Kratone Rama kita Kagungan Kuping kang Ngrungokake

Mulang saka prau, Yesus nyritakaké kepriyé Kraton Rama kita teka: wiji sing tiba ing dalan, ing watu, ing eri lan ing lemah becik, damar, gandum sing thukul nalika petani turu, wiji sawi. Banjur Panjenengané nyirep prahara sing diyakini para sakabaté bakal nglelebaké wong-wong mau.

Pasal 4.

Gusti Yesus mulang maneh ing sapinggire sagara. Akeh banget wong kang padha nglumpuk ngubengi Panjenengane, nganti Panjenengane minggah ing prau ing banyu lan lenggah, dene wong akeh mau kabeh ana ing dharatan sapinggire sagara. Panjenengane mulang akeh prakara marang wong-wong mau kanthi pasemon, lan ing sajrone mulang Panjenengane ngandika marang wong-wong mau:

“Rungokna! Ana wong kang nyebar wiji metu arep nyebar. Nalika nyebar, ana wiji sawetara kang tiba ing pinggir dalan, banjur manuk-manuk padha teka lan nucuki wiji mau nganti entek. Ana wiji liyane kang tiba ing palemahan kang akeh watune, kang kurang lemah, banjur enggal thukul awit lemahe ora jero. Bareng srengenge mlethek, thukulan mau padha kalayu, lan awit ora ana oyode, banjur padha garing. Ana wiji liyane kang tiba ing satengahe eri, banjur eri mau padha thukul lan ngempet wiji mau, nganti ora metu wohe. Ana wiji liyane kang tiba ing lemah kang becik, kang metu wohe, thukul, gedhe, lan ngasilake ping telung puluh, ping sewidak, lan ping satus tinimbang kang disebar.” Panjenengane banjur ngandika: “Sapa kang duwe kuping kanggo ngrungokake, ngrungokna.”

Nalika Panjenengane mung piyambakan, para wong kang ngubengi Panjenengane, bebarengan karo sakabat rolas, padha munjuk pitakon bab pasemon-pasemon mau.

Panjenengane ngandika marang wong-wong mau: “Kowe kabeh kaparingan wewadine Kratone Rama kita, nanging tumrap wong-wong kang ana ing njaba, samubarang kabeh dumunung ing pasemon, supaya ‘padha ndeleng nanging ora weruh, lan padha krungu nanging ora mangerti, supaya aja nganti padha mratobat lan kaapura.’”

Panjenengane banjur ngandika marang wong-wong mau: “Apa kowe kabeh ora mangerti pasemon iki? Yen mangkono, kepriye anggonmu bakal mangerti sakehe pasemon? Wong kang nyebar iku nyebar pangandika. Dene kang ana ing pinggir dalan, panggonan kang disebari pangandika, yaiku wong-wong iki: bareng padha krungu, Iblis banjur enggal teka lan ngrebut pangandika kang disebar ing atine. Semono uga kang disebar ing palemahan kang akeh watune, yaiku wong-wong kang padha krungu pangandika lan enggal nampani kanthi bungah. Nanging padha ora duwe oyod ing batine, mung tahan sadhela; bareng ana karibedan utawa panganiaya marga saka pangandika mau, banjur padha enggal murtad. Dene liyane yaiku kang disebar ing satengahe eri. Iku wong-wong kang padha krungu pangandika, nanging kuwatire urip ing jaman iki, pangiming-iminge kasugihan, lan pepenginan marang prakara liya-liyane padha mlebu lan ngempet pangandika mau, nganti ora metu wohe. Dene kang disebar ing lemah kang becik, yaiku wong-wong kang padha krungu pangandika, nampani, lan metu wohe—ping telung puluh, ping sewidak, lan ping satus.”

Damar Digawe supaya Madhangi

Panjenengane banjur ngandika marang wong-wong mau: “Apa ana wong kang nggawa damar arep dikurebi tompo utawa diselehake ing sangisore paturon—lan ora diselehake ing ajuge? Ora ana prakara kang kasidhem kang ora bakal kawedharake; ora ana prakara kang didhelikake kang ora bakal katon. Yen ana wong kang duwe kuping kanggo ngrungokake, ngrungokna.”

Panjenengane banjur ngandika marang wong-wong mau: “Padha nggatekna apa kang kokrungu. Ukuran kang kokanggo iku bakal dianggo ngukur kowe—malah kaimbuhan. Awit sapa kang duwe bakal kaparingan wuwuh; nanging sapa kang ora duwe, apa kang diduweni iya bakal dipundhut.”

Wiji Thukul Dhewe

Panjenengane banjur ngandika: “Kratone Rama kita iku kaya mangkene: ana wong nyebar wiji ing lemah. Ing wayah bengi lan awan, turu utawa tangi, wiji mau thukul lan gedhe, mangka wong mau ora ngerti kepriye kedadeyane. Lemah mau metokake woh dhewe—kawitan tunas, banjur wulen, nuli isi kang mentes ing wulene. Nanging bareng wohe wis masak, wong mau enggal ngirimake arit, awit wektu panen wis teka.”

Wiji Sawi

Panjenengane banjur ngandika: “Kratone Rama kita iku kena Dakpadhakake karo apa, utawa nganggo pasemon apa anggon kita nerangake? Iku kaya wiji sawi, kang cilik dhewe tinimbang sakehe wiji nalika disebar ing lemah. Nanging bareng wis disebar, iku thukul lan dadi gedhe dhewe tinimbang sakehe tanduran ing patamanan, sarta metokake pang-pang kang gedhe, nganti manuk-manuk ing awang-awang bisa gawe susuh ing ayom-ayome.”

Kanthi akeh pasemon kaya mangkono Panjenengane nggelarake pangandika marang wong-wong mau, sauwat karo kang bisa dirungokake. Panjenengane ora ngandika marang wong-wong mau kajaba kanthi pasemon, nanging ing papan kang piyambakan Panjenengane nerangake samubarang kabeh marang para sakabate piyambak.

Gusti Yesus Nyirep Prahara

Ing dina iku, bareng wis sore, Panjenengane ngandika marang para sakabate: “Ayo padha nyabrang menyang sisih kana.”

Para sakabat banjur ninggal wong akeh mau lan ngaturi Gusti Yesus tetep ana ing prau kaya anane, lan ana prau-prau liyane kang ngiringake Panjenengane. Banjur ana prahara angin gedhe. Ombak nempuh prau, nganti prau mau wis meh kebak banyu. Nanging Gusti Yesus lagi sare ana ing buri prau ing sanduwuring kajang-sirah. Para sakabat banjur nggugah Panjenengane sarta matur: “Guru, punapa Paduka boten manah bilih kawula sami badhe pejah?”

Panjenengane banjur wungu, nyentak angin mau, lan ngandika marang sagara: “Menenga! Sidhema!” Angine banjur leren, lan dadi tentrem banget. Panjenengane banjur ngandika marang para sakabat: “Yagene kowe kok padha wedi mangkono? Apa kowe isih padha ora duwe pracaya?”

Para sakabat padha wedi banget sarta padha sapocapan: “Sapa ta sanyatane Panjenengane iki, dene angin lan sagara iya padha nurut marang Panjenengane?”