ရှင်မာကု 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹ထိုကာလ၌ စားစရာမရှိသော လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ဖန် စုဝေးလာကြပြန်၏။ ယေရှုသည် တပည့်တော်တို့ကိုခေါ်၍ မိန့်တော်မူသည်ကား၊

²“ဤလူအုပ်ကို ငါသနားကြင်နာ၏။ သူတို့သည် သုံးရက်ပတ်လုံး ငါနှင့်အတူ ရှိနေကြပြီဖြစ်၍ စားစရာမရှိကြ။ ³အကယ်၍ သူတို့ကို ဆာလောင်လျက် အိမ်သို့ ငါလွှတ်လိုက်လျှင် လမ်း၌ မောပန်းလဲကျကြလိမ့်မည်။ အချို့သည် ဝေးလံရာမှ လာကြ၏။”

⁴တပည့်တော်တို့က “ဤတောကန္တာရ၌ ဤသူတို့ကို ဝစွာကျွေးနိုင်ရန် မုန့်ကို အဘယ်သူ ရနိုင်ပါမည်နည်း” ဟု ပြန်လျှောက်ကြ၏။

⁵ကိုယ်တော်က “သင်တို့၌ မုန့်မည်မျှရှိသနည်း” ဟု မေးတော်မူလျှင် သူတို့က “ခုနစ်လုံးရှိပါသည်” ဟု လျှောက်ကြ၏။

⁶ကိုယ်တော်သည် လူအုပ်ကို မြေပေါ်၌ ထိုင်စေပြီးလျှင် မုန့်ခုနစ်လုံးကိုယူ၍ ကျေးဇူးတော်ကိုချီးမွမ်းလျက် မုန့်ကိုဖဲ့၍ လူတို့အား ဝေငှစေရန် တပည့်တော်တို့အား ပေးတော်မူ၏။ သူတို့သည်လည်း လူအုပ်အား ဝေငှကြ၏။ ⁷ငါးကလေးအနည်းငယ်လည်း ရှိသဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ကောင်းချီးပေးတော်မူပြီးလျှင် ထိုငါးတို့ကိုလည်း လူတို့အား ဝေငှစေရန် တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူ၏။ ⁸သူတို့သည် စား၍ ဝကြ၏။ ကြွင်းကျန်သော အကျိုးအပဲ့တို့ကို ကောက်သိမ်းရာ တောင်းခုနစ်လုံးပြည့်လေ၏။ ⁹ထိုအရပ်၌ လူလေးထောင်ခန့် ရှိ၏။ ထိုနောက် ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို လွှတ်လိုက်တော်မူ၏။

¹⁰ထိုနောက် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်တို့နှင့်အတူ လှေပေါ်သို့တက်၍ ဒါလမနုသ ဒေသသို့ ကြွတော်မူ၏။

နိမိတ်လက္ခဏာကို တောင်းဆိုသော လူမျိုးဆက်

¹¹ဖာရိရှဲတို့သည် လာ၍ ကိုယ်တော်ကို စုံစမ်းခြင်းငှာ ကောင်းကင်မှ နိမိတ်လက္ခဏာကိုတောင်းလျက် ကိုယ်တော်နှင့် ငြင်းခုံစ ပြုကြ၏။

¹²ကိုယ်တော်သည် စိတ်နှလုံးတော်၌ ညည်းတွားသက်ပြင်းချတော်မူလျက် “ဤလူမျိုးဆက်သည် အဘယ်ကြောင့် နိမိတ်လက္ခဏာကို တောင်းသနည်း။ အမှန်အကန်သင်တို့အားငါဆိုသည်ကား ဤလူမျိုးဆက်အား မည်သည့်နိမိတ်လက္ခဏာကိုမျှ ပြတော်မမူ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

¹³ထိုနောက် ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကိုစွန့်ခွာ၍ တစ်ဖန် လှေပေါ်သို့တက်ပြီးလျှင် ကမ်းတစ်ဖက်သို့ ကြွတော်မူ၏။

ဖာရိရှဲတို့၏ တဆေးကို သတိပြုလော့

¹⁴တပည့်တော်တို့သည် မုန့်ယူဆောင်ရန် မေ့လျော့ခဲ့ကြသဖြင့် လှေပေါ်၌ သူတို့တွင် မုန့်တစ်လုံးတည်းသာ ရှိ၏။

