Markus 9 FHB Father's Heart Bible™

Pasal 9.

9 ¹Panjenengane ngandika marang wong-wong mau: “Satemene Aku pitutur marang kowe kabeh: ana wong sawatara kang ngadeg ing kene kang ora bakal ngrasakake pati sadurunge padha nyipati Kratone Rama kita rawuh kanthi kuwasa.”

²Sawise nem dina, Gusti Yesus ngajak Petrus, Yakobus, lan Yokanan, banjur diirid munggah ing gunung kang dhuwur, mung wong-wong mau dhewe, lan Panjenengane santun warna ana ing ngarepe wong-wong mau. ³Pangagemane dadi gumebyar, putih sumorot—luwih putih tinimbang kang bisa diputihake dening sapa bae ing bumi. ⁴Banjur Nabi Elia ngaton marang wong-wong mau bebarengan karo Nabi Musa, lan padha imbal pangandikan karo Gusti Yesus.

⁵Ature Petrus marang Gusti Yesus: “Rabbi, sae bilih kawula sami wonten ing ngriki. Mangga kula sami damel tarub tiga—satunggal kagem Panjenengan, satunggal kagem Nabi Musa, lan satunggal kagem Nabi Elia.” ⁶Petrus ora ngerti apa kang kudu diucapake, amarga wong-wong mau padha wedi banget.

⁷Banjur ana mega kang teka ngayomi wong-wong mau, lan ana swara saka mega iku: “Iki PutraKu kang Dakkasihi. Padha ngrungokna marang Panjenengane!”

⁸Dumadakan, nalika padha noleh mrana-mrene, wong-wong mau wis ora weruh sapa-sapa maneh kajaba mung Gusti Yesus.

⁹Nalika padha mudhun saka gunung, Panjenengane dhawuh supaya aja nyritakake marang sapa bae bab apa kang wis padha dideleng, nganti Putraning Manungsa wungu saka ing antarane wong mati. ¹⁰Mulane wong-wong mau padha nyimpen prakara iku kanggo awake dhewe, karo padha takon-tinakon apa tegese wungu saka ing antarane wong mati iku. ¹¹Banjur padha munjuk pitakon marang Panjenengane: “Punapa sababipun para ahli Toret mastani bilih Nabi Elia kedah rawuh rumiyin?”

¹²Pangandikane: “Nabi Elia pancen rawuh dhisik lan mulihake samubarang kabeh. Lah kena apa ana tulisan yen Putraning Manungsa kudu nandhang sangsara akeh lan diremehake? ¹³Nanging Aku pitutur marang kowe, Nabi Elia wis rawuh, lan wong-wong padha nindakake marang panjenengane apa kang dikarepake, kaya kang wis katulis bab panjenengane.” ^a a v13 Gusti Yesus ngatujokake marang Yokanan Pembaptis, kang teka kanthi roh lan kuwasane Nabi Elia.

Pracayane Bapak ing Kahanan Kepepet

¹⁴Nalika padha rawuh ing panggonane para sakabat liyane, padha mirsa wong akeh ngrubung para sakabat mau, lan para ahli Toret padha bebantahan karo wong-wong mau. ¹⁵Nalika wong akeh kabeh mau weruh Gusti Yesus, banjur padha kaeraman lan mlayu methukake Panjenengane.

¹⁶Panjenengane ndangu marang wong-wong mau: “Apa kang padha kokbantahake karo para ahli Toret?”

¹⁷Ana wong siji saka ing antarane wong akeh mau mangsuli: “Guru, kawula mbekta anak kawula jaler dhateng Panjenengan; piyambakipun kapanjingan roh ingkang damel boten saged ngandika. ¹⁸Manawi roh punika nyerang, piyambakipun dipunbanting dhateng siti. Cangkemipun metu umpluk, waosipun kerot-kerot, lan badanipun kaku. Kawula sampun nyuwun dhateng para sakabat Panjenengan supados nundhung roh punika, nanging sami boten saged.”

¹⁹Paring wangsulane: “He, turunan kang ora pracaya, nganti pira suwene Aku kudu tetunggalan karo kowe kabeh? Nganti pira suwene Aku kudu nyabari kowe kabeh? Gawanen bocah iku mrene marang Aku.”

²⁰Bocah mau banjur digawa menyang ngarsane. Bareng roh iku weruh Gusti Yesus, sanalika bocah mau diontang-antingake; dheweke tiba ing lemah, gulung-koming lan metu umpluk saka cangkeme.

²¹Gusti Yesus ndangu marang bapakne bocah mau: “Wis pira suwene bab iki kelakon marang dheweke?” Wangsulane: “Wiwit alit, Gusti.”

²²“Asring roh punika nyemplungaken piyambakipun dhateng latu lan toya, prelu numpes gesangipun. Nanging manawi Panjenengan saged nindakaken punapa-punapa, mugi melas lan mitulungi kawula sadaya.”

²³Pangandikane Gusti Yesus marang wong mau: “‘Manawa kowe bisa’? Samubarang kabeh bisa kelakon tumrap wong kang pracaya.”

²⁴Sanalika bapakne bocah mau mbengok: “Kawula pitados; mugi mitulungi anggen kawula kirang pitados!”

