Markus 10 FHB Father's Heart Bible™

Pasal 10.

10 ¹Gusti Yesus tindak saka ing kono menyang wilayah Yudea lan sabrange Kali Yarden; wong akeh padha nglumpuk maneh ing ngarsane, lan kaya adate Panjenengane mulang wong-wong mau maneh.

²Ana wong Farisi sawatara kang teka arep nyoba Panjenengane, pitakone: “Punapa kepareng tiyang jaler megat semahipun?”

³Wangsulane Gusti Yesus: “Apa kang didhawuhake Nabi Musa marang kowe?”

⁴Ature: “Nabi Musa marengaken tiyang jaler nyerat serat pegatan lajeng nundhung semahipun.”

⁵Gusti Yesus ngandika marang wong-wong mau: “Nabi Musa nulis dhawuh iki marga saka wangkoting atimu. ⁶Nanging wiwit tumitahing jagad, Rama kita wis nitahake manungsa lanang lan wadon. ⁷‘Mulane wong lanang bakal ninggal bapak lan biyunge, banjur nunggal karo bojone, ⁸sarta sakarone bakal dadi daging siji.’ Dadi wong loro mau ora maneh loro, nanging daging siji. ⁹Mulane apa kang wis ditunggalake dening Rama kita, aja dipisahake dening manungsa.”

¹⁰Bareng wis padha ana ing omah maneh, para sakabat padha matur pitakon marang Panjenengane bab prakara iku maneh.

¹¹Pangandikane Gusti Yesus marang wong-wong mau: “Sapa kang megat bojone banjur omah-omah karo wong wadon liya, iku laku jina marang bojone, ¹²lan manawa wong wadon megat bojone banjur omah-omah karo wong lanang liya, iku iya laku jina.”

Sang Rama Nampani Para Bocah

¹³Wong-wong padha nggawa bocah-bocah menyang ngarsane Gusti Yesus, supaya padha didemek dening Panjenengane, nanging para sakabat padha nyeneni wong-wong mau.

¹⁴Bareng Gusti Yesus mirsa prakara iku, banjur duka, pangandikane: “Cikben bocah-bocah padha marani Aku, aja dipenggak, awit Kratone Rama kita iku kagungane wong-wong kang kaya mangkono iku. ¹⁵Satemene Aku pitutur marang kowe, sapa kang ora nampani Kratone Rama kita kaya bocah cilik, mesthi ora bakal lumebu mrono.”

¹⁶Banjur Panjenengane ngrangkul bocah-bocah mau, numpangake astane ing wong-wong mau, sarta mberkahi.

Wong kang Kasugihan nanging Kekurangan Prakara Siji

¹⁷Nalika Gusti Yesus wiwit tindak, ana wong kang mlayu marani Panjenengane, banjur sujud ing ngarsane lan munjuk pitakon: “Dhuh Guru ingkang sae, punapa ingkang kedah kawula tindakaken supados kawula tampi gesang langgeng?”

¹⁸Pangandikane Gusti Yesus: “Yagene kowe ngarani Aku becik? Ora ana kang becik kajaba mung Rama kita dhewe. ¹⁹Kowe wis ngerti angger-anggere: ‘aja memateni, aja laku jina, aja nyolong, aja dadi seksi palsu, aja ngapusi; ngajenana bapak lan biyungmu.’”

²⁰Ature wong mau: “Dhuh Guru, sadaya punika sampun kawula tindakaken wiwit kawula taksih enem.”

²¹Gusti Yesus mirsani wong mau lan ngasihi, banjur ngandika: “Kowe isih kekurangan prakara siji: lungaa, edolana kabeh darbekmu, banjur wenehna marang wong miskin—kowe bakal nduweni bandha ing swarga—nuli mrenea, melua Aku.”

²²Krungu pangandika iku, wong mau banjur peteng ulate, sarta lunga kanthi sedhih, amarga darbeke akeh.

²³Gusti Yesus mirsani ing kiwa tengene, banjur ngandika marang para sakabate: “Saiba angele wong sugih lumebu ing Kratone Rama kita!”

²⁴Para sakabat padha kaget krungu pangandika iku. Gusti Yesus banjur ngandika maneh: “He anak-anakKu, saiba angele lumebu ing Kratone Rama kita! ²⁵Luwih gampang unta lumebu ing bolonganing dom, tinimbang wong sugih lumebu ing Kratone Rama kita.”

²⁶Para sakabat saya padha kaget banget, banjur padha sapocapan: “Yen mangkono, sapa kang bisa kapitulungan rahayu?”

²⁷Gusti Yesus mirsani para sakabat, banjur ngandika: “Tumrap manungsa iku mokal, nanging ora mangkono tumrap Rama kita, awit tumrap Rama kita samubarang kabeh bisa kelakon.”

²⁸Petrus banjur matur marang Panjenengane: “Lah, kawula sadaya sampun nilar samukawis lajeng ndherek Paduka.”

²⁹Pangandikane Gusti Yesus: “Satemene Aku pitutur marang kowe, ora ana wong kang ninggal omah, sadulur lanang utawa sadulur wadon, biyung utawa bapak, anak utawa palemahan, marga saka Aku lan marga saka Injil,

³⁰“kang ora bakal nampa tikel satus luwih ing jaman saiki—omah, sadulur lanang, sadulur wadon, biyung, anak, palemahan, kanthi disiya-siya—lan ing jaman kang bakal teka, urip langgeng. ³¹Nanging akeh wong kang dhisik bakal dadi keri, lan kang keri bakal dadi dhisik.”

