मार्क 9

Chapter 9.

9 ¹ तो त्यांना म्हणाला, “मी तुम्हांला खरे सांगतो: येथे उभे असलेले काहीजण, आमच्या पित्याचे राज्य सामर्थ्याने आलेले पाहीपर्यंत, मरणाचा अनुभव घेणार नाहीत.”

² सहा दिवसांनंतर येशूने पेत्र, याकोब व योहान यांना बरोबर घेतले आणि त्यांना एकांतात एका उंच डोंगरावर नेले; आणि तो त्यांच्यासमोर रूपांतरित झाला. ³ त्याची वस्त्रे तेजस्वी, अत्यंत शुभ्र झाली—पृथ्वीवरील कोणत्याही धोब्याला करता येणार नाही इतकी शुभ्र. ⁴ आणि एलीया मोशेसह त्यांना दिसला, आणि ते येशूशी बोलत होते.

⁵ पेत्र येशूला म्हणाला, “रब्बी, आपण येथे आहोत हे बरे आहे. आपण तीन मंडप करू—एक आपल्यासाठी, एक मोशेसाठी व एक एलीयासाठी.” ⁶ काय बोलावे हे त्याला समजत नव्हते, कारण ते भयभीत झाले होते.

⁷ तेव्हा एक ढग आला व त्याने त्यांच्यावर छाया केली, आणि ढगातून एक वाणी आली: “हा माझा प्रिय पुत्र आहे. त्याचे ऐका!”

⁸ अचानक त्यांनी सभोवती पाहिले, तेव्हा येशूशिवाय आपल्याजवळ त्यांना आणखी कोणी दिसले नाही.

⁹ डोंगरावरून खाली उतरत असताना, त्याने त्यांना आज्ञा दिली की, मनुष्याचा पुत्र मेलेल्यांतून उठेपर्यंत जे पाहिले ते कोणाला सांगू नका. ¹⁰ म्हणून त्यांनी ही गोष्ट आपल्यापुरतीच ठेवली, आणि मेलेल्यांतून उठणे म्हणजे काय, याविषयी ते एकमेकांना विचारत राहिले. ¹¹ आणि त्यांनी त्याला विचारले, “एलीयाने प्रथम आले पाहिजे, असे शास्त्री का म्हणतात?”

¹² तो म्हणाला, “एलीया खरोखर प्रथम येतो व सर्व काही पूर्ववत करतो. मग मनुष्याच्या पुत्राने पुष्कळ दुःख भोगावे व त्याचा तिरस्कार व्हावा, असे का लिहिले आहे? ¹³ पण मी तुम्हांला सांगतो, एलीया येऊन गेला आहे, आणि त्याच्याविषयी जसे लिहिले आहे तसे त्यांनी त्याला वाटेल तेच केले.” ^a a v13 येशू येथे बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाविषयी बोलत आहे, जो एलीयाच्या आत्म्याने व सामर्थ्याने आला.

एका पित्याचा व्याकूळ विश्वास

¹⁴ इतर शिष्यांजवळ आल्यावर त्यांनी शिष्यांभोवती मोठा जमाव पाहिला, आणि शास्त्री त्यांच्याशी वाद घालत होते. ¹⁵ सर्व जमावाने येशूला पाहताच ते थक्क झाले आणि त्याला भेटण्यास धावत आले.

¹⁶ त्याने त्यांना विचारले, “तुम्ही शास्त्र्यांशी कशाविषयी वाद घालत आहात?”

¹⁷ जमावातील कोणी एकाने त्याला उत्तर दिले, “गुरुजी, मी माझ्या मुलाला आपल्याकडे आणले; त्याला असा आत्मा लागला आहे की तो त्याला बोलू देत नाही. ¹⁸ जेव्हा जेव्हा तो त्याला धरतो, तेव्हा त्याला खाली आपटतो. तो तोंडाला फेस आणतो, दात खातो व ताठ होतो. मी आपल्या शिष्यांना तो काढून टाकायला सांगितले, पण त्यांना जमले नाही.”

¹⁹ त्याने उत्तर दिले, “अहो अविश्वासी पिढी, मी आणखी किती काळ तुमच्याबरोबर राहू? किती काळ तुमचे सहन करू? त्याला माझ्याकडे आणा.”

²⁰ त्यांनी त्या मुलाला त्याच्याकडे आणले. येशूला पाहताच त्या आत्म्याने त्याला लगेच झटके दिले; तो जमिनीवर पडला व तोंडाला फेस आणत तडफडू लागला.

²¹ येशूने त्या मुलाच्या वडिलांना विचारले, “हे त्याला किती काळापासून होत आहे?” तो म्हणाला, “लहानपणापासून.

²² त्याचा नाश करण्यासाठी त्याने त्याला पुष्कळ वेळा आगीत व पाण्यात टाकले आहे. पण आपल्याला काही करता येत असेल, तर आमच्यावर दया करा व आम्हांला मदत करा.”

²³ येशू त्याला म्हणाला, “‘आपल्याला करता येत असेल’ काय? जो विश्वास ठेवतो त्याला सर्व काही शक्य आहे.”

²⁴ लगेच त्या मुलाच्या वडिलांनी आरोळी मारली, “मी विश्वास ठेवतो—माझ्या अविश्वासाला मदत करा!”

²⁵ जमाव धावत एकत्र येत आहे हे पाहून येशूने त्या अशुद्ध आत्म्याला धमकावले: “मुक्या व बहिऱ्या आत्म्या, मी तुला आज्ञा करतो—याच्यातून बाहेर नीघ व पुन्हा कधीही याच्यात शिरू नकोस!”

