Iso toʻrt ming kishini toʻydiradi

Iso toʻrt ming kishini toʻydiradi, alomat koʻrsatishni rad etadi va farziylarning xamirturushidan ogohlantiradi. Koʻr odam ikki bosqichda koʻradi. Butrus Uni Masih deb ataydi, soʻng Uning oʻlishi kerakligi haqidagi soʻzi uchun Uni koyiydi va Otamizning emas, insonlarning ishlarini oʻylagani uchun Shayton deb ataladi.

8-bob.

Oʻsha kunlarda yana katta bir olomon toʻplandi, lekin ularning yeydigan narsasi yoʻq edi. Iso shogirdlarini chaqirib, dedi:

“Bu olomonga rahmim keladi, chunki ular uch kundan beri Mening yonimda va yeydigan hech narsalari yoʻq. Agar ularni och holda uylariga joʻnatsam, yoʻlda holdan toyadilar, chunki baʼzilari uzoqdan kelgan.”

Shogirdlari Unga javob berib dedi: “Bu kimsasiz joyda bu odamlarni non bilan kim qanday toʻydira oladi?”

Iso ulardan soʻradi: “Nechta noningiz bor?” Ular: “Yettita”, — deyishdi.

U olomonni yerga oʻtirishga buyurdi, yettita nonni olib, shukr aytdi, ularni sindirib, odamlarga tarqatish uchun shogirdlariga berdi. Ular esa olomonga tarqatdilar. Ularda yana bir nechta mayda baliq ham bor edi. Iso ularni duo qilib, bularni ham odamlarga tarqatishni shogirdlariga buyurdi. Hamma yeb toʻydi. Ortib qolgan boʻlaklardan yettita savat toʻplab olishdi. U yerda taxminan toʻrt ming kishi bor edi. Iso ularni joʻnatib yubordi.

Shundan soʻng U darhol shogirdlari bilan qayiqqa tushib, Dalmanuta oʻlkasiga joʻnadi.

Alomat talab qilgan avlod

Farziylar kelib, U bilan bahslasha boshladilar. Ular Uni sinamoqchi boʻlib, Undan osmondan bir alomat koʻrsatishini talab qildilar.

U chuqur xoʻrsinib, dedi: “Nega bu avlod alomat talab qiladi? Sizlarga chinini aytay, bu avlodga hech qanday alomat berilmaydi.”

U ularni tark etib, yana qayiqqa tushdi va narigi qirgʻoqqa oʻtdi.

Farziylarning xamirturushidan ehtiyot boʻlinglar

Shogirdlar non olishni unutgan edilar, qayiqda ularning yonida bittagina non bor edi.

Iso ularni ogohlantirib dedi: “Ehtiyot boʻlinglar, farziylarning xamirturushidan va Hirodning xamirturushidan saqlaninglar.”

Shogirdlar esa oʻzaro, nonlari yoʻqligi haqida gaplasha boshladilar.

Iso buni bilib, soʻradi: “Nega non yoʻqligi haqida gaplashyapsizlar? Hali ham koʻrmayapsizlarmi, tushunmayapsizlarmi? Yuragingiz qotib qoldimi? Koʻzingiz boʻla turib koʻrmaysizlarmi? Qulogʻingiz boʻla turib eshitmaysizlarmi? Eslamaysizlarmi? Men besh ming kishi uchun beshta nonni sindirganimda, boʻlaklarga toʻla nechta savat toʻplagan edingizlar?” Ular: “Oʻn ikkita”, — deyishdi.

“Toʻrt ming kishi uchun yettasini sindirganimda-chi, nechta savat singan boʻlaklarni yigʻdingizlar?” Ular: “Yettita”, — deyishdi.

Iso ularga dedi: “Hali ham tushunmayapsizlarmi?”

Bir koʻr odamning koʻzi ochiladi

Ular Baytsaydaga kelishdi. U yerda odamlar Isoning oldiga bir koʻr odamni olib kelib, unga qoʻl tegizishini Isodan iltijo qilib soʻrashdi.

U koʻr odamning qoʻlidan ushlab, uni qishloqdan tashqariga yetakladi, koʻzlariga tupurdi, ustiga qoʻllarini qoʻyib, soʻradi: “Biror narsa koʻryapsanmi?”

U yuqoriga qarab dedi: “Men odamlarni koʻryapman, lekin ular yurib ketayotgan daraxtlarga oʻxshaydi.”

Shunda Iso yana qoʻllarini odamning koʻzlariga qoʻydi. U odam diqqat bilan qaradi, koʻzi tuzaldi va hammasini ravshan koʻra boshladi.

Iso uni uyiga joʻnatib: “Qishloqqa ham kirma”, — dedi.

Sizlar Meni kim deysizlar?

Iso shogirdlari bilan Filip Qaysariyasining qishloqlariga joʻnadi. Yoʻlda U ulardan soʻradi: “Odamlar Meni kim deyishadi?”

Ular Unga: “Choʻmdiruvchi Yahyo, deyishadi; baʼzilar Ilyos, boshqalar esa paygʻambarlardan biri deyishadi”, — dedilar.

Keyin U ulardan soʻradi: “Sizlar-chi, Meni kim deysizlar?” Butrus Unga javob berib: “Siz Masihsiz”, — dedi.

U esa bu haqda hech kimga aytmasliklarini qattiq tayinladi.

Inson Oʻgʻli azob chekishi kerak

U shogirdlariga taʼlim bera boshladi: Inson Oʻgʻli koʻp azob chekishi, oqsoqollar, oliy ruhoniylar va Tavrot tafsirchilari tomonidan rad etilishi, oʻldirilishi va uch kundan keyin tirilishi kerak edi. U buni ochiq-oydin aytdi. Shunda Butrus Uni bir chetga olib, Unga tanbeh bera boshladi.

Lekin U oʻgirilib, shogirdlariga qaradi va Butrusga tanbeh berib dedi: “Orqamga oʻt, shayton! Chunki sen Otamizning ishlari haqida emas, balki inson ishlari haqida oʻylayapsan.”

U olomonni va shogirdlarini chaqirib, ularga dedi: “Kim Mening ortimdan ergashmoqchi boʻlsa, oʻzidan voz kechsin, oʻz xochini koʻtarib, Menga ergashsin. Kim oʻz jonini saqlab qolmoqchi boʻlsa, uni yoʻqotadi; kim Men uchun va Xushxabar uchun oʻz jonini yoʻqotsa, uni saqlab qoladi. Agar inson butun dunyoni qoʻlga kiritib, oʻz joniga zarar yetkazsa, bundan unga qanday foyda? Axir, inson oʻz joni evaziga nima bera oladi? Kim bu zinokor va gunohkor avlod oldida Mendan va Mening soʻzlarimdan uyalsa, Inson Oʻgʻli ham Otasining ulugʻvorligi ichra muqaddas farishtalar bilan kelganda, undan uyaladi.”