¹⁵ကိုယ်တော်က “သတိပြုကြလော့။ ဖာရိရှဲတို့၏တဆေးနှင့် ဟေရုဒ်၏တဆေးကို သတိနှင့်ရှောင်ကြလော့” ဟု သတိပေးတော်မူ၏။

¹⁶သူတို့သည် မုန့်မပါသောကြောင့် အချင်းချင်း ဆွေးနွေးပြောဆိုကြ၏။

¹⁷ယေရှုသည် ထိုအကြောင်းကိုသိတော်မူ၍ “မုန့်မပါသည့်အကြောင်းကို အဘယ်ကြောင့် ဆွေးနွေးကြသနည်း။ သင်တို့သည် ယခုတိုင် မသိ မမြင်သေးသလော။ သင်တို့၏ စိတ်နှလုံးသည် ခိုင်မာလျက်ရှိသလော။ ¹⁸မျက်စိရှိလျက် မမြင်ကြသလော။ နားရှိလျက် မကြားကြသလော။ သင်တို့ မမှတ်မိကြသလော။ ¹⁹လူငါးထောင်အတွက် မုန့်ငါးလုံးကို ငါဖဲ့သောအခါ အကျိုးအပဲ့ပြည့်သော တောင်းမည်မျှ ကောက်သိမ်းရကြသနည်း” ဟု မေးတော်မူလျှင် သူတို့က “တစ်ဆယ့်နှစ်တောင်း” ဟု လျှောက်ကြ၏။

²⁰“လူလေးထောင်အတွက် မုန့်ခုနစ်လုံးကို ငါဖဲ့သောအခါ အကျိုးအပဲ့ပြည့်သော တောင်းမည်မျှ ကောက်သိမ်းရကြသနည်း” ဟု မေးတော်မူလျှင် သူတို့က “ခုနစ်တောင်း” ဟု လျှောက်ကြ၏။

²¹ကိုယ်တော်က “သင်တို့သည် ယခုတိုင် နားမလည်ကြသေးသလော” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

မျက်မမြင်တစ်ဦး အမြင်ပြန်ရခြင်း

²²ထိုနောက် ဗက်ဇဲဒမြို့သို့ ရောက်ကြ၏။ လူတို့သည် မျက်မမြင်တစ်ဦးကို ကိုယ်တော်ထံသို့ ဆောင်ခဲ့၍ ထိုသူကို တို့ထိတော်မူရန် ယေရှုအား တောင်းပန်ကြ၏။

²³ကိုယ်တော်သည် မျက်မမြင်၏လက်ကိုဆွဲ၍ ရွာပြင်သို့ ထုတ်ဆောင်တော်မူပြီးလျှင် သူ၏မျက်စိ၌ တံတွေးထွေး၍ သူ့အပေါ်၌ လက်တော်ကိုတင်လျက် “သင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်သလော” ဟု မေးတော်မူ၏။

²⁴ထိုသူသည် မျှော်ကြည့်၍ “လူတို့ကို အကျွန်ုပ်မြင်ပါသည်။ သို့ရာတွင် သစ်ပင်များ လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ မြင်ရပါသည်” ဟု လျှောက်၏။

²⁵ထိုအခါ ယေရှုသည် ထိုသူ၏မျက်စိပေါ်၌ လက်တော်တို့ကို တစ်ဖန်တင်တော်မူပြန်၏။ ထိုသူသည် စေ့စေ့ကြည့်ရာ အမြင်ပြန်ကောင်း၍ အလုံးစုံကို ထင်ရှားစွာ မြင်ရလေ၏။

²⁶ကိုယ်တော်သည် ထိုသူကို “ရွာထဲသို့ပင် မဝင်နှင့်” ဟု မိန့်တော်မူ၍ အိမ်သို့ လွှတ်လိုက်တော်မူ၏။

