ମାର୍କ 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹ପୁଣି ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସତ୍ୟ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହୁଅଛି, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ପରାକ୍ରମ ସହିତ ଆସିବା ନ ଦେଖିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା କେତେକ ଜଣ ମୃତ୍ୟୁର ଆସ୍ଵାଦ ପାଇବେ ନାହିଁ।”

²ଛଅ ଦିନ ପରେ ଯୀଶୁ ପିତର, ଯାକୁବ ଓ ଯୋହନଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ଗୋଟିଏ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ଉପରକୁ ନେଇଗଲେ, ଆଉ ସେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରୂପାନ୍ତରିତ ହେଲେ। ³ତାହାଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ୍ର ହେଲା—ପୃଥିବୀରେ କୌଣସି ରଜକ ଯେତେ ଶୁଭ୍ର କରିପାରେ, ତହିଁଠାରୁ ଅଧିକ ଶୁଭ୍ର। ⁴ପୁଣି ମୋଶାଙ୍କ ସହିତ ଏଲୀୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ, ଆଉ ସେମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ।

⁵ସେଥିରେ ପିତର ଯୀଶୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଗୁରୁ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଏଠାରେ ଅଛୁ, ଏହା ଉତ୍ତମ। ଆସନ୍ତୁ, ଆମ୍ଭେମାନେ ତିନୋଟି କୁଟୀର ନିର୍ମାଣ କରୁ—ଗୋଟିଏ ଆପଣଙ୍କ ନିମନ୍ତେ, ଗୋଟିଏ ମୋଶାଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଓ ଗୋଟିଏ ଏଲୀୟଙ୍କ ନିମନ୍ତେ।” ⁶କାରଣ ସେ କଅଣ କହିବେ, ତାହା ଜାଣି ନ ଥିଲେ, ଯେଣୁ ସେମାନେ ଅତିଶୟ ଭୀତ ହୋଇଥିଲେ।

⁷ପୁଣି ଗୋଟିଏ ମେଘ ଆସି ସେମାନଙ୍କୁ ଆଚ୍ଛନ୍ନ କଲା, ଆଉ ସେହି ମେଘରୁ ଏକ ବାଣୀ ହେଲା, “ଏ ମୋହର ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର। ଏହାଙ୍କ କଥା ଶୁଣ।”

⁸ଆଉ ହଠାତ୍ ସେମାନେ ଚାରିଆଡ଼େ ଅନାଇ କେବଳ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିନା ଆଉ କାହାକୁ ଆପଣାମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।

⁹ପର୍ବତରୁ ଓହ୍ଲାଇ ଆସିବା ସମୟରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ ଯେ, ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନ ଉଠିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଯାହା ଦେଖିଅଛନ୍ତି, ତାହା କାହାକୁ ନ କହନ୍ତୁ। ¹⁰ତେଣୁ ସେମାନେ ସେହି କଥା ଆପଣାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋପନ ରଖିଲେ, ପୁଣି ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠିବାର ଅର୍ଥ କଅଣ ହୋଇପାରେ ବୋଲି ପରସ୍ପର ଜିଜ୍ଞାସା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ¹¹ଆଉ ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ପ୍ରଥମେ ଏଲୀୟଙ୍କ ଆସିବା ଆବଶ୍ୟକ ବୋଲି ଶାସ୍ତ୍ରୀମାନେ କାହିଁକି କହନ୍ତି?”

¹²ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏଲୀୟ ପ୍ରଥମେ ଆସି ସମସ୍ତ ବିଷୟ ପୁନଃସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି ସତ। ତେବେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବହୁ ଦୁଃଖଭୋଗ କରିବାକୁ ଓ ତୁଚ୍ଛୀକୃତ ହେବାକୁ ହେବ ବୋଲି କାହିଁକି ଲେଖାଅଛି? ¹³କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହୁଅଛି, ଏଲୀୟ ଆସିଅଛନ୍ତି, ଆଉ ତାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯେପରି ଲେଖାଅଛି, ସେହିପରି ଲୋକେ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରତି ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ତାହା କଲେ।” ^a a v13 ଯୀଶୁ ବାପ୍ତିଜକ ଯୋହନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହୁଅଛନ୍ତି, ଯେ ଏଲୀୟଙ୍କ ଆତ୍ମା ଓ ପରାକ୍ରମରେ ଆସିଥିଲେ।

