Otamizning nikoh borasidagi niyati

Ajralish masalasida Iso yaratilishga va Otamiz qoʻshgan narsaga qaytadi. U bolalarni qabul qiladi, U sevgan bir boy odam esa qaygʻurib ketadi. Yoqub va Yuhanno taxt soʻraydilar va xizmat qilish hamda toʻlov haqida eshitadilar. Koʻr Bartimay olomon ovozini bosib baqiradi va koʻzi ochiladi.

10-bob.

U oʻsha yerdan Yahudiya oʻlkasiga va Iordan daryosining narigi tomoniga yoʻl oldi. Oldiga yana olomon toʻplandi va U odatdagidek ularga yana taʼlim berdi.

Baʼzi farziylar Uni sinamoqchi boʻlib kelishdi va: “Erkak kishining xotinini qoʻyib yuborishi joizmi?” — deb soʻrashdi.

U ularga: “Muso sizlarga nima deb buyurgan?” — deb javob berdi.

Ular: “Muso erkak kishiga taloq xatini yozib, xotinini qoʻyib yuborishga ruxsat bergan”, — deyishdi.

Iso ularga dedi: “U sizlarga bu buyruqni dillaringiz tosh boʻlgani uchun yozgan. Lekin yaratilishning boshidan Otamiz ularni erkak va ayol qilib yaratgan. «Shu sababli erkak otasini va onasini tark etib, xotiniga qoʻshiladi, ikkisi bir tan boʻladi». Shunday ekan, ular endi ikki emas, balki bir tandir. Shuning uchun Otamiz birlashtirgan narsani hech kim ajratmasin.”

Uyga qaytishgach, shogirdlar bu haqda Undan yana soʻrashdi.

U ularga dedi: “Kim xotinini qoʻyib yuborib, boshqasiga uylansa, xotiniga qarshi zino qilgan boʻladi, ayol ham erini qoʻyib, boshqasiga tegsa, zino qiladi.”

Ota bolalarni qarshi oladi

Odamlar bolalarini Isoga olib kelishardi, toki U ularga qoʻl tekkizsin. Lekin shogirdlar ularni koyib berishdi.

Iso buni koʻrib, gʻazablandi va dedi: “Bolalar oldimga kelaversin, ularga toʻsqinlik qilmanglar. Chunki Otamizning Shohligi ana shunaqalarnikidir. Sizlarga chinini aytay: kim Otamizning Shohligini bola kabi qabul qilmasa, unga hech qachon kira olmaydi.”

Soʻng U bolalarni quchogʻiga olib, ularning ustiga qoʻllarini qoʻyib, duo qildi.

Koʻp narsaga ega boʻlib, bir narsasi yetishmagan kishi

U yoʻlga chiqqanida, bir kishi yugurib kelib, Uning oldida tiz choʻkdi va: “Ey yaxshi Ustoz, abadiy hayotga meros boʻlish uchun nima qilishim kerak?” — deb soʻradi.

Iso soʻradi: “Nega Meni yaxshi deysan? Yolgʻiz Otamizdan boshqa hech kim yaxshi emas. Sen amrlarni bilasan: «Odam oʻldirma, zino qilma, oʻgʻirlik qilma, yolgʻon guvohlik berma, kishini aldab mol-mulkidan mahrum etma, otang va onangni hurmat qil».”

U Isoga: “Ustoz, bularning hammasiga yoshligimdan beri amal qilib kelganman”, — dedi.

Iso unga mehr bilan boqib, uni sevdi. “Senga bir narsa yetishmaydi: borib, bor-budingni sotib, kambagʻallarga ber — shunda osmonda xazinang boʻladi — soʻng kelib, Menga ergash.”

Bu soʻzdan uning chehrasi tushib ketdi va u gʻamgin holda ketdi, chunki uning mol-mulki koʻp edi.

Iso atrofga nazar solib, shogirdlariga dedi: “Boylar uchun Otamizning Shohligiga kirish naqadar qiyin boʻladi!”

Shogirdlar Uning soʻzlaridan hayratda qolishdi. Iso ularga yana dedi: “Bolalarim, Otamizning Shohligiga kirish naqadar qiyin! Boy odamning Otamizning Shohligiga kirishidan koʻra, tuyaning igna teshigidan oʻtishi osonroqdir.”

Ular battar hayratga tushib, bir-birlariga: “Unda kim najot topa oladi?” — deyishdi.

Iso ularga boqib dedi: “Inson uchun bu imkonsiz, lekin Otamiz uchun emas. Chunki Otamiz uchun hamma narsa mumkindir.”

Petrus Unga: “Mana, biz hamma narsani tashlab, Senga ergashdik”, — dedi.

