மாற்கு 5

5 ¹அவர்கள் கடலின் அக்கரையிலுள்ள கதரேனருடைய நாட்டுக்கு வந்தார்கள். ²இயேசு படகிலிருந்து இறங்கினவுடனே, அசுத்த ஆவி பிடித்திருந்த ஒரு மனுஷன் கல்லறைகளிலிருந்து அவரை எதிர்கொண்டு வந்தான். ³அவன் கல்லறைகளுக்குள்ளே வாசம்பண்ணினான்; சங்கிலிகளினாலும்கூட ஒருவனும் அவனைக் கட்டிவைக்க முடியாதிருந்தது. ⁴அவன் அநேகந்தரம் விலங்குகளினாலும் சங்கிலிகளினாலும் கட்டப்பட்டிருந்தும், சங்கிலிகளை முறித்து, விலங்குகளை உடைத்துப்போட்டான்—அவனை அடக்க ஒருவனுக்கும் பலம் இருந்ததில்லை. ⁵இரவும் பகலும், கல்லறைகளிலும் மலைகளிலும் இடைவிடாமல் கூக்குரலிட்டு, கல்லுகளினால் தன்னைக் காயப்படுத்திக்கொண்டிருந்தான். ⁶அவன் இயேசுவைத் தூரத்திலே கண்டபோது, ஓடிவந்து அவருக்கு முன்பாக விழுந்து, ⁷உரத்த சத்தமிட்டு: “இயேசுவே, உன்னதமான தேவனுடைய குமாரனே, எனக்கும் உமக்கும் என்ன? என்னை வேதனைப்படுத்தாதபடிக்கு தேவன்பேரில் உம்மை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்” என்றான்.

⁸ஏனெனில், “அசுத்த ஆவியே, இந்த மனுஷனைவிட்டுப் புறப்பட்டுப்போ” என்று இயேசு அவனுக்குச் சொல்லியிருந்தார்.

⁹இயேசு அவனை நோக்கி: “உன் பேர் என்ன?” என்று கேட்டார். அதற்கு அவன்: “என் பேர் லேகியோன், நாங்கள் அநேகர்” என்றான். ^a a v9 ஒரு ரோம லேகியோன் ஏறக்குறைய ஆறாயிரம் போர்வீரர்களைக் கொண்டிருந்தது — இந்த மனுஷன் ஆயிரக்கணக்கான பொல்லாத ஆவிகளால் வேதனைப்படுத்தப்பட்டான் என்பதை இந்தப் பேர் வெளிப்படுத்துகிறது.

¹⁰தங்களை அந்த நாட்டிலிருந்து அனுப்பிவிடாதபடிக்கு அவரை மிகவும் வேண்டிக்கொண்டான். ¹¹அங்கே மலையருகே பன்றிகளின் பெரிய மந்தை மேய்ந்துகொண்டிருந்தது. ¹²அப்பொழுது பிசாசுகளெல்லாம்: “நாங்கள் அந்தப் பன்றிகளுக்குள் புகும்படி, எங்களை அவைகளிடத்திற்கு அனுப்பும்” என்று அவரை வேண்டிக்கொண்டன.

¹³இயேசு அவைகளுக்கு உத்தரவு கொடுத்தார். அசுத்த ஆவிகள் புறப்பட்டு, பன்றிகளுக்குள் புகுந்தன; ஏறக்குறைய இரண்டாயிரம் பன்றிகளாகிய அந்த மந்தை உயர்ந்த மேட்டிலிருந்து கடலிலே பாய்ந்து, கடலில் மூழ்கி மாண்டன. ¹⁴பன்றிகளை மேய்த்தவர்கள் ஓடிப்போய், பட்டணத்திலும் நாட்டுப்புறங்களிலும் அதை அறிவித்தார்கள்; நடந்ததைப் பார்க்க ஜனங்கள் வந்தார்கள். ¹⁵அவர்கள் இயேசுவினிடத்தில் வந்து, பிசாசுகள் பிடித்திருந்தவனும், லேகியோனை உடையவனுமாயிருந்த அந்த மனுஷன் உடையணிந்து, தெளிந்த புத்தியோடே உட்கார்ந்திருக்கிறதைக் கண்டு, பயந்தார்கள். ¹⁶நடந்ததைக் கண்டவர்கள் பிசாசு பிடித்திருந்தவனுக்கு நேரிட்டதையும், பன்றிகளைக்குறித்ததையும் அவர்களுக்கு விவரித்துச் சொன்னார்கள். ¹⁷அப்பொழுது அவர்கள் தங்கள் நாட்டைவிட்டுப் போய்விடும்படி இயேசுவை வேண்டிக்கொள்ளத் தொடங்கினார்கள்.