ଜଣେ ପିତାଙ୍କ ବ୍ୟାକୁଳ ବିଶ୍ଵାସ

¹⁴ଅନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଚାରିଆଡ଼େ ବହୁସଂଖ୍ୟକ ଲୋକ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ବାଦାନୁବାଦ କରୁଅଛନ୍ତି। ¹⁵ସମଗ୍ର ଲୋକସମୂହ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଇ ତାହାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

¹⁶ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ କଅଣ ବାଦାନୁବାଦ କରୁଅଛ?”

¹⁷ଲୋକସମୂହ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ତାହାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲା, “ହେ ଗୁରୁ, ମୁଁ ମୋହର ପୁଅକୁ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣିଲି; ତାହାକୁ ଗୋଟିଏ ବୋବା ଆତ୍ମା ଧରିଅଛି। ¹⁸ଯେତେବେଳେ ତାହା ତାକୁ ଧରେ, ସେତେବେଳେ ତାକୁ ଆଛାଡ଼ି ପକାଏ; ତାହା ମୁହଁରୁ ଫେଣ ବାହାରେ, ଦାନ୍ତ କଡ଼ମଡ଼ କରେ ଓ ଶୁଖିଯାଏ। ତାହାକୁ ଛଡ଼ାଇବା ନିମନ୍ତେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପାରିଲେ ନାହିଁ।”

¹⁹ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ଅବିଶ୍ଵାସୀ ବଂଶ, କେତେ କାଳ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହିବି? କେତେ କାଳ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ବ୍ୟବହାର ସହିବି? ତାକୁ ମୋʼ ନିକଟକୁ ଆଣ।”

²⁰ସେଥିରେ ସେମାନେ ବାଳକକୁ ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ। ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରେ ସେହି ଆତ୍ମା ତାକୁ ମୁଚୁଡ଼ି ପକାଇଲା; ଆଉ ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଛଟପଟ ହୋଇ ମୁହଁରୁ ଫେଣ କାଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା।

²¹ଯୀଶୁ ବାଳକର ବାପାକୁ ପଚାରିଲେ, “କେତେ କାଳ ହେଲା ଏହାର ଏପରି ଘଟୁଅଛି?” ସେ କହିଲା, “ବାଲ୍ୟକାଳରୁ।

²²ତାକୁ ବିନାଶ କରିବା ନିମନ୍ତେ ତାହା ଅନେକ ଥର ତାକୁ ନିଆଁ ଓ ପାଣିରେ ପକାଇଅଛି। କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଯଦି କିଛି କରିପାରନ୍ତି, ତେବେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଦୟା କରି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ଉପକାର କରନ୍ତୁ।”

²³ଯୀଶୁ ତାହାକୁ କହିଲେ, “‘ଯଦି କରିପାରନ୍ତି’? ଯେ ବିଶ୍ଵାସ କରେ, ତାହା ପକ୍ଷରେ ସବୁ ସମ୍ଭବ।”

²⁴ବାଳକର ବାପା ସେହିକ୍ଷଣି କ୍ରନ୍ଦନ କରି କହିଲା, “ମୁଁ ବିଶ୍ଵାସ କରୁଅଛି; ମୋହର ଅବିଶ୍ଵାସ ଦୂର କରନ୍ତୁ।”

²⁵ଲୋକସମୂହ ଏକତ୍ର ଦୌଡ଼ି ଆସୁଥିବା ଦେଖି ଯୀଶୁ ସେହି ଅଶୁଚି ଆତ୍ମାକୁ ଧମକ ଦେଇ କହିଲେ, “ହେ ବୋବା ଓ ବଧିର ଆତ୍ମା, ମୁଁ ତୋତେ ଆଜ୍ଞା ଦେଉଅଛି—ଏହାଠାରୁ ବାହାରିଯା, ଆଉ କେବେ ହେଁ ଏଥିରେ ପ୍ରବେଶ କର ନାହିଁ।”