Gusti Yesus Mangandikakake Sedane kang kaping Telu

³²Nalika padha ana ing dalan munggah menyang Yerusalem, Gusti Yesus tindak ana ing ngarep dhewe. Para sakabat padha gumun, lan wong-wong kang padha ndherek ing wingking padha wedi. Gusti Yesus banjur ngajak sakabat rolas nyisih maneh, lan wiwit ngandikakake marang wong-wong mau bab apa kang bakal kelakon tumrap Panjenengane:

³³“Lah, kita padha munggah menyang Yerusalem. Putraning Manungsa bakal diulungake marang para pangareping imam lan para ahli Toret, kang bakal ngukum Panjenengane nganggo paukuman pati, sarta ngulungake Panjenengane marang wong-wong kapir. ³⁴Wong-wong mau bakal padha moyoki Panjenengane, ngidoni, nggebugi, lan mateni; nanging sawise telung dina Panjenengane bakal wungu.”

Kaluhuran lumantar Leladi

³⁵Yakobus lan Yokanan, anake Zebedheus, padha sowan marang Panjenengane lan matur: “Dhuh Guru, kawula sami nyuwun supados Paduka nindakaken punapa ingkang kawula suwun dhateng Paduka.”

³⁶Pangandikane Gusti Yesus: “Apa kang kokkarepake supaya Daktindakake kanggo kowe?”

³⁷Unjuke: “Keparenga kawula sami lenggah wonten ing kamulyan Paduka, satunggal wonten ing tengen Paduka, satunggalipun wonten ing kiwa Paduka.”

³⁸Pangandikane Gusti Yesus: “Kowe padha ora ngerti apa kang koksuwun. Apa kowe padha bisa ngombe ing tuwung kang Dakombe, utawa dibaptis nganggo baptis kang Daktampani?”

³⁹Unjuke: “Kawula sami saged.” Pangandikane Gusti Yesus: “Tuwung kang Dakombe bakal kokombe uga, lan baptis kang Daktampani bakal koktampani uga, ⁴⁰nanging bab lungguh ing tengenKu utawa ing kiwaKu iku dudu wewenangKu kang maringake, iku kanggo wong-wong kang wis padha dicawisi.”

⁴¹Bareng krungu prakara iku, sakabat sepuluh padha nepsu marang Yakobus lan Yokanan.

⁴²Gusti Yesus banjur nimbali wong-wong mau kabeh, sarta ngandika: “Kowe padha ngerti yen para kang dianggep panguwasane bangsa-bangsa kapir iku nguwasani rakyate, lan para panggedhene nindakake pangwasa marang wong-wong iku. ⁴³Nanging tumrap kowe ora mangkono. Sapa kang kepengin dadi gedhe ana ing antaramu, kudu dadi abdimu, ⁴⁴lan sapa kang kepengin dadi kang dhisik dhewe ana ing antaramu, kudu dadi baturing wong kabeh. ⁴⁵Awit Putraning Manungsa iya ora rawuh supaya diladeni, nanging supaya ngladeni, lan masrahake nyawane dadi tebusan tumrap wong akeh.”

Bartimeus Bisa Ndeleng Maneh

⁴⁶Banjur padha teka ing kutha Yerikho. Nalika Gusti Yesus lan para sakabate miyos saka kono kadherekake wong akeh, ana wong wuta aran Bartimeus, anake Timeus, kang lagi linggih ngemis ing pinggir dalan. ⁴⁷Bareng krungu yen kang langkung iku Gusti Yesus saka Nasaret, wong mau wiwit mbengok-mbengok: “Dhuh Gusti Yesus, tedhake Sang Prabu Dawud, mugi Paduka paring piwelas dhateng kawula!” ⁴⁸Wong akeh padha nyenthak supaya wong mau meneng, nanging dheweke saya banter anggone mbengok: “Dhuh tedhake Sang Prabu Dawud, mugi Paduka paring piwelas dhateng kawula!”

⁴⁹Gusti Yesus banjur kendel, sarta ngandika: “Celuken wong iku.” Wong-wong mau banjur ngundang wong wuta iku: “Diteteg atimu! Ngadega, Panjenengane nimbali kowe.”

⁵⁰Wong mau banjur nguncalake jubahe, tumuli enggal ngadeg lan marani Gusti Yesus.

⁵¹Pangandikane Gusti Yesus marang wong mau: “Apa kang kokkarepake supaya Daktindakake kanggo kowe?” Ature wong wuta mau: “Dhuh Rabuni, kawula nyuwun supados saged ningali malih.” ^a a v51 “Rabuni” iku sesebutan kang metu saka ati lan pribadi tumrap Gusti Yesus—tegese “Guru kawula,”—kang diucapake kanthi pracaya kang jero.

⁵²Pangandikane Gusti Yesus: “Lungaa; pracayamu wis mitulungi kowe dadi waras.” Sanalika iku uga wong mau bisa ndeleng maneh, banjur ndherek Gusti Yesus ing dalan.