¹⁸அவர் படகில் ஏறுகையில், முன்பு பிசாசு பிடித்திருந்த அந்த மனுஷன் தானும் அவரோடேகூட இருக்கும்படி வேண்டிக்கொண்டான்.

¹⁹ஆனால் இயேசு அதற்கு இடங்கொடாமல், அவனை நோக்கி: “உன் வீட்டுக்கு, உன் சொந்த ஜனங்களிடத்திற்குப் போய், எங்கள் பிதா உனக்கு எத்தனை பெரிய காரியங்களைச் செய்தாரென்றும், உன்மேல் எப்படி இரக்கமாயிருந்தாரென்றும் அவர்களுக்கு அறிவி” என்றார். ^b b v19 மற்ற மொழிபெயர்ப்புகள் “கர்த்தர்” என்று வாசிக்கும் இடத்தில், FHB எங்கள் பிதா என்று பெயரிடுகிறது—சொஸ்தமாக்கப்பட்ட மனுஷனைப் பிதாவின் இரக்கத்தை அறிவிக்கும்படி இயேசு வீட்டுக்கு அனுப்புகிறார்; அந்த மனுஷன் அதே இரக்கத்தை இயேசுவிடத்திலேயே வெளிப்படுவதைப் பின்பு காண்கிறான்.

²⁰அவன் போய், இயேசு தனக்குச் செய்த யாவற்றையும் தெக்கப்போலி நாட்டிலே பிரசித்தப்படுத்தத் தொடங்கினான்; எல்லாரும் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். ^c c v20 தெக்கப்போலி — கிரேக்கு மொழியில் “பத்து பட்டணங்கள்” — கலிலேயாக் கடலுக்குத் தெற்கிலும் கிழக்கிலும் இருந்த, பெரும்பாலும் புறஜாதியாருடைய பட்டணங்களைக் கொண்ட ஒரு நாடாயிருந்தது.

விசுவாசத்தால் சொஸ்தமானது, அன்பினால் உயிர்த்தெழுந்தது

²¹இயேசு மறுபடியும் படகில் ஏறி அக்கரைக்குக் கடந்துபோனபோது, திரளான ஜனங்கள் அவரிடத்தில் கூடிவந்தார்கள்; அவர் கடலோரத்தில் இருந்தார். ²²அப்பொழுது ஜெப ஆலயத் தலைவர்களில் ஒருவனாகிய யவீரு என்னும் பேருடையவன் வந்து, இயேசுவைக் கண்டு, அவர் பாதத்தில் விழுந்து, ²³“என் சிறுமகள் மரணத்தருவாயில் இருக்கிறாள்; அவள் சொஸ்தமடைந்து பிழைக்கும்படி நீர் வந்து அவள்மேல் உம்முடைய கைகளை வைக்கவேண்டும்” என்று அவரை ஊக்கமாய் வேண்டிக்கொண்டான்.

²⁴அப்படியே இயேசு அவனோடேகூடப் போனார். திரளான ஜனங்கள் அவரைப் பின்தொடர்ந்து, அவரை நெருக்கினார்கள். ²⁵அப்பொழுது பன்னிரண்டு வருஷமாய் இரத்தப்போக்கினால் வேதனைப்பட்ட ஒரு ஸ்திரீ, ²⁶அநேக வைத்தியர்களிடத்தில் மிகுந்த கஷ்டப்பட்டு, தன்னிடத்திலிருந்த யாவற்றையும் செலவழித்தும், ஒரு பயனும் அடையாமல், அதிக வருத்தமடைந்திருந்தாள். ²⁷அவள் இயேசுவைக்குறித்துக் கேள்விப்பட்டு, ஜனக்கூட்டத்தில் அவருக்குப் பின்னாலே வந்து, அவருடைய வஸ்திரத்தைத் தொட்டாள். ²⁸“நான் அவருடைய வஸ்திரங்களையாகிலும் தொட்டால் சொஸ்தமாவேன்” என்று அவள் தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். ²⁹உடனே அவளுடைய இரத்தப்போக்கு நின்றுபோயிற்று; தன் வேதனை நீங்கி சொஸ்தமானதை அவள் தன் சரீரத்தில் உணர்ந்தாள்.

