مرقس 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹يسوع وري سمنڊ جي ڪناري تي تعليم ڏيڻ لڳو. ايڏو وڏو ميڙ سندس چوڌاري گڏ ٿيو جو هو پاڻيءَ تي هڪ ٻيڙيءَ ۾ چڙهي ويٺو، ۽ سڄو ميڙ سمنڊ جي ڪناري تي زمين تي هو. ²هن کين مثالن ۾ گھڻيون ڳالھيون سيکاريون، ۽ پنهنجي تعليم ۾ کين چيائين تہ

³”ٻڌو! هڪ پوکيندڙ پوکڻ لاءِ نڪتو. ⁴پوکيندي پوکيندي ڪجھ ٻج واٽ جي ڪناري تي ڪريو، ۽ پکين اچي اهو کائي ڇڏيو. ⁵ٻيو ٻج پٿريليءَ زمين تي ڪريو، جتي مٽي گھٽ هئي، ۽ مٽيءَ ۾ گھرائي نہ هجڻ ڪري ساڳئي گھڙيءَ ڦٽي نڪتو. ⁶جڏهن سج اڀريو تڏهن ٻوٽا ساڙجي ويا، ۽ پاڙ نہ هجڻ ڪري سڪي ويا. ⁷ٻيو ٻج ڪنڊن ۾ ڪريو، ۽ ڪنڊا وڌيا ۽ انهن ان کي دٻائي ڇڏيو، تنهنڪري ان مان ڪو داڻو نہ نڪتو. ⁸ٻيو ٻج سٺي زمين ۾ ڪريو، ۽ ڦٽي، وڌي، پوکيل ٻج کان ٽيهه، سٺ ۽ سؤ ڀيرا وڌيڪ داڻا ڏنائين.“ ⁹پوءِ چيائين تہ ”جنهن کي ٻڌڻ لاءِ ڪن آهن، سو ٻڌي.“

¹⁰جڏهن هو اڪيلو هو تڏهن سندس چوڌاري وارن ماڻهن، ٻارهن شاگردن سان گڏ، کانئس انهن مثالن بابت پڇيو.

¹¹کين چيائين تہ ”اوهان کي اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ جو ڀيد ڏنو ويو آهي، پر ٻاهرينن لاءِ سڀ ڪجھ مثالن ۾ اچي ٿو، ¹²جيئن ’اهي ڏسندي بہ نہ ڏسن، ٻڌندي بہ نہ سمجھن، ۽ نہ موٽن ۽ نہ معاف ڪيا وڃن.‘“

¹³کين چيائين تہ ”ڇا اوهين هي مثال نہ ٿا سمجھو؟ تڏهن سڀ مثال ڪيئن سمجھندا؟ ¹⁴پوکيندڙ ڪلام پوکي ٿو. ¹⁵واٽ جي ڪناري وارا اهي آهن جن ۾ ڪلام پوکيو وڃي ٿو: جڏهن اهي ٻڌن ٿا تڏهن ساڳئي گھڙيءَ شيطان اچي ٿو ۽ جيڪو ڪلام انهن ۾ پوکيو ويو هو سو کڻي وڃي ٿو. ¹⁶اهڙي طرح پٿريليءَ زمين تي پوکيل اهي آهن جيڪي ڪلام ٻڌي ساڳئي گھڙيءَ خوشيءَ سان قبول ڪن ٿا. ¹⁷پر پنهنجي اندر پاڙ نہ هجڻ ڪري ٿورڙو وقت ٽڪن ٿا؛ جڏهن ڪلام جي ڪري مصيبت يا ايذاءُ اچي ٿو تڏهن ساڳئي گھڙيءَ ٿڙي پون ٿا. ¹⁸ٻيا اهي آهن جيڪي ڪنڊن ۾ پوکيا ويا. هي اهي آهن جيڪي ڪلام ٻڌن ٿا، ¹⁹پر هن دنيا جون ڳڻتيون، دولت جو فريب، ۽ ٻين شين جون خواهشون اندر گھڙي ڪلام کي دٻائي ڇڏين ٿيون، ۽ اهو ڦل نہ ٿو ڏئي. ²⁰ٻيا سٺي زمين تي پوکيل اهي آهن جيڪي ڪلام ٻڌن ٿا، قبول ڪن ٿا ۽ ڦل ڏين ٿا—ٽيهه، سٺ ۽ سؤ ڀيرا.“

