مرقس 7

7 ¹فَریسیان و برخی از کاتبان که از اورشلیم آمده بودند، گِرد عیسی جمع شدند، ²و دیدند که برخی از شاگردان او با دست‌های ناپاک، یعنی نشسته، نان می‌خورند. ³(زیرا فریسیان و همهٔ یهودیان، تا دست‌های خود را طبق رسم نشویند، چیزی نمی‌خورند و بدین‌گونه سنّت مشایخ را نگاه می‌دارند. ⁴و چون از بازار بازمی‌گردند، تا خود را نشویند چیزی نمی‌خورند. و سنّت‌های بسیار دیگری نیز هست که آنها را پذیرفته و نگاه می‌دارند، مانند شستن پیاله‌ها و کوزه‌ها و ظروف مسین.) ⁵پس فریسیان و کاتبان از او پرسیدند: «چرا شاگردان تو بر طبق سنّت مشایخ رفتار نمی‌کنند، بلکه با دست‌های ناپاک نان می‌خورند؟»

⁶او پاسخ داد: «اِشعیا دربارهٔ شما ریاکاران به‌درستی نبوّت کرد، چنان‌که نوشته شده است: ‹این قوم با لب‌های خود مرا حرمت می‌دارند، اما دلشان از من دور است.› ⁷‹عبادت آنها برای من باطل است، زیرا احکام انسانی را همچون تعالیم الهی می‌آموزند.›

⁸شما حکمِ پدر ما را وا می‌گذارید و به سنّت انسان‌ها چنگ می‌زنید.» ⁹و به آنها گفت: «چه ماهرانه حکمِ پدر ما را کنار می‌گذارید تا سنّت خود را نگاه دارید!» ¹⁰زیرا موسی گفت: ‹پدر و مادر خود را حرمت بدار،› و ‹هر که پدر یا مادر خود را لعن کند، باید کشته شود.› ¹¹«اما شما می‌گویید: اگر کسی به پدر یا مادر خود بگوید: ‹هر آنچه می‌بایست از من سود بری، قُربان است› (یعنی هدیه‌ای وقفِ پدر ما)، ^a a v11 قُربان نذری بود که مال یا دارایی را به معبد اختصاص می‌داد و آن را از هرگونه استفادهٔ دیگری بیرون می‌ساخت — حتی از مراقبت از پدر و مادر خویش. ¹²دیگر نمی‌گذارید برای پدر یا مادر خود کاری کند. ¹³بدین‌سان کلامِ پدر ما را با سنّتی که از دیگران گرفته‌اید، باطل می‌کنید. و کارهای بسیاری از این‌گونه انجام می‌دهید.»

¹⁴او بار دیگر جماعت را نزد خود فراخواند و به آنها گفت: «همگی به من گوش دهید و بفهمید: ¹⁵هیچ‌چیز که از بیرون وارد انسان شود نمی‌تواند او را ناپاک سازد؛ بلکه آنچه از انسان بیرون می‌آید، همان است که او را ناپاک می‌کند.» ^b b v15 کهن‌ترین نسخه‌ها در این‌جا آیهٔ ۱۶ را ندارند؛ نسخه‌های متأخّر می‌افزایند: «هر که گوشِ شنوا دارد، بشنود.»

¹⁷چون از میان جماعت به خانه درآمد، شاگردانش دربارهٔ این مَثَل از او پرسیدند.

¹⁸به آنها گفت: «آیا شما نیز چنین بی‌ادراک هستید؟ آیا نمی‌فهمید که هر چه از بیرون وارد انسان شود، نمی‌تواند او را ناپاک سازد، ¹⁹زیرا نه به دلش، بلکه به شکمش وارد می‌شود و سپس به مَبرَز بیرون می‌رود؟» (او با گفتن این سخن، همهٔ خوراک‌ها را پاک اعلام کرد.) ²⁰و گفت: «آنچه از انسان بیرون می‌آید، همان است که او را ناپاک می‌سازد. ²¹زیرا از درون، از دلِ انسان، افکار پلید بیرون می‌آید — بی‌عفتی، دزدی، قتل، ²²زنا، طمع، بدخواهی، فریب، هرزگی، حسد، تهمت، تکبّر و حماقت. ²³همهٔ این پلیدی‌ها از درون بیرون می‌آید و انسان را ناپاک می‌سازد.»

ایمانِ پیگیرِ زنی غیریهودی

²⁴عیسی از آن‌جا برخاست و به نواحی صور رفت. به خانه‌ای درآمد و نمی‌خواست کسی آگاه شود، اما نتوانست پنهان بماند. ²⁵بلکه بی‌درنگ زنی که دختر کوچکش روحی ناپاک داشت، خبر او را شنید و آمد و بر پاهایش افتاد. ²⁶آن زن یونانی و اهل فینیقیهٔ سوریه بود. او پیوسته از عیسی درخواست می‌کرد که دیو را از دخترش بیرون کند.

²⁷عیسی به او گفت: «بگذار نخست فرزندان سیر شوند، زیرا روا نیست که نانِ فرزندان را گرفته، پیش سگان بیندازیم.»

²⁸اما آن زن پاسخ داد: «ای سرور، حتی سگان زیر سفره نیز از خرده‌های فرزندان می‌خورند.»

²⁹عیسی به او گفت: «به‌خاطر این پاسخ، برو که دیو از دخترت بیرون رفته است.»

³⁰آن زن به خانه رفت و کودک را دید که بر بستر آرمیده و دیو از او بیرون رفته است.

عیسی گوش‌های ناشنوا را می‌گشاید

³¹آنگاه عیسی از نواحی صور بازگشت و از راه صیدون به دریای جلیل، به سرزمین دِکاپولیس آمد. ^c c v31 دِکاپولیس ناحیه‌ای بود متشکل از ده شهر یونانی در شرق و جنوب دریای جلیل. ³²مردی را نزد او آوردند که ناشنوا بود و به‌سختی سخن می‌گفت، و التماس کردند که دست بر او بگذارد. ³³عیسی او را از میان جماعت به کناری برد و انگشتان خود را در گوش‌های او نهاد و آب دهان انداخته، زبانش را لمس کرد.

³⁴سپس به‌سوی آسمان نگریست و آهی عمیق کشید و به او گفت: «اِفَّتَح!» (یعنی «باز شو!»).

³⁵در دم، گوش‌های او باز شد و گرهِ زبانش گشوده گشت و به روشنی سخن گفت. ³⁶عیسی به آنها امر کرد که به کسی چیزی نگویند؛ اما هرچه بیشتر امر می‌کرد، آنها بیشتر آن را اعلام می‌کردند. ³⁷و بی‌نهایت در شگفت شدند و گفتند: «او همه‌چیز را نیکو کرده است؛ ناشنوایان را شنوا و لالان را گویا می‌سازد.»