²⁶ तो आरडाओरडा करीत व त्याला जोराने झटके देत बाहेर निघाला. तो प्रेतासारखा दिसला, म्हणून पुष्कळजण म्हणाले, “तो मेला.” ²⁷ पण येशूने त्याचा हात धरून त्याला उठवले, आणि तो उभा राहिला.

²⁸ येशू घरात गेल्यावर त्याच्या शिष्यांनी त्याला एकांतात विचारले, “तो आम्हांला का काढून टाकता आला नाही?”

²⁹ त्याने त्यांना सांगितले, “अशा प्रकारचा आत्मा प्रार्थनेवाचून दुसऱ्या कशानेही बाहेर निघत नाही.”

मनुष्याच्या पुत्राला मरावेच लागेल

³⁰ ते तेथून निघाले व गालीलमधून गेले. आपण कोठे आहोत हे कोणाला कळावे अशी येशूची इच्छा नव्हती,

³¹ कारण तो आपल्या शिष्यांना शिकवत होता; तो त्यांना म्हणाला, “मनुष्याचा पुत्र माणसांच्या हाती दिला जात आहे. ते त्याला जिवे मारतील, आणि तीन दिवसांनंतर तो उठेल.”

³² पण त्याच्या बोलण्याचा अर्थ त्यांना समजला नाही, आणि त्याला विचारण्यास ते भ्याले.

जो सर्वांत लहान तोच सर्वांत मोठा होईल

³³ ते कफर्णहूमास आले. घरात असताना त्याने त्यांना विचारले, “तुम्ही वाटेत कशाविषयी वाद घालत होता?”

³⁴ पण ते गप्प राहिले, कारण सर्वांत मोठा कोण, याविषयी त्यांनी वाटेत वाद घातला होता.

³⁵ तो खाली बसला, त्याने बारा जणांना बोलावले, आणि त्यांना म्हणाला, “ज्या कोणाला पहिले व्हायचे असेल, त्याने सर्वांत शेवटले व सर्वांचे सेवक व्हावे.”

³⁶ त्याने एका लहान मुलाला घेतले, त्यांच्यामध्ये उभे केले, त्याला कवेत घेतले आणि त्यांना म्हणाला:

³⁷ “जो कोणी अशा लहान मुलांपैकी एकाचा माझ्या नावाने स्वीकार करतो, तो माझा स्वीकार करतो; आणि जो माझा स्वीकार करतो, तो माझा नाही, तर ज्याने मला पाठवले त्याचा स्वीकार करतो.”

आपल्याविरुद्ध नाही, तर आपल्या बाजूने

³⁸ योहान त्याला म्हणाला, “गुरुजी, आम्ही एकाला आपल्या नावाने भुते काढताना पाहिले, आणि आम्ही त्याला अडवण्याचा प्रयत्न केला, कारण तो आमच्यामागे येत नाही.”

³⁹ पण येशू म्हणाला, “त्याला अडवू नका—कारण माझ्या नावाने चमत्कार करणारा कोणीही लगेच माझ्याविषयी वाईट बोलू शकणार नाही. ⁴⁰ कारण जो आपल्याविरुद्ध नाही, तो आपल्या बाजूने आहे. ⁴¹ मी तुम्हांला खरे सांगतो, तुम्ही ख्रिस्ताचे आहात म्हणून जो कोणी तुम्हांला प्यायला एक प्याला पाणी देतो, त्याला त्याचे प्रतिफळ मुळीच गमवावे लागणार नाही.

या लहानग्यांना बहकवू नका

⁴² माझ्यावर विश्वास ठेवणाऱ्या या लहानग्यांपैकी एकाला जो कोणी अडखळवतो—त्याच्या गळ्यात जात्याची मोठी तळी बांधून त्याला समुद्रात टाकले, तर ते त्याच्यासाठी बरे होईल. ⁴³ जर तुझा हात तुला अडखळवत असेल, तर तो कापून टाक. दोन हात असून नरकात, न विझणाऱ्या आगीत जाण्यापेक्षा, थोटा होऊन जीवनात प्रवेश करणे बरे.

^{44 b} b v44 हे वचन सर्वांत प्राचीन हस्तलिखितांत नाही; नंतरच्या प्रती हे जोडतात: “तेथे त्यांचा किडा मरत नाही व आग विझत नाही.”

⁴⁵ जर तुझा पाय तुला अडखळवत असेल, तर तो कापून टाक. दोन पाय असून नरकात टाकले जाण्यापेक्षा, लंगडा होऊन जीवनात प्रवेश करणे बरे.

^{46 c} c v46 हे वचन सर्वांत प्राचीन हस्तलिखितांत नाही; नंतरच्या प्रती हे जोडतात: “तेथे त्यांचा किडा मरत नाही व आग विझत नाही.”

⁴⁷ जर तुझा डोळा तुला अडखळवत असेल, तर तो काढून टाक. दोन डोळे असून नरकात टाकले जाण्यापेक्षा, एका डोळ्याने आमच्या पित्याच्या राज्यात प्रवेश करणे बरे. ⁴⁸ जेथे ‘त्यांचा किडा कधीही मरत नाही व आग कधीही विझत नाही.’

⁴⁹ कारण प्रत्येकाला आगीने खारवले जाईल. ⁵⁰ मीठ चांगले आहे, पण मीठाचा खारटपणा गेला, तर तुम्ही ते पुन्हा कशाने खारट कराल? तुमच्याजवळ मीठ राखा, आणि एकमेकांशी शांतीने राहा.”