مرقس 9

باب 9.

9 ¹به آنان گفت: «آمین، به شما می‌گویم: بعضی از کسانی که در اینجا ایستاده‌اند، طعمِ مرگ را نخواهند چشید تا آن‌گاه که پادشاهی پدر ما را ببینند که با قدرت می‌آید.»

²شش روز بعد، عیسی پطرس و یعقوب و یوحنا را برداشت و آنان را تنها به کوهی بلند برد، و در برابرشان دگرگون شد. ³جامه‌اش درخشان و سفیدِ خیره‌کننده شد؛ سفیدتر از آنکه هیچ‌کس بر روی زمین بتواند سفید کند. ⁴و ایلیا با موسی بر آنان ظاهر شدند و با عیسی گفت‌وگو می‌کردند.

⁵پطرس به عیسی گفت: «ای استاد، بودنِ ما در اینجا نیکوست. بگذار سه سایبان بسازیم: یکی برای تو، یکی برای موسی و یکی برای ایلیا.» ⁶او نمی‌دانست چه بگوید، زیرا سخت هراسان شده بودند.

⁷آنگاه ابری پدیدار شد و بر آنان سایه افکند، و از میان ابر ندایی برآمد: «این است پسرِ محبوبِ من. به او گوش فرا دهید!»

⁸ناگاه، چون به اطراف نگریستند، دیگر جز عیسی کسی را با خود ندیدند.

⁹به هنگام فرود آمدن از کوه، به آنان امر کرد که آنچه دیده‌اند به کسی نگویند تا زمانی که پسرِ انسان از مردگان برخیزد. ¹⁰پس این موضوع را نزد خود نگاه داشتند، در حالی که با یکدیگر بحث می‌کردند که «برخاستن از مردگان» چه معنایی می‌تواند داشته باشد. ¹¹و از او پرسیدند: «چرا کاتبان می‌گویند که نخست باید ایلیا بیاید؟»

¹²پاسخ داد: «ایلیا البته نخست می‌آید و همه چیز را به سامان می‌رساند. پس چرا نوشته شده که پسرِ انسان باید رنجِ بسیار کشد و خوار شمرده شود؟ ¹³اما به شما می‌گویم، ایلیا آمده است، و هر چه خواستند با او کردند، چنان‌که دربارهٔ او نوشته شده است.» ^a a v13 عیسی به یحیای تعمیددهنده اشاره می‌کند که در روح و قدرتِ ایلیا آمد.

ایمانِ ملتمسانهٔ یک پدر

¹⁴چون نزد سایر شاگردان بازآمدند، جمعیتی بزرگ را گِرد آنان دیدند و کاتبانی که با ایشان مجادله می‌کردند. ¹⁵به‌محض آنکه تمامِ جمعیت عیسی را دیدند، شگفت‌زده شدند و دوان‌دوان به استقبالش رفتند.

¹⁶از آنان پرسید: «دربارهٔ چه با کاتبان مجادله می‌کنید؟»

¹⁷یکی از میان جمعیت پاسخش داد: «ای استاد، پسرم را نزد تو آوردم؛ او روحی دارد که نمی‌گذارد سخن بگوید. ¹⁸هر گاه او را می‌گیرد، بر زمینش می‌افکند؛ کف از دهانش بیرون می‌آید، دندان بر هم می‌ساید و خشک می‌شود. از شاگردانت خواستم آن را بیرون کنند، اما نتوانستند.»

¹⁹او در پاسخ گفت: «ای نسلِ بی‌ایمان، تا کِی باید با شما بمانم؟ تا کِی باید شما را تحمل کنم؟ او را نزد من بیاورید.»

²⁰پس پسر را نزد او آوردند. روح، همین که عیسی را دید، در دم او را به تشنج انداخت؛ او بر زمین افتاد و در حالی که کف از دهانش بیرون می‌آمد، به خود می‌پیچید.

²¹عیسی از پدرِ پسر پرسید: «چند وقت است که این حال به او دست می‌دهد؟» گفت: «از کودکی.»

²²«بارها او را در آتش و آب افکنده تا نابودش کند. اما اگر می‌توانی کاری بکنی، بر ما شفقت آور و ما را یاری کن.»

²³عیسی به او گفت: «‹اگر می‌توانی›؟ برای آن‌که ایمان دارد، همه چیز ممکن است.»

²⁴بی‌درنگ پدرِ پسر فریاد برآورد: «ایمان دارم؛ بی‌ایمانی‌ام را چاره کن!»

²⁵عیسی چون دید جمعیت دوان‌دوان گِرد می‌آیند، روحِ ناپاک را توبیخ کرد: «ای روحِ گنگ و کر، تو را امر می‌کنم که از او بیرون بیا و دیگر هرگز به او داخل مشو!»