²⁶ସେଥିରେ ତାହା ଚିତ୍କାର କରି ତାକୁ ଖୁବ୍ ମୁଚୁଡ଼ି ପକାଇ ବାହାରିଗଲା। ସେ ଶବ ପରି ଦେଖାଗଲା, ତେଣୁ ଅନେକେ କହିଲେ, “ସେ ମରିଗଲା।” ²⁷କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ ତାହାର ହାତ ଧରି ତାକୁ ଉଠାଇଲେ, ଆଉ ସେ ଠିଆ ହେଲା।

²⁸ଯୀଶୁ ଗୃହ ଭିତରକୁ ଯିବା ପରେ ତାହାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ପଚାରିଲେ, “ଆମ୍ଭେମାନେ କାହିଁକି ତାହା ଛଡ଼ାଇ ପାରିଲୁ ନାହିଁ?”

²⁹ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ପ୍ରକାର କେବଳ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ଵାରା ବାହାରିପାରେ।”

ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମରିବାକୁ ହେବ

³⁰ସେମାନେ ସେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରି ଗାଲିଲୀ ଦେଇ ଗଲେ। ସେମାନେ କେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ତାହା କେହି ଜାଣନ୍ତୁ ବୋଲି ଯୀଶୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ନାହିଁ,

³¹କାରଣ ସେ ଆପଣା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ କହୁଥିଲେ, “ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ହସ୍ତରେ ସମର୍ପିତ ହେଉଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ, ଆଉ ବଧ ହେବାର ତିନି ଦିନ ପରେ ସେ ଉଠିବେ।”

³²କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସେହି କଥା ବୁଝିଲେ ନାହିଁ, ପୁଣି ତାହାଙ୍କୁ ପଚାରିବାକୁ ଭୟ କଲେ।

କ୍ଷୁଦ୍ରତମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ

³³ପରେ ସେମାନେ କଫର୍ନାହୂମକୁ ଆସିଲେ। ଗୃହରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ବାଟରେ କଅଣ ବାଦାନୁବାଦ କରୁଥିଲ?”

³⁴କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ନୀରବ ରହିଲେ, ଯେଣୁ କିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ବିଷୟରେ ବାଟରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପର ବାଦାନୁବାଦ କରିଥିଲେ।

³⁵ସେଥିରେ ସେ ବସି ଦ୍ଵାଦଶଙ୍କୁ ଡାକି ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯେବେ କେହି ପ୍ରଥମ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ତେବେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶେଷ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ସେବକ ହେଉ।”

³⁶ପୁଣି ସେ ଗୋଟିଏ ସାନ ପିଲାକୁ ନେଇ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଠିଆ କରାଇ ତାକୁ କୋଳେଇ ନେଇ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ,

³⁷“ଯେକେହି ମୋʼ ନାମରେ ଏହିପରି ସାନ ପିଲାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କରେ; ପୁଣି ଯେକେହି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ମୋତେ ନୁହେଁ, ବରଂ ମୋʼ ପ୍ରେରଣକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରେ।”

ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ନୁହେଁ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସପକ୍ଷରେ

³⁸ଯୋହନ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଗୁରୁ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଜଣକୁ ଆପଣଙ୍କ ନାମରେ ଭୂତ ଛଡ଼ାଉଥିବା ଦେଖିଲୁ, ଆଉ ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଅନୁଗମନ କରେ ନାହିଁ ବୋଲି ତାକୁ ବାରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲୁ।”

³⁹କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ କହିଲେ, “ତାକୁ ବାରଣ କର ନାହିଁ—କାରଣ ଯେ ମୋʼ ନାମରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର୍ମ କରେ, ସେ କେହି ଶୀଘ୍ର ମୋʼ ବିଷୟରେ ମନ୍ଦ କଥା କହିପାରିବ ନାହିଁ। ⁴⁰କାରଣ ଯେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ନୁହେଁ, ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସପକ୍ଷରେ। ⁴¹ସତ୍ୟ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହୁଅଛି, ତୁମ୍ଭେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ବୋଲି ଯେକେହି ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଏକ ପାତ୍ର ଜଳ ପିଇବାକୁ ଦେବ, ସେ କୌଣସିମତେ ଆପଣା ପୁରସ୍କାର ହରାଇବ ନାହିଁ।

