په خپل وطن کښې ردول شو

د هغه خپل ښار ترې خفه کېږي، نو هلته لږ کار کوي. هغه دولس تنه بې له څه وړلو لېږي. هیرودیس په یوه مېلمستیا کې د قسم په جال کې ګیر شوی، د یحیی سر غوڅوي. عيسىٰ پنځه زره کسان مړوي او پر سمندر ګرځي، او شاګردان یې لا هم نه پوهېږي.

څپرکی 6.

هغه له هغه ځائ نه روان شو او خپل وطن ته راغلو، او د هغۀ مريدان ورپسې راغلل. د سبت په ورځ هغۀ په عبادت‌خانه کښې ښوونه شروع کړله. ډېر کسان چې واورېدل حيران شُو، ”دا سړى دا ټول له کوم ځائ نه موندلى دى؟ دا کوم قسم حِکمت دے چې ورته ورکړے شوے دے؟ او داسې معجزې د هغۀ د لاسونو په وسيله څنګه کيږى؟ آيا دا هغه ترکاڼ نۀ دے، د مريمې زوئ، او د يعقوب، يوسيس، يهوداه او شمعون ورور؟ آيا د هغۀ خويندې زمونږ سره دلته نۀ دى؟“ نو هغوئ پرې خفه شُو.

عيسىٰ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”نبى يواځې په خپل وطن کښې، د خپلو خپلوانو په مينځ کښې او په خپل کور کښې بې‌عزته وى.“

هغه هلته هيڅ معجزه ونۀ شو کولے، سِوا د دې چې په څو ناجوړو باندې يې لاسونه کښېښودل او جوړ يې کړل. هغه د هغوئ د بې‌ايمانۍ نه حيران شو. بيا هغه په کليو کښې ګرځېدو او ښوونه يې کوله.

عيسىٰ دولس مريدان لېږى

هغۀ دولس مريدان راوبلل او دوه دوه يې لېږل شروع کړل، او په ناپاکو روحونو باندې يې اِختيار ورکړو. هغۀ هغوئ ته حُکم ورکړو چې د لارې دپاره يواځې يوه لکړه واخلى، نۀ ډوډۍ، نۀ توبره او نۀ په خپلو کمربندونو کښې پيسې، خو څپلۍ دې اغوندى او دوه کُرتۍ دې نۀ اغوندى.

او هغۀ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”چرته چې تاسو کوم کور ته ننوځئ، نو هلته پاتې شئ ترڅو چې هغه ځائ پرېږدئ. او کوم ځائ چې ستاسو خوشحالى يا اورېدل ونۀ کړى، نو له هغه ځائ نه په وتلو د خپلو پښو خاورې ورته جهاړئ، چې د هغوئ په خلاف ګواهى وى.“ ^a

نو هغوئ لاړل او اِعلان يې وکړو چې خلق دې توبه وباسى. او هغوئ ډېر ښيطانان وشړل او په ډېرو ناجوړو باندې يې تيل مَل کړل او جوړ يې کړل.

د يحيىٰ بپتسمه ورکوونکى مرګ

هيروديس بادشاه د دې خبر واورېدو، ځکه چې د عيسىٰ نوم مشهور شوے وو. ځنو خلقو وئيل چې، ”يحيىٰ بپتسمه ورکوونکى د مُردو نه راژوندے شوے دے؛ ځکه خو دا معجزاتى قوتونه په هغۀ کښې کار کوى.“ خو نورو ووئيل چې، ”دا الياس دے.“ او نورو ووئيل چې، ”دا نبى دے، د زړو نبيانو نه د يو په شان.“ خو کله چې هيروديس دا واورېدل، نو هغۀ ووئيل چې، ”يحيىٰ چې ما يې سر پرې کړے وو، هغه راژوندے شوے دے.“ ځکه چې هيروديس پخپله کسان لېږلى وُو او يحيىٰ يې نيولے وو او د خپل ورور فيليپُس د ښځې هيرودياس په وجه يې په قيدخانه کښې تړلے وو، ځکه چې هغۀ هغه ښځه کړې وه. ځکه چې يحيىٰ به هيروديس ته وئيل چې، ”ستا دپاره د خپل ورور د ښځې ساتل جائز نۀ دى.“ نو هيرودياس د هغۀ نه کينه نيولې وه او د هغۀ وژل يې غوښتل، خو هغې دا ونۀ شو کولے، ځکه چې هيروديس د يحيىٰ نه يرېدو، چې هغه يې صادق او پاک سړے پېژندلو، او هغۀ به يې ساتنه کوله. کله چې به هيروديس د هغۀ خبرې اورېدلې، نو ډېر ګډوډ به شو، خو بيا به هم په خوشحالۍ د هغۀ خبرې اورېدلې.

