مرقس 8

باب 8.

8 ¹در آن روزها، بار دیگر جمعیتی بزرگ گرد آمدند و چیزی برای خوردن نداشتند. عیسی شاگردان خود را فرا خواند و گفت:

²«دلم بر این جماعت می‌سوزد؛ اکنون سه روز است که با من بوده‌اند و چیزی برای خوردن ندارند. ³اگر آنان را گرسنه به خانه بفرستم، در راه از پا خواهند افتاد، زیرا برخی از راهی دور آمده‌اند.»

⁴شاگردانش پاسخ دادند: «چگونه می‌توان در اینجا، در بیابان، این مردم را با نان سیر کرد؟»

⁵از ایشان پرسید: «چند نان دارید؟» گفتند: «هفت.»

⁶پس به جماعت فرمود تا بر زمین بنشینند، و هفت نان را برگرفت و شکرگزاری کرد و آنها را پاره کرد و به شاگردان خود داد تا پیش مردم بگذارند؛ و ایشان نیز پیش جماعت گذاشتند. ⁷چند ماهی کوچک نیز داشتند؛ پس از برکت دادن آنها، به شاگردان فرمود تا اینها را نیز پیش مردم بگذارند. ⁸آنان خوردند و سیر شدند. و از پاره‌های باقی‌مانده هفت زنبیل برگرفتند. ⁹حدود چهار هزار تن آنجا بودند. آنگاه ایشان را روانه کرد.

¹⁰سپس بی‌درنگ با شاگردان خود سوار قایق شد و به نواحی دَلمانوته رفت.

نسلی که خواستار آیت است

¹¹فریسیان آمدند و با او به بحث پرداختند و برای آزمودنش، آیتی از آسمان طلبیدند.

¹²او در روح خود آهی عمیق کشید و گفت: «چرا این نسل آیتی می‌طلبد؟ آمین، به شما می‌گویم، به این نسل هیچ آیتی داده نخواهد شد.»

¹³پس ایشان را ترک کرد و باز سوار قایق شد و به آن سوی دریا رفت.

از خمیرمایهٔ فَریسیان برحذر باشید

¹⁴فراموش کرده بودند نان بردارند، و در قایق جز یک نان نزدشان نبود.

¹⁵او به ایشان هشدار داد: «آگاه باشید و از خمیرمایهٔ فریسیان و خمیرمایهٔ هیرودیس برحذر باشید.»

¹⁶پس با یکدیگر به گفتگو پرداختند که نان ندارند.

¹⁷عیسی این را دریافت و پرسید: «چرا دربارهٔ نداشتن نان گفتگو می‌کنید؟ آیا هنوز نمی‌بینید و درک نمی‌کنید؟ آیا دل‌هایتان سخت شده است؟ ¹⁸چشم دارید و نمی‌بینید؟ گوش دارید و نمی‌شنوید؟ و آیا به یاد نمی‌آورید؟ ¹⁹آنگاه که پنج نان را برای پنج هزار تن پاره کردم، چند زنبیل پر از پاره‌ها برچیدید؟» گفتند: «دوازده.»

²⁰«و آنگاه که هفت نان را برای چهار هزار تن پاره کردم، چند زنبیل پر از پاره‌ها گرد آوردید؟» گفتند: «هفت.»

²¹پس به ایشان گفت: «آیا هنوز درک نمی‌کنید؟»

مردی نابینا بینایی می‌یابد

²²به بیت‌صِیدا آمدند، و در آنجا مردی نابینا را نزدش آوردند و از عیسی التماس کردند که او را لمس کند.

²³او دست مرد نابینا را گرفت و او را از دهکده بیرون برد و بر چشمانش آب دهان انداخت و دست بر او نهاد و پرسید: «آیا چیزی می‌بینی؟»

²⁴او سر بلند کرد و گفت: «مردمانی می‌بینم، اما همچون درختانی به نظر می‌آیند که راه می‌روند.»

²⁵آنگاه عیسی بار دیگر دستان خود را بر چشمان آن مرد نهاد؛ او به دقت نگریست و شفا یافت و همه چیز را به‌روشنی دید.

²⁶پس او را به خانه‌اش فرستاد و گفت: «حتی به دهکده هم داخل مشو.»

شما مرا که می‌دانید؟

²⁷عیسی و شاگردانش به دهکده‌های قیصریهٔ فیلیپی رفتند. در راه از ایشان پرسید: «مردم مرا که می‌دانند؟»

²⁸به او گفتند: «یحیای تعمیددهنده؛ و برخی می‌گویند ایلیا؛ و برخی دیگر، یکی از پیامبران.»

²⁹آنگاه از ایشان پرسید: «اما شما مرا که می‌دانید؟» پطرس پاسخ داد: «تو مسیح هستی.»

³⁰پس ایشان را به‌سختی برحذر داشت که دربارهٔ او با کسی سخن نگویند.

پسرِ انسان باید رنج بکشد

³¹آنگاه به تعلیم ایشان آغاز کرد که پسرِ انسان باید رنج بسیار بکشد و از سوی مشایخ و رؤسای کاهنان و کاتبان رد شود و کشته گردد و پس از سه روز برخیزد. ³²او این را آشکارا می‌گفت. پس پطرس او را به کناری برد و شروع به سرزنش او کرد.

³³اما او برگشت و به شاگردان خود نگریست و پطرس را سرزنش کرد: «ای شیطان، از من دور شو! زیرا تو نه به امور پدر ما، بلکه به امور انسان می‌اندیشی.»

³⁴آنگاه جماعت را با شاگردان خود فرا خواند و به ایشان گفت: «هر که بخواهد از پی من بیاید، باید خود را انکار کند و صلیب خود را بردارد و مرا پیروی کند. ³⁵زیرا هر که بخواهد جان خود را نجات دهد، آن را از دست خواهد داد؛ اما هر که به‌خاطر من و انجیل جان خود را از دست بدهد، آن را نجات خواهد داد. ³⁶انسان را چه سود که تمامی جهان را به دست آورد، اما جان خود را ببازد؟ ³⁷یا انسان در عوض جان خود چه می‌تواند بدهد؟ ³⁸زیرا هر که در این نسل زناکار و گناهکار از من و سخنانم شرمگین باشد، پسرِ انسان نیز آنگاه که در جلال پدر خود با فرشتگان مقدس بیاید، از او شرمگین خواهد بود.»