କ୍ଷୁଦ୍ରଗଣଙ୍କୁ ବିପଥଗାମୀ କର ନାହିଁ

⁴²ମୋʼଠାରେ ବିଶ୍ଵାସ କରୁଥିବା ଏହି କ୍ଷୁଦ୍ରଗଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେକେହି ଜଣକୁ ବିଘ୍ନ ଜନ୍ମାଏ, ତାହା ତୁଣ୍ଡରେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଚକି ବନ୍ଧାଯାଇ ତାକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ପକାଇଦେବା ବରଂ ତାʼ ପକ୍ଷରେ ଭଲ। ⁴³ଯଦି ତୁମ୍ଭର ହସ୍ତ ତୁମ୍ଭର ବିଘ୍ନ ଜନ୍ମାଏ, ତେବେ ତାହା କାଟି ପକାଅ। ଦୁଇ ହସ୍ତ ଘେନି ନର୍କରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଅନିର୍ବାଣ ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିବା ଅପେକ୍ଷା ନେଣ୍ଟା ହୋଇ ଜୀବନରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଭଲ। ^b b v43 ପ୍ରାଚୀନତମ ପାଣ୍ଡୁଲିପିମାନଙ୍କରେ ଏଠାରେ ୪୪ ପଦ ନାହିଁ; ପରବର୍ତ୍ତୀ ନକଲଗୁଡ଼ିକ ଯୋଗ କରନ୍ତି, “ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନଙ୍କ କୀଟ ମରେ ନାହିଁ ଓ ଅଗ୍ନି ନିର୍ବାଣ ହୁଏ ନାହିଁ।”

⁴⁵ଯଦି ତୁମ୍ଭର ପାଦ ତୁମ୍ଭର ବିଘ୍ନ ଜନ୍ମାଏ, ତେବେ ତାହା କାଟି ପକାଅ। ଦୁଇ ପାଦ ଘେନି ନର୍କରେ ପଡ଼ିବା ଅପେକ୍ଷା ଛୋଟା ହୋଇ ଜୀବନରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଭଲ। ^c c v45 ପ୍ରାଚୀନତମ ପାଣ୍ଡୁଲିପିମାନଙ୍କରେ ଏଠାରେ ୪୬ ପଦ ନାହିଁ; ପରବର୍ତ୍ତୀ ନକଲଗୁଡ଼ିକ ଯୋଗ କରନ୍ତି, “ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନଙ୍କ କୀଟ ମରେ ନାହିଁ ଓ ଅଗ୍ନି ନିର୍ବାଣ ହୁଏ ନାହିଁ।”

⁴⁷ଯଦି ତୁମ୍ଭର ଚକ୍ଷୁ ତୁମ୍ଭର ବିଘ୍ନ ଜନ୍ମାଏ, ତେବେ ତାହା ଉପାଡ଼ି ପକାଅ। ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ ଘେନି ନର୍କରେ ପଡ଼ିବା ଅପେକ୍ଷା ଏକ ଚକ୍ଷୁ ଘେନି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଭଲ, ⁴⁸ଯେଉଁଠାରେ ‘ସେମାନଙ୍କ କୀଟ କେବେ ହେଁ ମରେ ନାହିଁ ଓ ଅଗ୍ନି କେବେ ହେଁ ନିର୍ବାଣ ହୁଏ ନାହିଁ।’

⁴⁹କାରଣ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଅଗ୍ନିରେ ଲବଣାକ୍ତ ହେବ। ⁵⁰ଲବଣ ଉତ୍ତମ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ଲବଣ ଆପଣା ଲବଣତ୍ଵ ହରାଏ, ତେବେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ତାହାକୁ କିପରି ପୁନର୍ବାର ଲବଣାକ୍ତ କରିବ? ତୁମ୍ଭେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲବଣ ରଖ, ଆଉ ପରସ୍ପର ସହିତ ଶାନ୍ତିରେ ରୁହ।”