مرقس 6

6 ¹او از آنجا بیرون رفت و به زادگاه خویش آمد و شاگردانش نیز از پی او رفتند. ²چون روز شَبّات فرا رسید، در کنیسه به تعلیم پرداخت. بسیاری که می‌شنیدند در شگفت شدند و گفتند: «این مرد این چیزها را از کجا آورده است؟ این چه حکمتی است که به او عطا شده؟ و چگونه چنین معجزاتی به دست او روی می‌دهد؟ ³مگر این همان نجّار نیست، پسر مریم و برادر یعقوب و یوشا و یهودا و شمعون؟ آیا خواهرانش نزد ما نیستند؟» و در او لغزیدند.

⁴عیسی به آنان گفت: «نبی را جز در زادگاه خویش و میان خویشاوندان و در خانهٔ خود، بی‌حرمتی نیست.»

⁵و در آنجا نتوانست هیچ معجزه‌ای انجام دهد، جز اینکه دست بر چند بیمار نهاد و ایشان را شفا داد. ⁶و از بی‌ایمانی آنان در شگفت بود. آنگاه در روستاهای اطراف می‌گشت و تعلیم می‌داد.

فرستادن دوازده شاگرد

⁷و آن دوازده تن را فرا خواند و آغاز به فرستادن ایشان، دو به دو، کرد و آنان را بر ارواح پلید اقتدار بخشید. ⁸و به ایشان فرمان داد که برای راه چیزی جز عصا برندارند؛ نه نان، نه کوله‌بار و نه پول در کمربندهایشان، ⁹بلکه کفش به پا کنند و دو پیراهن نپوشند.

¹⁰و به آنان گفت: «هر جا به خانه‌ای درآمدید، همان‌جا بمانید تا آن مکان را ترک گویید. ¹¹و هر جا که شما را نپذیرفتند و به شما گوش نسپردند، چون از آنجا بیرون می‌روید، گرد پاهای خود را بتکانید تا شهادتی بر ضد آنان باشد.» ^a a v11 تکاندن گرد از پاها اشاره‌ای شناخته‌شده برای جدایی بود — نشانه‌ای پرمعنا حاکی از آنکه شهری پیام را رد کرده و اکنون خود مسئول آن است.

¹²پس بیرون رفتند و موعظه کردند که مردم باید توبه کنند. ¹³و دیوهای بسیار بیرون راندند و بیماران فراوان را با روغن تدهین کرده، شفا دادند.

شهادت یحیای تعمیددهنده

¹⁴هیرودیسِ پادشاه از این ماجرا باخبر شد، زیرا نام عیسی بر سر زبان‌ها افتاده بود. برخی می‌گفتند: «یحیای تعمیددهنده از مردگان برخاسته است؛ از این‌روست که این قدرت‌های معجزه‌آسا در او به کار است.» ¹⁵اما دیگران می‌گفتند: «او ایلیاست.» و برخی دیگر می‌گفتند: «او نبی‌ای است همچون یکی از انبیای پیشین.» ¹⁶اما چون هیرودیس این را شنید، گفت: «همان یحیی که من سرش را بریدم، برخاسته است.» ¹⁷زیرا هیرودیس خود فرستاده و یحیی را گرفته و به‌سبب هیرودیا، زن برادرش فیلیپُس، که او را به زنی گرفته بود، در زندان به بند کشیده بود. ¹⁸چراکه یحیی پیوسته به هیرودیس می‌گفت: «روا نیست که زن برادرت را داشته باشی.» ¹⁹پس هیرودیا کینهٔ او را به دل گرفت و می‌خواست او را بکشد، اما نمی‌توانست، ²⁰زیرا هیرودیس از یحیی می‌ترسید و او را مردی پارسا و مقدّس می‌دانست و از او حمایت می‌کرد. با شنیدن سخنان یحیی سخت پریشان می‌شد، با این حال با میل و رغبت به او گوش می‌سپرد.

²¹سرانجام روزی مناسب فرا رسید: زادروز هیرودیس، که در آن برای بزرگان و فرماندهان لشکری و سرشناسان جلیل ضیافتی برپا کرد. ²²چون دختر هیرودیا درآمد و رقصید، هیرودیس و مهمانانش را شادمان ساخت. پادشاه به دختر گفت: «هر چه می‌خواهی از من بخواه و به تو خواهم داد.» ²³و برایش سوگند خورد که: «هر چه از من بخواهی به تو خواهم داد، حتی تا نیمی از پادشاهی‌ام.»

²⁴دختر بیرون رفت و به مادرش گفت: «چه بخواهم؟» مادر گفت: «سر یحیای تعمیددهنده را.»

²⁵پس بی‌درنگ با شتاب نزد پادشاه بازگشت و درخواست کرده، گفت: «می‌خواهم همین دم سر یحیای تعمیددهنده را در طَبَقی به من بدهی.»