²⁵Bareng mirsa wong akeh padha mlayu nggrombol, Gusti Yesus banjur nyentak roh reged mau: “He, roh kang bisu lan budheg, Aku prentah marang kowe—metua saka dheweke lan aja mlebu maneh ing dheweke salawase!”

²⁶Roh mau banjur jerit-jerit lan ngontang-antingake bocah iku nganti banter, tumuli metu. Bocah mau katon kaya mayit, mula akeh wong kang padha kandha: “Bocahe wis mati.” ²⁷Nanging Gusti Yesus nyepeng tangane bocah mau lan ditangekake, banjur bocah mau ngadeg.

²⁸Bareng Gusti Yesus wis lumebu ing omah, para sakabate padha munjuk pitakon marang Panjenengane kanthi dhewekan: “Punapa sababipun kawula sami boten saged nundhung roh punika?”

²⁹Pangandikane: “Jinis kaya mangkene iki ora bisa metu, kajaba srana pandonga.”

Putraning Manungsa Kudu Seda

³⁰Wong-wong mau banjur padha lunga saka ing kono lan ngliwati tanah Galilea. Gusti Yesus ora karsa yen ana wong kang ngerti ana ing ngendi Panjenengane,

³¹amarga Panjenengane lagi mulang para sakabate, pangandikane marang wong-wong mau: “Putraning Manungsa diulungake marang tangane manungsa. Wong-wong bakal mateni Panjenengane, lan sawise telung dina Panjenengane bakal wungu.”

³²Nanging wong-wong mau padha ora ngerti apa kang dikarsakake, lan padha wedi matur pitakon marang Panjenengane.

Kang Asor Dhewe Bakal Dadi Kang Luhur Dhewe

³³Banjur padha rawuh ing kutha Kapernaum. Ana ing omah Panjenengane ndangu marang wong-wong mau: “Apa kang padha kokrembug ana ing dalan mau?”

³⁴Nanging wong-wong mau padha meneng bae, awit ana ing dalan padha bebantahan bab sapa kang paling gedhe dhewe.

³⁵Panjenengane banjur lenggah, nimbali sakabat rolas, lan ngandika marang wong-wong mau: “Sing sapa kepengin dadi kang ngarep dhewe, kudu dadi kang keri dhewe lan dadi abdine wong kabeh.”

³⁶Panjenengane banjur mundhut bocah cilik, diadegake ana ing tengahe wong-wong mau, bocah mau dirangkul, nuli ngandika marang para sakabat:

³⁷“Sing sapa nampani salah sawijining bocah cilik kaya mangkene iki atas asmaKu, iku nampani Aku; lan sing sapa nampani Aku, iku ora nampani Aku bae, nanging uga nampani Panjenengane kang ngutus Aku.”

Mbelani Kita, Dudu Nglawan Kita

³⁸Ature Yokanan marang Panjenengane: “Guru, kawula sami sumerep wonten tiyang nundhung dhemit atas asma Panjenengan, lajeng kawula penggak, awit piyambakipun boten ndherek kawula sadaya.”

³⁹Nanging Gusti Yesus ngandika: “Aja kokpenggak—awit ora ana wong kang nindakake mukjijat atas asmaKu bisa banjur enggal-enggal ngala-ala Aku. ⁴⁰Awit sing sapa ora nglawan kita, iku ngelokake kita. ⁴¹Satemene Aku pitutur marang kowe kabeh, sing sapa menehi ngombe kowe sacangkir banyu amarga kowe iku kagungane Sang Kristus, iku ora bakal kelangan ganjarane.

Aja Nasarake Para Cilik

⁴²Sing sapa nasarake salah sawijining wong cilik kang pracaya marang Aku iki—luwih becik wong iku gulune digantungi watu gilesan kang gedhe banjur dicemplungake ing sagara. ⁴³Manawa tanganmu nasarake kowe, kethoken. Luwih becik mlebu ing urip kanthi tangan buntung, tinimbang tangan loro-lorone utuh nanging dicemplungake ing neraka, ing geni kang ora bisa mati. ^b b v43 Naskah-naskah kang paling tuwa ora kamot ayat 44 ing kene; turunan sabanjure nambahi: “ing kono singgat-singgate ora mati lan genine ora disirep.”

⁴⁵Manawa sikilmu nasarake kowe, kethoken. Luwih becik mlebu ing urip kanthi sikil pincang, tinimbang sikil loro-lorone utuh nanging dicemplungake ing neraka. ^c c v45 Naskah-naskah kang paling tuwa ora kamot ayat 46 ing kene; turunan sabanjure nambahi: “ing kono singgat-singgate ora mati lan genine ora disirep.”

⁴⁷Manawa mripatmu nasarake kowe, uculana. Luwih becik mlebu ing Kratone Rama kita kanthi mripat siji, tinimbang mripat loro-lorone utuh nanging dicemplungake ing neraka, ⁴⁸ing kono ‘singgat-singgate ora tau mati lan genine ora tau mati.’

⁴⁹Awit saben wong bakal diasini kanthi geni. ⁵⁰Uyah iku becik, nanging manawa uyah ilang asine, kepriye anggonmu arep mulihake asine maneh? Nyimpena uyah ana ing antaramu, lan padha rukuna siji lan sijine.”