مرقس 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹اهي سمنڊ جي پرينءَ ڪناري، گراسينن جي علائقي ۾ پهتا. ²جڏهن يسوع ٻيڙيءَ مان لٿو، تڏهن هڪ ناپاڪ روح وارو ماڻهو قبرن مان نڪري هڪدم کيس اچي مليو. ³سندس رهائش قبرن ۾ هئي، ۽ هاڻي ڪوبه کيس زنجير سان بہ ٻڌي نہ سگهندو هو. ⁴ڇاڪاڻ تہ کيس گهڻو ڪري ڪڙين ۽ زنجيرن سان ٻڌو ويو هو، پر هن زنجير ٽوڙي ڇڏيا ۽ ڪڙيون ڀڃي ڇڏيون—ڪنهن ۾ بہ کيس قابو ڪرڻ جي سگهه نہ هئي. ⁵رات ڏينهن، قبرن ۾ ۽ جبلن تي، هو لڳاتار رڙيون ڪندو رهندو هو ۽ پاڻ کي پٿرن سان زخمي ڪندو هو. ⁶جڏهن هن يسوع کي پري کان ڏٺو، تڏهن ڊوڙي اچي سندس اڳيان ڪري پيو. ⁷وڏي آواز سان رڙ ڪري چيائين تہ ”اي يسوع، سڀ کان مٿانهين خدا جا فرزند، تو کي مون سان ڇا ڪم آهي؟ آءٌ تو کي خدا جو واسطو ٿو ڏيان، مون کي عذاب نہ ڏي!“

⁸ڇاڪاڻ تہ يسوع کيس چئي رهيو هو تہ ”اي ناپاڪ روح، هن ماڻهوءَ مان نڪري وڃ!“

⁹يسوع کانئس پڇيو تہ ”تنهنجو نالو ڇا آهي؟“ هن وراڻيو تہ ”لجن، ڇاڪاڻ تہ اسين گهڻا آهيون.“ ^a a v9 رومي لجن ۾ لڳ ڀڳ ڇهه هزار سپاهي هوندا هئا—هن نالي مان ظاهر ٿئي ٿو تہ اهو ماڻهو هزارين بدروحن جي عذاب ۾ هو.

¹⁰هو کيس لڳاتار منٿ ڪندو رهيو تہ کين انهيءَ علائقي مان ٻاهر نہ موڪلي. ¹¹انهيءَ مهل اتي ٽڪريءَ تي سورن جو هڪ وڏو ڌڻ چري رهيو هو. ¹²پوءِ هنن کيس منٿ ڪري چيو تہ ”اسان کي انهن سورن ڏانهن موڪل، تہ اسين انهن ۾ داخل ٿيون.“

¹³هن کين موڪل ڏني. تڏهن ناپاڪ روح نڪري سورن ۾ داخل ٿيا؛ اهو ڌڻ—لڳ ڀڳ ٻه هزار—ٽڪريءَ جي ڪناري کان ڊوڙندو سمنڊ ۾ وڃي ڪريو ۽ سمنڊ ۾ ٻڏي مري ويو. ¹⁴سورن جا ڌنار ڀڄي ويا ۽ شهر ۽ ٻهراڙيءَ ۾ وڃي خبر ڏنائون؛ ماڻهو اهو ڏسڻ آيا تہ ڇا ٿيو آهي. ¹⁵اهي يسوع وٽ آيا ۽ ان ماڻهوءَ کي، جنهن ۾ بدروح سمايل هئا ۽ جنهن ۾ لجن هو، ڪپڙا پهريل ۽ هوش ۾ ويٺل ڏٺائون؛ تڏهن سڀ ڊڄي ويا. ¹⁶جن اکين سان ڏٺو هو، تن کين ٻڌايو تہ بدروحن جي قبضي واري ماڻهوءَ سان ڇا ٿيو هو، ۽ سورن جو بہ احوال ٻڌايائون. ¹⁷پوءِ اهي يسوع کي منٿ ڪرڻ لڳا تہ هو سندن علائقي مان هليو وڃي.

¹⁸جڏهن هو ٻيڙيءَ ۾ چڙهي رهيو هو، تڏهن اهو اڳ ۾ بدروح وارو ماڻهو کيس منٿ ڪرڻ لڳو تہ کيس ساڻ رهڻ ڏئي.

¹⁹پر يسوع کيس اجازت نہ ڏني، بلڪ چيائينس تہ ”پنهنجي گهر ۾ پنهنجن ماڻهن وٽ وڃ ۽ کين ٻڌاءِ تہ اسان جي پيءُ تو لاءِ ڪيترو ڪجهه ڪيو آهي، ۽ هن تو تي ڪيئن رحم ڪيو آهي.“ ^b b v19 جتي ٻيا ترجما ”خداوند“ پڙهن ٿا، اتي هن ترجمي ۾ اسان جي پيءُ جو نالو آيل آهي—يسوع شفا ماڻيندڙ ماڻهوءَ کي گهر موڪلي ٿو تہ پيءُ جي رحم بابت ٻڌائي، ساڳيو رحم جيڪو ان ماڻهوءَ پوءِ پاڻ يسوع ۾ ظاهر ٿيل ڏٺو.

²⁰هو وڃي ڊيڪاپولس ۾ اهو سڀ ڪجهه ٻڌائڻ لڳو جيڪو يسوع هن لاءِ ڪيو هو، ۽ سڀني کي عجب لڳو. ^c c v20 ڊيڪاپولس—يوناني ۾ ”ڏهه شهر“—گليل جي سمنڊ جي ڏکڻ ۽ اوڀر ۾ گهڻو ڪري غير قومن جي شهرن وارو علائقو هو.