²⁶روح فریادکنان و در حالی که او را سخت به تشنج می‌انداخت، بیرون آمد. او همچون مرده‌ای شد، چنان‌که بسیاری گفتند: «مرده است.» ²⁷اما عیسی دستِ او را گرفت و برخیزانید، و او بر پا ایستاد.

²⁸چون عیسی به خانه درآمد، شاگردانش در خلوت از او پرسیدند: «چرا ما نتوانستیم آن را بیرون کنیم؟»

²⁹به آنان گفت: «این‌گونه جز به دعا بیرون نمی‌رود.»

پسرِ انسان باید بمیرد

³⁰از آنجا رفتند و از میانِ جلیل گذشتند. عیسی نمی‌خواست کسی بداند کجا هستند،

³¹زیرا شاگردان خود را تعلیم می‌داد و به آنان می‌گفت: «پسرِ انسان به دستِ آدمیان تسلیم می‌شود. او را خواهند کشت، و سه روز بعد برخواهد خاست.»

³²اما آنان مقصودِ او را درنیافتند و ترسیدند که از او بپرسند.

کوچک‌ترین، بزرگ‌ترین خواهد شد

³³به کفرناحوم آمدند. در خانه از آنان پرسید: «در راه دربارهٔ چه بحث می‌کردید؟»

³⁴اما خاموش ماندند، زیرا در راه با یکدیگر بحث کرده بودند که کدام‌یک بزرگ‌تر است.

³⁵پس نشست و آن دوازده تن را فراخواند و به آنان گفت: «هر که بخواهد نخست باشد، باید آخرِ همه و خادمِ همه باشد.»

³⁶آنگاه کودکی خردسال را گرفت و در میانِ آنان بر پا داشت، و او را در آغوش کشید و به آنان گفت:

³⁷«هر که یکی از این کودکان خردسال را به نامِ من بپذیرد، مرا پذیرفته است؛ و هر که مرا بپذیرد، نه مرا، بلکه فرستندهٔ مرا پذیرفته است.»

با ماست، نه بر ضدِ ما

³⁸یوحنا به او گفت: «ای استاد، کسی را دیدیم که به نامِ تو دیوها را بیرون می‌کرد، و کوشیدیم بازش داریم، زیرا از ما پیروی نمی‌کند.»

³⁹اما عیسی گفت: «او را باز مدارید، زیرا هیچ‌کس که به نامِ من معجزه‌ای کند، نمی‌تواند به‌زودی از من بد گوید. ⁴⁰زیرا هر که بر ضدِ ما نیست، با ماست. ⁴¹آمین، به شما می‌گویم، هر که به شما جامی آب بنوشاند از آن رو که از آنِ مسیح هستید، هرگز پاداشِ خود را از دست نخواهد داد.

کوچکان را گمراه مکنید

⁴²هر که یکی از این کوچکان را که به من ایمان دارند بلغزاند، برای او بهتر است که سنگِ آسیایِ بزرگی بر گردنش آویخته و به دریا افکنده شود. ⁴³اگر دستت تو را می‌لغزاند، آن را قطع کن. تو را بهتر است که ناقص به حیات درآیی، تا آنکه با دو دست به جهنم بروی، به آتشی که خاموشی نمی‌پذیرد. ^b b v43 قدیمی‌ترین دست‌نوشته‌ها در اینجا آیهٔ ۴۴ ندارند؛ نسخه‌های متأخرتر می‌افزایند: «آنجا که کِرمِ آنان نمی‌میرد و آتش خاموش نمی‌شود.»

⁴⁵و اگر پایت تو را می‌لغزاند، آن را قطع کن. تو را بهتر است که لنگ به حیات درآیی، تا آنکه با دو پا به جهنم افکنده شوی. ^c c v45 قدیمی‌ترین دست‌نوشته‌ها در اینجا آیهٔ ۴۶ ندارند؛ نسخه‌های متأخرتر می‌افزایند: «آنجا که کِرمِ آنان نمی‌میرد و آتش خاموش نمی‌شود.»

⁴⁷و اگر چشمت تو را می‌لغزاند، آن را بیرون آر. تو را بهتر است که با یک چشم به پادشاهی پدر ما درآیی، تا آنکه با دو چشم به جهنم افکنده شوی، ⁴⁸آنجا که «کِرمِ آنان هرگز نمی‌میرد و آتش هرگز خاموش نمی‌شود.»

⁴⁹زیرا هر کس با آتش نمک‌سود خواهد شد. ⁵⁰نمک نیکوست، اما اگر نمک شوریِ خود را از دست بدهد، چگونه آن را دوباره طعم‌دار توانید کرد؟ در میانِ خود نمک داشته باشید و با یکدیگر در صلح و صفا بمانید.»