روشنيءَ کي چمڪائڻ لاءِ ٺاهيو ويو آهي

²¹کين چيائين تہ ”ڇا ڏيئو انهيءَ لاءِ آندو وڃي ٿو جو ٽوڪريءَ يا کٽ هيٺان رکجي، ۽ ڏيئي جي ٿلهي تي نہ رکجي؟ ²²جيڪا بہ شيءِ لڪيل آهي سا ظاهر ٿيڻ لاءِ ئي آهي؛ جيڪا بہ ڳجھي آهي سا ٻاهر اچڻ لاءِ ئي آهي. ²³جيڪڏهن ڪنهن کي ٻڌڻ لاءِ ڪن آهن تہ ٻڌي.“

²⁴کين چيائين تہ ”ڌيان ڏيو تہ ڇا ٿا ٻڌو. جنهن ماپي سان اوهين ماپيندا، تنهن ئي سان اوهان لاءِ ماپيو ويندو—۽ وڌيڪ بہ ڏنو ويندو. ²⁵ڇالاءِ جو جنهن وٽ آهي تنهن کي وڌيڪ ڏنو ويندو؛ ۽ جنهن وٽ ناهي تنهن کان اهو بہ کسيو ويندو جيڪو وٽس آهي.“

ٻج پاڻمرادو وڌي ٿو

²⁶چيائين تہ ”اسان جي پيءُ جي بادشاهي هن طرح آهي: هڪ ماڻهو زمين تي ٻج ڦهلائي ٿو. ²⁷رات ۽ ڏينهن، ستل هجي يا جاڳندو، ٻج ڦٽي ٿو ۽ وڌي ٿو، پر هو نہ ٿو ڄاڻي تہ ڪيئن. ²⁸زمين پاڻمرادو داڻو ڏئي ٿي—پهرين ڪونپر، پوءِ سنبل، پوءِ سنبل ۾ ڀريل داڻو. ²⁹پر جڏهن داڻو پڪو ٿئي ٿو تڏهن هو ساڳئي گھڙيءَ ڏاٽي هلائي ٿو، ڇاڪاڻ تہ لڻڻ جو وقت اچي ويو آهي.“

سرنهن جو داڻو

³⁰چيائين تہ ”اسان اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ کي ڪنهن سان ڀيٽيون، يا ان لاءِ ڪهڙو مثال ڏيون؟ ³¹اها سرنهن جي داڻي جهڙي آهي، جيڪو زمين تي پوکڻ مهل سڀني ٻجن کان نندڙو هوندو آهي. ³²پر جڏهن پوکيو وڃي ٿو تڏهن اڀري سڀني باغي ٻوٽن کان وڏو ٿي پوي ٿو، ۽ ايڏيون وڏيون ٽاريون ڪڍي ٿو جو آسمان جا پکي ان جي ڇانوَ ۾ آکيرو ڪري سگھن ٿا.“

³³اهڙن ڪيترن ئي مثالن سان کين ڪلام ٻڌايائين، جيئن اهي ٻڌي سگھن. ³⁴کين مثالن کان سواءِ ڪجھ نہ ٿي چيائين، پر پنهنجن شاگردن کي اڪيلائيءَ ۾ سڀ ڪجھ سمجھائيندو هو.

يسوع طوفان کي ماٺ ڪرائي ٿو

³⁵انهيءَ ڏينهن جڏهن شام ٿي تڏهن کين چيائين تہ ”اچو تہ ٻئي پار هلون.“

³⁶پوءِ ميڙ کي ڇڏي، جيئن هو هو تيئن کيس ٻيڙيءَ ۾ ساڻ وٺي هليا، ۽ ساڻس گڏ ٻيون ٻيڙيون بہ هيون. ³⁷هڪ سخت طوفاني واءُ اٿيو. لهرون ٻيڙيءَ مٿان اچي ڪريون، ايتري قدر جو اها اڳ ۾ ئي ڀرجڻ لڳي هئي. ³⁸پر يسوع ٻيڙيءَ جي پوئين پاسي وهاڻي تي ستل هو. هنن کيس جاڳائي چيائونس تہ ”استاد، ڇا تو کي ڪا پروا ناهي تہ اسان مري رهيا آهيون؟“

³⁹هن اٿي واءَ کي ڌمڪايو ۽ سمنڊ کي چيائين تہ ”ماٺ! ٺهي وڃ!“ تڏهن واءُ بيھي رهيو ۽ مڪمل سڪون ٿي ويو. ⁴⁰کين چيائين تہ ”اوهين ايترو ڇو ٿا ڊڄو؟ ڇا اڃا بہ اوهان ۾ ايمان ناهي؟“

⁴¹اهي ڏاڍا ڊڄي ويا ۽ هڪ ٻئي کان پڇيائون تہ ”پوءِ هي ڪير آهي جو واءُ ۽ سمنڊ بہ سندس فرمانبرداري ڪن ٿا؟“