³⁰உடனே இயேசு தம்மிலிருந்து வல்லமை புறப்பட்டதை அறிந்து, ஜனக்கூட்டத்தில் திரும்பி: “என் வஸ்திரங்களைத் தொட்டது யார்?” என்று கேட்டார்.

³¹அதற்கு அவருடைய சீஷர்கள்: “ஜனங்கள் உம்மை நெருக்குகிறதை நீர் பார்த்தும், ‘என்னைத் தொட்டது யார்?’ என்று கேட்கிறீரே” என்றார்கள்.

³²அதைச் செய்தவளைக் காணும்படி அவர் சுற்றிலும் பார்த்தார். ³³அப்பொழுது தனக்கு நடந்ததை அறிந்த அந்த ஸ்திரீ, பயந்து நடுங்கி, வந்து, அவர் முன்பாக விழுந்து, உண்மையையெல்லாம் அவருக்குச் சொன்னாள்.

³⁴அவர் அவளை நோக்கி: “மகளே, உன் விசுவாசம் உன்னைச் சொஸ்தமாக்கிற்று; சமாதானத்தோடே போ, உன் வேதனை நீங்கி சொஸ்தமாயிரு” என்றார்.

³⁵அவர் இப்படிப் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், ஜெப ஆலயத் தலைவனுடைய வீட்டிலிருந்து சிலர் வந்து: “உம்முடைய மகள் மரித்துப்போனாள்; இனி போதகரை ஏன் வருத்தப்படுத்துகிறீர்?” என்றார்கள்.

³⁶இயேசு அவர்கள் சொன்னதைக் கேட்டவுடனே, ஜெப ஆலயத் தலைவனை நோக்கி: “பயப்படாதே, விசுவாசமுள்ளவனாய் மாத்திரம் இரு” என்றார்.

³⁷பேதுருவையும், யாக்கோபையும், யாக்கோபின் சகோதரனாகிய யோவானையும் தவிர வேறொருவரும் தம்மைப் பின்தொடர்ந்துவர அவர் இடங்கொடுக்கவில்லை. ³⁸ஜெப ஆலயத் தலைவனுடைய வீட்டிற்கு வந்தபோது, ஜனங்கள் அழுது, மிகுந்த ஓலமிட்டுக் கலகலப்பாயிருக்கிறதை இயேசு கண்டார்.

³⁹அவர் உள்ளே பிரவேசித்து, அவர்களை நோக்கி: “ஏன் இந்தக் கலகலப்பும் அழுகையும்? பிள்ளை மரிக்கவில்லை, நித்திரையாயிருக்கிறாள்” என்றார்.

⁴⁰அதற்கு அவர்கள் அவரைப் பார்த்து நகைத்தார்கள். அவரோ எல்லாரையும் வெளியே அனுப்பிவிட்டு, பிள்ளையின் தகப்பனையும் தாயையும் தம்மோடிருந்தவர்களையும் கூட்டிக்கொண்டு, பிள்ளை கிடந்த இடத்தில் பிரவேசித்து,

⁴¹பிள்ளையின் கையைப் பிடித்து: “தலீத்தா கூமி” என்றார்; அதற்கு: “சிறுபெண்ணே, எழுந்திரு என்று உனக்குச் சொல்லுகிறேன்” என்று அர்த்தமாம்.

⁴²உடனே அந்தச் சிறுமி எழுந்து நடந்தாள்—அவள் பன்னிரண்டு வயதுள்ளவளாயிருந்தாள்—அதைக் கண்டவர்கள் மகா பிரமிப்பினால் உடனே ஆச்சரியப்பட்டு அதிசயித்தார்கள். ⁴³இதை ஒருவருக்கும் அறிவிக்கவேண்டாம் என்று அவர்களுக்குக் கண்டிப்பாய்க் கட்டளையிட்டு, அவளுக்கு ஏதாவது புசிக்கக் கொடுக்கும்படி சொன்னார்.