²⁶پادشاه سخت اندوهگین شد، اما به‌سبب سوگندهایش و به‌خاطر مهمانانش نخواست درخواست او را رد کند. ²⁷پس پادشاه بی‌درنگ جلادی فرستاد و فرمان داد که سر یحیی را بیاورند. او رفت و در زندان سر یحیی را برید، ²⁸و سرش را در طَبَقی آورد و به دختر داد و دختر آن را به مادرش داد.

²⁹چون شاگردان یحیی این را شنیدند، آمدند و پیکر او را برداشتند و در مقبره‌ای نهادند.

خوراک دادن به پنج هزار تن

³⁰رسولان نزد عیسی گرد آمدند و هر آنچه کرده و تعلیم داده بودند، به او بازگفتند.

³¹او به ایشان گفت: «شما خود به‌تنهایی به جایی خلوت بیایید و اندکی بیاسایید.» زیرا آمدوشدِ بسیار بود و آنان حتی فرصت غذا خوردن نداشتند.

³²پس به‌تنهایی با قایق به جایی دورافتاده رفتند. ³³اما بسیاری آنان را دیدند که می‌روند و ایشان را شناختند و از همهٔ شهرها پیاده شتافتند و پیش از آنان به آنجا رسیدند. ³⁴چون عیسی از قایق پیاده شد، جمعیتی بزرگ دید و دلش بر آنان به شفقت آمد، زیرا همچون گوسفندانی بی‌شبان بودند؛ پس آغاز به تعلیم دادنِ چیزهای بسیار به آنان کرد. ³⁵چون دیروقت شد، شاگردانش نزد او آمدند و گفتند: «اینجا جایی دورافتاده است و وقت نیز دیر شده. ³⁶آنان را روانه کن تا به مزرعه‌ها و روستاهای اطراف بروند و برای خود خوراکی بخرند.»

³⁷او در پاسخ گفت: «شما به آنان خوراک دهید.» گفتند: «آیا برویم و به دویست دینار نان بخریم و به آنان بدهیم تا بخورند؟»

³⁸از ایشان پرسید: «چند نان دارید؟ بروید و ببینید.» چون دریافتند، گفتند: «پنج نان و دو ماهی.»

³⁹آنگاه به آنان فرمان داد که همه را دسته‌دسته بر سبزهٔ چمن بنشانند. ⁴⁰پس دسته‌دسته، صد نفر صد نفر و پنجاه نفر پنجاه نفر، نشستند. ⁴¹آنگاه آن پنج نان و دو ماهی را برگرفت و به آسمان نگریست و شکر گفت و نان‌ها را پاره کرد و به شاگردان داد تا پیش مردم بگذارند، و آن دو ماهی را نیز میان همه تقسیم کرد. ⁴²و همه خوردند و سیر شدند. ⁴³و دوازده سبد پر از پاره‌های نان و ماهی برگرفتند. ⁴⁴و آنان که از آن نان‌ها خوردند، پنج هزار مرد بودند.

راه رفتن عیسی بر روی آب

⁴⁵بی‌درنگ شاگردانش را واداشت تا سوار قایق شوند و پیش از او به آن سوی دریا، به‌سوی بیت‌صِیدا بروند، در حالی که خود جمعیت را مرخص می‌کرد. ⁴⁶و چون آنان را بدرود گفت، برای دعا به کوه برآمد.

⁴⁷چون شب فرا رسید، قایق در میان دریا بود و او تنها بر خشکی مانده بود. ⁴⁸او دید که ایشان در پارو زدن رنج می‌برند، زیرا باد مخالفشان بود. نزدیک پاسِ چهارمِ شب، در حالی که بر روی دریا راه می‌رفت، به‌سوی آنان آمد و می‌خواست از کنارشان بگذرد، ⁴⁹اما چون او را دیدند که بر روی دریا راه می‌رود، پنداشتند که شبحی است و فریاد برآوردند،

⁵⁰زیرا همه او را دیدند و هراسان شدند؛ اما او بی‌درنگ به آنان گفت: «دل قوی دارید؛ منم، مترسید.»

⁵¹آنگاه نزد ایشان سوار قایق شد و باد فرو نشست؛ و آنان در دل خویش بی‌اندازه در شگفت ماندند، ⁵²زیرا معجزهٔ نان‌ها را درنیافته بودند، بلکه دل‌هایشان سخت شده بود.

⁵³چون از دریا گذشتند، به سرزمین جِنِیسارِت رسیدند و در ساحل لنگر انداختند. ⁵⁴و همین که از قایق بیرون آمدند، مردم بی‌درنگ او را شناختند. ⁵⁵و در سراسر آن ناحیه شتافتند و بیماران را بر بسترها به هر جا که می‌شنیدند او آنجاست، آوردن گرفتند. ⁵⁶و هر جا که می‌رفت، در روستاها، شهرها یا مزرعه‌ها، بیماران را در میدان‌ها می‌نهادند و التماس می‌کردند که تنها گوشهٔ ردای او را لمس کنند؛ و همهٔ کسانی که لمسش کردند، شفا یافتند.