بيا يوه مُناسبه ورځ راغله: د هيروديس د زوکړې ورځ، کله چې هغۀ خپلو اميرانو، د فوځ سردارانو او د ګليل مشرانو ته ضيافت ورکړو. کله چې د هيرودياس لور راننوته او ګډا يې وکړه، نو هغې هيروديس او د هغۀ مېلمانه خوشحاله کړل. بادشاه هغې نجلۍ ته ووئيل چې، ”له ما نه چې هر څۀ غواړې، وغواړه، او زۀ به يې درکړم.“ او هغۀ ورته قسم وخوړو چې، ”له ما نه چې هر څۀ وغواړې، زۀ به يې درکړم، تردې چې د خپلې بادشاهۍ نيمائى هم.“

هغه ووته او خپلې مور ته يې ووئيل چې، ”زۀ څۀ وغواړم؟“ هغې ووئيل چې، ”د يحيىٰ بپتسمه ورکوونکى سر.“

نو هغه سمدستى په تلوار سره بادشاه ته ننوته او وئې غوښتل چې، ”زۀ غواړم چې تۀ راله همدا اوس د يحيىٰ بپتسمه ورکوونکى سر په يوه طشت کښې راکړې.“

بادشاه ډېر غمژن شو، خو د خپلو قسمونو او د خپلو مېلمنو په وجه يې انکار ونۀ کړو. نو بادشاه سمدستى يو جلاد ولېږلو او حُکم يې ورکړو چې د يحيىٰ سر راوړى. هغه لاړو او په قيدخانه کښې يې د هغۀ سر پرې کړو، او د هغۀ سر يې په يوه طشت کښې راوړو او هغې نجلۍ ته يې ورکړو، او نجلۍ هغه خپلې مور ته ورکړو.

کله چې د يحيىٰ مريدانو دا واورېدل، نو هغوئ راغلل او د هغۀ لاش يې واخستو او په يوه قبر کښې يې کښېښودو.

عيسىٰ پنځۀ زره کسانو ته خوراک ورکوى

رسولان عيسىٰ ته راجمع شُو او هر څۀ يې چې کړى وُو او ښوولى وُو، هغۀ ته يې ووئيل.

هغۀ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”راشئ چې يواځې يو ارام ځائ ته لاړ شئ او لږ ساه واخلئ.“ ځکه چې ډېر خلق راتلل او تلل، او هغوئ ته د ډوډۍ خوړلو هم وخت نۀ وو.

نو هغوئ په کشتۍ کښې يواځې يو ويجاړ ځائ ته لاړل. ډېرو خلقو هغوئ د تلو په وخت کښې وليدل او وئې پېژندل؛ نو هغوئ د هر ښار نه په پښو منډه کړله او د هغوئ نه مخکښې هلته ورسېدل. کله چې هغه د کشتۍ نه کوز شو، نو هغۀ يو لوئ ګڼ وليدو او زړۀ يې پرې وسوزېدو، ځکه چې هغوئ د هغو ګډو په شان وُو چې شپون يې نۀ وى، او هغۀ هغوئ ته د ډېرو خبرو ښوونه شروع کړله. کله چې ناوخته شو، نو د هغۀ مريدان ورته راغلل او ووئيل يې چې، ”دا يو ويجاړ ځائ دے، او ناوخته هم شوے دے. دوئ رُخصت کړه چې خواوشا کليو او ښارونو ته لاړ شى او د ځان دپاره د خوراک څۀ شے واخلى.“

