پنهنجي وطن ۾ رد ٿيڻ

سندس ڳوٺ وارا ڪاوڙجي پون ٿا، تنهنڪري هو اتي گهڻو ڪجهه نٿو ڪري. هو ٻارهن کي ڪجهه به کڻائڻ کان سواءِ موڪلي ٿو. هيروديس، دعوت ۾ قسم ۾ ڦاٿل، يوحنا جو ڪنڌ ڪٽائي ٿو. يسوع پنج هزار کي کارائي ٿو ۽ سمنڊ تي هلي ٿو، ۽ سندس شاگرد تڏهن به نٿا سمجهن.

باب 6.

هو اتان نڪري پنهنجي وطن ۾ آيو، ۽ سندس شاگرد ساڻس گڏ آيا. سبت جي ڏينهن هن عبادتخاني ۾ تعليم ڏيڻ شروع ڪئي. گھڻا ٻڌندڙ حيران ٿي چوڻ لڳا تہ ”هن ماڻهوءَ کي هي سڀ ڪٿان مليو؟ هي ڪهڙي حڪمت آهي جيڪا هن کي ڏني وئي آهي؟ سندس هٿن مان اهڙا معجزا ڪيئن ٿين ٿا؟ ڇا هي اهو ترکاڻ ناهي، مريم جو پٽ، ۽ يعقوب، يوسس، يهودا ۽ شمعون جو ڀاءُ؟ ڇا سندس ڀينرون هتي اسان وٽ ناهن؟“ تنهنڪري هنن کي ساڻس ٺوڻڪو لڳو.

يسوع کين چيو تہ ”نبيءَ جي عزت رڳو پنهنجي وطن ۾، پنهنجن مائٽن ۾ ۽ پنهنجي گھر وارن ۾ ئي نہ ٿيندي آهي.“

هو اتي ڪوبہ معجزو نہ ڪري سگھيو، سواءِ ان جي تہ ڪجھ بيمارن تي هٿ رکي کين شفا ڏنائين. هو سندن بي ايمانيءَ تي حيران ٿيو. پوءِ هو ڳوٺن ۾ گھمي تعليم ڏيندو رهيو.

يسوع ٻارنهن کي موڪلي ٿو

ٻارنهن کي سڏي کين ٻن ٻن ڪري موڪلڻ لڳو، ۽ ناپاڪ روحن تي کين اختيار ڏنائين. کين حڪم ڏنائين تہ سفر لاءِ لٺ کانسواءِ ٻيو ڪجھ نہ کڻن—نڪي روٽي، نڪي ٿيلهو، نڪي ڪمربند ۾ پئسا، پر چپلون پائين ۽ ٻہ ڪرتا نہ پائين.

کين چيائين تہ ”جنهن بہ گھر ۾ اوهين داخل ٿيو، تنهن ۾ اتان روانا ٿيڻ تائين رهو. جنهن بہ هنڌ اوهان کي قبول نہ ڪيو وڃي يا اوهان جي ڳالهہ نہ ٻڌي وڃي، تنهن مان نڪرندي هنن تي شاهديءَ لاءِ پنهنجن پيرن جي مٽي ڇنڊي ڇڏجو.“ ^a

تنهنڪري هنن نڪري منادي ڪئي تہ ماڻهو توبه ڪن. هنن گھڻا ڀوت ڪڍيا ۽ گھڻن بيمارن تي تيل مَلي کين شفا ڏني.