Iso dedi: “Sizlarga chinini aytay: Men uchun va Xushxabar uchun uyini yoki aka-ukalarini, opa-singillarini, onasini, otasini, bolalarini yoki yer-mulkini tashlab ketgan har bir kishi –

“hozir, shu zamonda yuz barobar koʻp — uylar, aka-ukalar, opa-singillar, onalar, bolalar, yer-mulklar, quvgʻin-sitamlar bilan birga — va kelajak zamonda abadiy hayotni albatta oladi. Lekin birinchi boʻlgan koʻplar oxirgi, oxirgilar esa birinchi boʻladi.”

Iso Oʻz oʻlimini uchinchi marta oldindan aytadi

Quddusga chiqadigan yoʻlda Iso ulardan oldinda borardi. Shogirdlar hayron edi, ergashib kelayotganlar esa qoʻrqishardi. U oʻn ikki shogirdini yana bir chetga chaqirib, Oʻz boshiga tushadigan ishlarni ularga ayta boshladi:

“Mana, biz Quddusga chiqyapmiz. Inson Oʻgʻli bosh ruhoniylar va ilohiyot bilimdonlariga topshiriladi. Ular Uni oʻlimga mahkum etib, gʻayriyahudiylarga topshirishadi. Ular Uni masxara qilib, Unga tupurib, qamchilab, Uni oʻldirishadi. Lekin uch kundan keyin U tiriladi.”

Xizmat orqali ulugʻ boʻlish

Zabadiyning oʻgʻillari Yoqub va Yuhanno Uning oldiga kelib: “Ustoz, nimani soʻrasak, biz uchun shuni qilishingizni istaymiz”, — deyishdi.

U ulardan: “Sizlar uchun nima qilishimni istaysizlar?” — deb soʻradi.

Ular Unga: “Sizning shon-shuhratingizda biri oʻng tomoningizda, biri chap tomoningizda oʻtirishimizga ruxsat bering”, — deyishdi.

Iso ularga dedi: “Sizlar nima soʻrayotganingizni bilmaysizlar. Men ichadigan kosadan icha olasizlarmi yoki Men suvga choʻmadigan choʻmishdan choʻma olasizlarmi?”

“Icha olamiz”, — deyishdi ular. Iso ularga dedi: “Men ichadigan kosadan ichasizlar, Men choʻmadigan choʻmishdan choʻmasizlar, lekin oʻng yoki chap tomonimda oʻtirishni berish Mening ixtiyorimda emas. Bu kimlarga tayyorlangan boʻlsa, oʻshalarnikidir.”

Buni eshitgan oʻn shogird Yoqub bilan Yuhannodan gʻazablanishdi.

Iso ularni oldiga chaqirib dedi: “Bilasizlarki, gʻayriyahudiylarning hukmdori sanalganlar xalqlar ustidan hukmronlik qiladi, ularning kattalari esa xalq ustidan oʻz hokimiyatini oʻtkazadi. Lekin sizlarning oranglarda bunday boʻlmasin. Aksincha, sizlarning oranglarda kim ulugʻ boʻlishni istasa, u sizlarga xizmatkor boʻlsin, sizlarning oranglarda kim birinchi boʻlishni istasa, u hammaga qul boʻlsin. Chunki Inson Oʻgʻli ham xizmat qildirgani emas, balki xizmat qilgani va koʻplar uchun Oʻz jonini toʻlov qilib bergani kelgan.”

Bartimayning koʻzi ochiladi

Ular Erixoga kelishdi. Iso shogirdlari va katta olomon bilan shahardan chiqayotganda, Timayning oʻgʻli koʻr Bartimay yoʻl chetida tilanchilik qilib oʻtirardi. U kelayotgan nosiralik Iso ekanini eshitgach: “Ey Iso, Dovud Oʻgʻli, menga rahm qiling!” — deb baqira boshladi. Koʻpchilik uni jim boʻlsin deb koyidi, lekin u battar baland ovozda: “Ey Dovud Oʻgʻli, menga rahm qiling!” — deb qichqirdi.

Iso toʻxtab: “Uni chaqiringlar”, — dedi. Shunda ular koʻr odamni chaqirib: “Dadil boʻl! Oʻrningdan tur, U seni chaqiryapti”, — deyishdi.

U choponini uloqtirib, sakrab oʻrnidan turdi va Isoning oldiga keldi.

Iso undan: “Sen uchun nima qilishimni istaysan?” — deb soʻradi. Koʻr odam Unga: “Rabbuni, yana koʻradigan boʻlay”, — dedi. ^a

Iso unga: “Bor, imoning seni sogʻaytirdi”, — dedi. Shu zahoti uning koʻzi ochildi va u yoʻl boʻylab Isoga ergashdi.