هغۀ جواب ورکړو چې، ”تاسو هغوئ ته د خوراک څۀ شے ورکړئ.“ هغوئ ووئيل چې، ”آيا مونږ لاړ شُو او دوه سوه دينار ډوډۍ راوَخلُو او هغوئ ته يې د خوراک دپاره ورکړُو؟“

هغۀ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”تاسو سره څو ډوډۍ شته؟ لاړ شئ او وګورئ.“ هغوئ معلومه کړله او ووئيل يې چې، ”پنځۀ، او دوه کبان.“

بيا هغۀ هغوئ ته حُکم ورکړو چې ټول خلق دې په ډلو ډلو د شنو واښو په سر کښېنوى. نو هغوئ په ډلو ډلو کښېناستل، په سوه سوه او په پنځوس پنځوس. هغۀ پنځۀ ډوډۍ او دوه کبان راواخستل، آسمان ته يې وکتل، شُکر يې اَدا کړو او ډوډۍ يې مات کړې او مريدانو ته يې ورکړې چې د خلقو مخکښې يې کښېږدى، او دواړه کبان يې هم په ټولو باندې ووېشل. او هغوئ ټولو وخوړل او ماړه شُو. او هغوئ د مات شوو ټوټو او د کبانو نه ډک دولس ټوکرۍ راجمع کړلې. او هغه کسان چې ډوډۍ يې وخوړه، پنځۀ زره نارينه وُو.

عيسىٰ په اوبو باندې ګرځى

هغۀ سمدستى خپل مريدان مجبور کړل چې کشتۍ ته وخېژى او د بيت‌صيدا په لور بل غاړې ته مخکښې لاړ شى، تردې چې هغه ګڼ رُخصت کړى. او کله چې هغۀ د هغوئ نه رُخصت واخستو، نو هغه د دُعا دپاره غرۀ ته وخوت.

کله چې ماښام شو، نو کشتۍ د دريا په مينځ کښې وه، او هغه يواځې په وچه کښې وو. هغۀ وليدل چې هغوئ د بېرو په زور کښې تکليف کوى، ځکه چې هوا د هغوئ خلاف وه. د شپې نژدې دريو بجو هغه هغوئ ته راغلو او په دريا باندې ګرځېدو. هغه غوښتل چې د هغوئ نه تېر شى، خو کله چې هغوئ هغه په دريا باندې ګرځېدونکے وليدو، نو هغوئ ګمان وکړو چې هغه بلا ده او چغې يې کړې،

ځکه چې هغوئ ټولو هغه وليدو او ووېرېدل؛ خو هغۀ سمدستى هغوئ ته خبرې وکړې او وفرمائيل يې چې، ”زړۀ مۀ خرابوئ؛ دا زۀ يم. يرېږئ مه.“

هغه د هغوئ سره کشتۍ ته وخوت او هوا بنده شوه؛ نو هغوئ په خپل مينځ کښې ډېر حيران شُو، ځکه چې هغوئ د ډوډيو خبره نۀ وه پوهې شوى، بلکې د هغوئ زړونه سخت شوى وُو.

کله چې هغوئ درياب پورې کړو، نو هغوئ د جنيسرت وچې ته راغلل او غاړې ته يې کشتۍ وتړله. او کله چې هغوئ د کشتۍ نه کوز شُو، نو خلقو سمدستى هغه وپېژندو. هغوئ په ټول هغه علاقه کښې منډې ووهلې او هر چرته چې به يې د هغۀ د موجودوالى په حقله واورېدل، هلته به يې ناجوړ خلق په بسترو کښې راوړل. چرته به چې هغه لاړو — کليو، ښارونو، يا کلاوو ته — نو خلق به يې ناجوړان په بازارونو کښې کښېښودل او زارى به يې کوله چې يواځې د هغۀ د چادر پلو ته لاس ورکړى. او څومره کسانو چې به هغه ته لاس ورکړو، هغوئ به جوړ شُو.