يوحنا بپتسما ڏيندڙ جو قتل

بادشاهہ هيروديس اها ڳالهہ ٻڌي، ڇاڪاڻ تہ يسوع جو نالو مشهور ٿي چڪو هو. ڪي چئي رهيا هئا تہ ”يوحنا بپتسما ڏيندڙ مئلن مان جيئرو ڪيو ويو آهي؛ ان ڪري ئي هن ۾ اهي معجزن واريون قوتون ڪم ڪري رهيون آهن.“ پر ٻين چيو تہ ”هي الياس آهي.“ ٻين وري چيو تہ ”هي نبي آهي، اڳين نبين مان هڪڙي جهڙو.“ پر هيروديس اها ڳالهہ ٻڌي چيو تہ ”يوحنا، جنهن جو مون سر وڍايو هو، سو جيئرو ڪيو ويو آهي.“ هيروديس پنهنجي ڀاءُ فلپس جي زال هيروديا جي ڪري، جنهن سان هن شادي ڪئي هئي، ماڻهو موڪلي يوحنا کي پڪڙايو ۽ کيس ڳنڍي قيد ۾ وڌو هو. يوحنا هيروديس کي چوندو رهيو هو تہ ”تو لاءِ پنهنجي ڀاءُ جي زال کي رکڻ روا ناهي.“ هيروديا يوحنا سان ڪينو رکندي هئي ۽ کيس ماري ڇڏڻ چاهيندي هئي، پر ائين ڪري نہ سگھي ٿي. هيروديس يوحنا کان ڊڄندو هو، ڇاڪاڻ تہ کيس سچار ۽ پاڪ ماڻهو ڄاڻندو هو، ۽ سندس حفاظت ڪندو هو. يوحنا کي ٻڌڻ کانپوءِ هيروديس ڏاڍو حيران ٿي پوندو هو، تڏهن بہ خوشيءَ سان کيس ٻڌندو هو.

پوءِ هڪ مناسب ڏينهن آيو: هيروديس جي سالگره، جڏهن هن پنهنجي اميرن، فوجي سردارن ۽ گليل جي اڳواڻن لاءِ ضيافت ڏني. جڏهن هيروديا جي ڌيءُ اندر اچي نچي، تڏهن هن هيروديس ۽ سندس مهمانن کي خوش ڪيو. بادشاهہ ڇوڪريءَ کي چيو تہ ”جيڪو بہ گھرين، سو مون کان گھر، آءٌ توکي ڏيندس.“ کيس قسم کڻي چيائين تہ ”جيڪي بہ تون مون کان گھرندين، سو آءٌ توکي ڏيندس—پنهنجي اڌ بادشاهيءَ تائين.“

هوءَ ٻاهر وڃي پنهنجي ماءُ کي چيائين تہ ”آءٌ ڇا گھران؟“ ماءُ چيو تہ ”يوحنا بپتسما ڏيندڙ جو مٿو.“

هوءَ هڪدم تڪڙ سان بادشاهہ وٽ اندر وڃي عرض ڪيائين تہ ”آءٌ چاهيان ٿي تہ تون هن ئي گھڙيءَ يوحنا بپتسما ڏيندڙ جو مٿو مون کي ٿال ۾ ڏي.“

بادشاهہ ڏاڍو ڏکارو ٿيو، تڏهن بہ پنهنجن قسمن ۽ مهمانن جي ڪري کيس انڪار ڪرڻ نہ چاهيائين. بادشاهہ ساڳئي وقت هڪ جلاد موڪلي حڪم ڏنو تہ يوحنا جو مٿو آندو وڃي. هن وڃي قيدخاني ۾ سندس سر وڍيو، ۽ سندس مٿو ٿال ۾ کڻي اچي ڇوڪريءَ کي ڏنائين، ۽ ڇوڪريءَ اهو پنهنجي ماءُ کي ڏنو.

جڏهن يوحنا جي شاگردن اهو ٻڌو، تڏهن اچي سندس لاش کڻي هڪ قبر ۾ رکيائون.

يسوع پنج هزار کي کارائي ٿو

رسول يسوع وٽ گڏ ٿيا ۽ جيڪي ڪجھ هنن ڪيو ۽ سيکاريو هو، سو سڀ کيس ٻڌايائون.

هن کين چيو تہ ”اوهين پاڻ اڪيلا ڪنهن خاموش هنڌ تي هلو ۽ ٿورو آرام ڪريو.“ ڇاڪاڻ تہ گھڻا ماڻهو اچن وڃن پيا، ۽ کين ماني کائڻ جو بہ وقت نہ ملندو هو.

پوءِ اهي ٻيڙيءَ ۾ ويهي پاڻ اڪيلا هڪ ويران هنڌ ڏانهن هليا ويا. گھڻن کين ويندي ڏٺو ۽ سڃاتو؛ سي هر شهر مان پيادا ڊوڙي ويا ۽ کانئن اڳ اتي پهچي ويا. ڪناري تي لهي هن وڏو ميڙ ڏٺو ۽ کين تي رحم آيس، ڇاڪاڻ تہ اهي ريڍار کانسواءِ رڍن جهڙا هئا؛ پوءِ هو کين ڪيتريون ئي ڳالهيون سيکارڻ لڳو. جڏهن گھڻي دير ٿي چڪي هئي، تڏهن سندس شاگرد وٽس اچي چيو تہ ”هي ويران جاءِ آهي، ۽ هاڻي گھڻي دير ٿي چڪي آهي. کين موڪلي ڇڏ تہ آس پاس جي ٻهراڙيءَ ۽ ڳوٺن ۾ وڃي پنهنجي لاءِ کائڻ جو ڪجھ خريد ڪن.“