ငါ့ကို အဘယ်သူဖြစ်သည်ဟု သင်တို့ဆိုကြသနည်း

²⁷ယေရှုနှင့် တပည့်တော်တို့သည် ကဲသရိဖိလိပ္ပိမြို့နယ်ရှိ ရွာများသို့ ကြွတော်မူ၏။ လမ်းခရီး၌ ကိုယ်တော်က “ငါသည် အဘယ်သူဖြစ်သည်ဟု လူတို့ ဆိုကြသနည်း” ဟု တပည့်တော်တို့အား မေးတော်မူ၏။

²⁸သူတို့က “ဗတ္တိဇံဆရာ ယောဟန်ဟု ဆိုကြပါသည်။ အချို့က ဧလိယဟူ၍လည်းကောင်း၊ အချို့က ပရောဖက်တစ်ပါးပါးဟူ၍လည်းကောင်း ဆိုကြပါသည်” ဟု လျှောက်ကြ၏။

²⁹ထိုအခါ ကိုယ်တော်က “သင်တို့မူကား ငါ့ကို အဘယ်သူဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသနည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။ ပေတရုက “ကိုယ်တော်သည် ခရစ်တော်ဖြစ်တော်မူပါသည်” ဟု လျှောက်၏။

³⁰ကိုယ်တော်သည် မိမိအကြောင်းကို မည်သူ့အားမျှ မပြောကြရန် သူတို့ကို ကျပ်တည်းစွာ ပညတ်တော်မူ၏။

လူသားသည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမည်

³¹လူသားသည် များစွာ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ အသက်ကြီးသူများ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် ကျမ်းတတ်ဆရာများ၏ ပယ်ချခြင်းကိုခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ အသေသတ်ခြင်းကိုခံရ၍ သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ရှင်ပြန်ထမြောက်မည်ဖြစ်ကြောင်းကို ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်တို့အား သွန်သင်စ ပြုတော်မူ၏။ ³²ဤအကြောင်းကို ကိုယ်တော်သည် အတိအလင်း မိန့်တော်မူ၏။ ပေတရုသည် ကိုယ်တော်ကို သီးခြားခေါ်၍ အပြစ်တင်စ ပြု၏။

³³သို့ရာတွင် ကိုယ်တော်သည် လှည့်ကြည့်၍ တပည့်တော်တို့ကိုမြင်တော်မူလျက် ပေတရုအား “အချင်းစာတန်၊ ငါ့နောက်သို့ ဆုတ်လော့။ အကြောင်းမူကား သင်သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏အရာတို့ကို စိတ်စွဲလမ်းခြင်းမရှိဘဲ လူ၏အရာတို့ကိုသာ စွဲလမ်း၏” ဟု ဆုံးမတော်မူ၏။

³⁴ကိုယ်တော်သည် လူအုပ်နှင့် တပည့်တော်တို့ကိုခေါ်၍ “ငါ့နောက်သို့ လိုက်လိုသောသူသည် မိမိကိုယ်ကိုငြင်းပယ်၍ မိမိလက်ဝါးကပ်တိုင်ကိုထမ်းလျက် ငါ့နောက်သို့ လိုက်စေ။ ³⁵မိမိအသက်ကို ကယ်ဆယ်လိုသောသူသည် အသက်ဆုံးရှုံးလိမ့်မည်။ ငါ့အတွက်နှင့် သတင်းကောင်းအတွက်ကြောင့် မိမိအသက်ကိုဆုံးရှုံးသောသူသည် အသက်ကို ကယ်ဆယ်ရလိမ့်မည်။ ³⁶လူတစ်ဦးသည် ဤလောကတစ်ခုလုံးကိုရ၍ မိမိဝိညာဉ်ကို ဆုံးရှုံးလျှင် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း။ ³⁷လူတစ်ဦးသည် မိမိဝိညာဉ်အတွက် အဘယ်အရာကို အစားပေးနိုင်အံ့နည်း။ ³⁸ဤဖောက်ပြန်၍ အပြစ်များသော လူမျိုးဆက်တွင် ငါနှင့် ငါ့စကားကို ရှက်သောသူ မည်သူမဆိုကို လူသားသည်လည်း သန့်ရှင်းသောကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ ခမည်းတော်၏ဘုန်းအသရေတော်နှင့် ကြွလာတော်မူသောအခါ ရှက်တော်မူလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။