ايمان سان شفا، پيار سان جيئرو ٿيڻ

²¹جڏهن يسوع ٻيهر ٻيڙيءَ ۾ پرينءَ ڪناري تي ويو، تڏهن سمنڊ جي ڪناري تي وڏو ميڙ سندس چوڌاري گڏ ٿيو. ²²عبادتخاني جي سردارن مان هڪ، جنهن جو نالو يائيرس هو، آيو ۽ يسوع کي ڏسي سندس پيرن تي ڪري پيو، ²³ڏاڍي منٿ ڪري چيائينس تہ ”منهنجي نندڙي ڌيءُ مرڻ تي آهي. هلي مٿس هٿ رک، تہ هوءَ شفا ماڻي ۽ جيئري رهي.“

²⁴تنهنڪري يسوع ساڻس گڏ هليو. وڏو ميڙ بہ سندس پٺيان هلندو رهيو ۽ چوڌاري کيس ڀيڙ ڪندو رهيو. ²⁵اتي هڪ عورت هئي، جنهن کي ٻارنهن سالن کان رت وهڻ جي بيماري هئي. ²⁶هن ڪيترن ئي طبيبن جي هٿان گهڻو ڏک سٺو ۽ پنهنجو سڀ ڪجهه خرچ ڪري ڇڏيو، پر ڪو فائدو نہ ٿيس، بلڪ وڌيڪ ڏکي ٿيندي وئي. ²⁷يسوع بابت ٻڌي، ميڙ ۾ سندس پٺيان اچي، چوغي کي هٿ لڳايائين. ²⁸ڇاڪاڻ تہ هوءَ پاڻ سان چوندي رهي تہ ”جيڪڏهن آءٌ رڳو سندس ڪپڙن کي ئي هٿ لڳايان، تہ شفا ماڻيندس.“ ²⁹هڪدم سندس رت جو وهڻ سڪي ويو، ۽ هن پنهنجي بدن ۾ محسوس ڪيو تہ هوءَ پنهنجي بيماريءَ کان ڇٽي وئي آهي.

³⁰يسوع هڪدم ڄاڻي ورتو تہ کانئس سگهه نڪتي آهي، تنهنڪري ميڙ ۾ ڦري پڇيائين تہ ”منهنجن ڪپڙن کي ڪنهن هٿ لڳايو؟“

³¹سندس شاگردن چيس تہ ”تون ڏسين ٿو تہ ميڙ تو تي ڪرندو پيو وڃي، پوءِ بہ پڇين ٿو تہ ’مون کي ڪنهن هٿ لڳايو؟‘“

³²پوءِ هو چوڌاري ڏسڻ لڳو تہ اهو ڪنهن ڪيو هو. ³³پر اها عورت ڊڄندي ۽ ڏڪندي، جيڪو ڪجهه هن سان ٿيو هو سو ڄاڻي، اچي سندس اڳيان ڪري پئي ۽ کيس سڄو سچ ٻڌايائينس.

³⁴هن کيس چيو تہ ”اي ڌيءَ، تنهنجي ايمان تو کي شفا ڏني آهي. سلامتيءَ سان وڃ، ۽ پنهنجي بيماريءَ کان آزاد رهه.“

³⁵هو اڃا ڳالهائي ئي رهيو هو تہ عبادتخاني جي سردار جي گهران ڪي ماڻهو آيا ۽ چوڻ لڳا تہ ”تنهنجي ڌيءَ مري وئي آهي. هاڻي استاد کي وڌيڪ تڪليف ڇو ٿو ڏين؟“

³⁶پر يسوع انهن جي چيل ڳالهه ٻڌي عبادتخاني جي سردار کي چيو تہ ”ڊڄ نہ، رڳو ايمان رک.“

³⁷هن پطرس، يعقوب ۽ يعقوب جي ڀاءُ يوحنا کانسواءِ ڪنهن کي بہ پاڻ سان گڏ هلڻ نہ ڏنو. ³⁸جڏهن اهي عبادتخاني جي سردار جي گهر پهتا، تڏهن يسوع ڏٺو تہ ڏاڍي هلچل آهي—ماڻهو روئي رهيا هئا ۽ وڏي آواز سان واويلا ڪري رهيا هئا.

³⁹اندر وڃي کين چيائين تہ ”هي هنگامو ۽ روئڻ ڇو آهي؟ ڇوڪري مري ناهي، رڳو ستل آهي.“

⁴⁰هو مٿس کلڻ لڳا. پر هن سڀني کي ٻاهر ڪڍي ڇڏيو، ۽ ڇوڪريءَ جي ابي ۽ ماءُ کي ۽ پنهنجن ساٿين کي وٺي، جتي ڇوڪري هئي اتي اندر ويو.

⁴¹هن ڇوڪريءَ جو هٿ پڪڙي چيس تہ ”تليٿا ڪوم،“ جنهن جو مطلب آهي تہ ”ننڍڙي ڇوڪري، آءٌ تو کي چوان ٿو، اُٿ!“

⁴²ڇوڪري هڪدم اُٿي ۽ هلڻ لڳي—ڇاڪاڻ تہ هوءَ ٻارنهن سالن جي هئي—۽ اهي هڪدم وڏي عجب ۾ اچي ويا. ⁴³هن کين سختيءَ سان تاڪيد ڪيو تہ هن بابت ڪنهن کي نہ ٻڌائجو، ۽ چيائين تہ ڇوڪريءَ کي کائڻ لاءِ ڪجهه ڏيو.