ഞ മണി. ധാന്യം പാകമാകുമ്പോൾ, കൊയ്ത്തു വന്നിരിക്കുന്നതിനാൽ അവൻ ഉടനെ അരിവാൾ അയയ്ക്കുന്നു.”

കടുകുമണി

അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു, “നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ രാജ്യത്തെ നാം എന്തിനോടു ഉപമിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ ഏത് ഉപമയാൽ അതിനെ വർണിക്കും? അത് ഒരു കടുകുമണിപോലെയാകുന്നു; നിലത്തു വിതയ്ക്കുമ്പോൾ അത് എല്ലാ വിത്തുകളിലുംവച്ച് ഏറ്റവും ചെറുതാകുന്നു. എന്നാൽ വിതച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ അതു വളർന്ന് എല്ലാ തോട്ടച്ചെടികളിലുംവച്ച് ഏറ്റവും വലുതായിത്തീരുന്നു; ആകാശത്തിലെ പക്ഷികൾക്ക് അതിന്റെ തണലിൽ കൂടുവയ്ക്കാവുന്നത്ര വലിയ ശിഖരങ്ങൾ അതു പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു.”

ഇങ്ങനെ പല ഉപമകളാൽ അവർക്കു കേൾക്കുവാൻ കഴിയുംവിധം അവിടുന്ന് അവരോടു വചനം സംസാരിച്ചു. ഉപമകളായിട്ടല്ലാതെ അവിടുന്ന് അവരോടു സംസാരിച്ചില്ല; എന്നാൽ തനിച്ചായിരുന്നപ്പോൾ തന്റെ സ്വന്തം ശിഷ്യന്മാർക്ക് എല്ലാം വിവരിച്ചുകൊടുത്തു.

യേശു കൊടുങ്കാറ്റിനെ ശമിപ്പിക്കുന്നു

അന്നു സന്ധ്യയായപ്പോൾ അവിടുന്ന് അവരോടു പറഞ്ഞു, “നമുക്ക് അക്കരെ കടന്നുപോകാം.”

അവർ ജനക്കൂട്ടത്തെ വിട്ടയച്ചശേഷം, അവിടുന്ന് ഇരുന്ന വള്ളത്തിൽത്തന്നെ അവിടുത്തെ കൊണ്ടുപോയി; മറ്റു വള്ളങ്ങളും അവിടുത്തോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഉഗ്രമായ ഒരു ചുഴലിക്കാറ്റ് ഉണ്ടായി. തിരമാലകൾ വള്ളത്തിന്മേൽ അടിച്ചുകയറി, വള്ളം വെള്ളംനിറഞ്ഞു മുങ്ങുമാറായി. എന്നാൽ യേശു അമരത്ത് തലയണമേൽ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. അവർ അവിടുത്തെ ഉണർത്തി പറഞ്ഞു, “ഗുരോ, ഞങ്ങൾ നശിച്ചുപോകുന്നത് അങ്ങേക്ക് വിചാരമില്ലയോ?”

അവിടുന്ന് എഴുന്നേറ്റ് കാറ്റിനെ ശാസിച്ചു; കടലിനോട്, “അടങ്ങുക! ശാന്തമായിരിക്കുക!” എന്നു പറഞ്ഞു. കാറ്റു നിന്നു, എല്ലാം തികച്ചും ശാന്തമായിത്തീർന്നു. അവിടുന്ന് അവരോടു പറഞ്ഞു, “നിങ്ങൾ ഇത്ര ഭയപ്പെടുന്നത് എന്ത്? ഇനിയും നിങ്ങൾക്കു വിശ്വാസമില്ലയോ?”

അവർ ഏറ്റവും ഭയപ്പെട്ട്, “കാറ്റും കടലുംപോലും അനുസരിക്കുന്ന ഇവൻ ആരാകുന്നു?” എന്ന് തമ്മിൽത്തമ്മിൽ ചോദിച്ചു.