هن وراڻيو تہ ”اوهين کين کائڻ لاءِ ڪجھ ڏيو.“ هنن چيو تہ ”ڇا اسان وڃي ٻن سؤ دينارن جي ماني خريد ڪري کين کارايون؟“

هن کانئن پڇيو تہ ”اوهان وٽ ڪيتريون روٽيون آهن؟ وڃي ڏسو.“ هنن معلوم ڪري چيو تہ ”پنج، ۽ ٻہ مڇيون.“

پوءِ هن کين حڪم ڏنو تہ سڀ سائي گاهه تي ٽولين ۾ ويهي رهن. سو اهي سؤ سؤ جي ۽ پنجاهه پنجاهه جي ٽولين ۾ ويهي رهيا. هن پنج روٽيون ۽ ٻہ مڇيون کڻي، آسمان ڏانهن نهاري شڪر ادا ڪيو، پوءِ روٽيون ڀڃي شاگردن کي ڏنائين تہ ماڻهن اڳيان رکن، ۽ ٻنهي مڇين کي بہ سڀني ۾ ورهائي ڏنائين. سڀيئي کائي ڍاپي ويا. پوءِ هنن ٽڪرن ۽ مڇين جون ٻارنهن ڀريل ٽوڪريون کنيون. روٽيون کائيندڙ پنج هزار مرد هئا.

يسوع پاڻيءَ تي هلي ٿو

هن هڪدم پنهنجن شاگردن کي ٻيڙيءَ ۾ چاڙهيو تہ اهي اڳيان ٻئي ڪناري بيت صيدا ڏانهن هلن، ۽ پاڻ ميڙ کي موڪلڻ لڳو. کانئن موڪلائڻ کانپوءِ هو دعا ڪرڻ لاءِ جبل تي چڙهي ويو.

جڏهن شام ٿي، تڏهن ٻيڙي سمنڊ ۾ هئي ۽ هو پاڻ زمين تي اڪيلو هو. هن کين ٻيڙي کيڙڻ ۾ ڏاڍو زور لڳائيندي ڏٺو، ڇاڪاڻ تہ واءُ سندن سامهون هو. صبح جو ٽن وڳي جي لڳ ڀڳ هو سمنڊ تي هلندو وٽن آيو، ۽ کانئن اڳتي لنگھي وڃڻ چاهيائين، پر جڏهن هنن کيس سمنڊ تي هلندي ڏٺو، تڏهن سمجھيائون تہ ڪو ڀوت آهي ۽ رڙيون ڪرڻ لڳا،

ڇاڪاڻ تہ سڀني کيس ڏٺو ۽ ڊڄي ويا؛ پر هن ساڳئي وقت کين چيو تہ ”همت ڪريو، آءٌ آهيان؛ ڊڄو نہ.“

هو ٻيڙيءَ ۾ ساڻن گڏ چڙهيو ۽ واءُ بيهي رهيو؛ اهي پاڻ ۾ ڏاڍا حيران ٿيا، ڇاڪاڻ تہ هنن روٽين واري ڳالهہ نہ سمجھي هئي، پر سندن دليون سخت ٿي ويون هيون.

جڏهن اهي پار ٿيا، تڏهن گنيسرت ۾ ڪناري تي پهچي ٻيڙي ڪناري سان ٻڌائون. جڏهن اهي ٻيڙيءَ مان نڪتا، تڏهن ماڻهن هڪدم کيس سڃاتو. انهيءَ سڄي علائقي ۾ ڊوڙي، بيمارن کي بسترن تي کڻي اتي آڻڻ لڳا، جتي هو هجڻ جو ٻڌن. هو جتي بہ ويو—ڳوٺن، شهرن يا ٻهراڙيءَ ۾—اتي ماڻهو بيمارن کي بازارن ۾ رکندا هئا ۽ منٿ ڪندا هئا تہ کين رڳو سندس چوغي جي ڪنڊ کي هٿ لائڻ ڏنو وڃي. جن بہ ان کي هٿ لڳايو، سي شفا ياب ٿيندا هئا.