مرقس 10 FHB Father's Heart Bible™

10 ¹اتان نڪري يهوديا جي علائقي ۾ ۽ يردن جي پار پهتو؛ ميڙ وري وٽس گڏ ٿيو، تہ دستور موجب کين وري سيکاريائين.

²ڪي فريسي کيس آزمائڻ لاءِ آيا ۽ پڇيائونس تہ ”ڇا مرد کي پنهنجي زال کي طلاق ڏيڻ جائز آهي؟“

³وراڻيائين تہ ”موسيٰ اوهان کي ڇا حڪم ڏنو؟“

⁴چيائون تہ ”موسيٰ اجازت ڏني تہ مرد طلاق نامو لکي زال کي موڪلي ڇڏي.“

⁵يسوع کين چيو تہ ”اوهان جي دلين جي سختيءَ ڪري هن اوهان لاءِ اهو حڪم لکيو. ⁶پر تخليق جي شروعات کان اسان جي پيءُ کين نر ۽ مادي ڪري جوڙيو. ⁷’انهيءَ ڪري مرد پنهنجي پيءُ ۽ ماءُ کي ڇڏي پنهنجي زال سان ملي ويندو، ⁸۽ ٻئي هڪ جسم ٿي ويندا.‘ تنهنڪري هاڻي اهي ٻہ نہ رهيا، پر هڪڙو جسم آهن. ⁹تنهنڪري جنهن کي اسان جي پيءُ جوڙيو آهي، تنهن کي ڪوبہ جدا نہ ڪري.“

¹⁰گهر ۾ شاگردن هن ڳالهہ بابت کائنس وري پڇيو.

¹¹کين چيائين تہ ”جيڪو پنهنجي زال کي طلاق ڏئي ٻي سان شادي ڪري ٿو، سو سندس خلاف زنا ڪري ٿو، ¹²جيڪڏهن زال بہ پنهنجي مڙس کي طلاق ڏئي ٻئي سان شادي ڪري تہ زنا ڪري ٿي.“

پيءُ ٻارن کي ڀليڪار ٿو چوي

¹³ماڻهو ٻارن کي وٽس آڻي رهيا هئا تہ هو کين ڇهي، پر شاگردن کين ڌمڪايو.

¹⁴جڏهن يسوع اهو ڏٺو تہ ڪاوڙيو ۽ چيائين تہ ”ٻارن کي مون وٽ اچڻ ڏيو، کين نہ روڪيو، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ جي بادشاهي اهڙن جي ئي آهي. ¹⁵آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ جيڪو اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ کي ٻار وانگر قبول نہ ڪندو، سو ان ۾ ڪڏهن بہ داخل نہ ٿيندو.“

¹⁶پوءِ ٻارن کي ڀاڪر ۾ کڻي، مٿن هٿ رکي کين برڪت ڏنائين.

جنهن وٽ گهڻو ڪجهہ هو پر هڪڙي شيءِ گهٽ هئي

¹⁷جڏهن هو رستي تي نڪتو تہ هڪڙو ماڻهو ڊوڙندو آيو، سندس اڳيان گوڏا ڀري پڇيائينس تہ ”اي نيڪ استاد، دائمي زندگيءَ جو وارث ٿيڻ لاءِ آءٌ ڇا ڪريان؟“

¹⁸يسوع پڇيس تہ ”مون کي نيڪ ڇو ٿو چوين؟ نيڪ ڪو ناهي، سواءِ اڪيلي اسان جي پيءُ جي. ¹⁹تون حڪم ڄاڻين ٿو: ’خون نہ ڪر، زنا نہ ڪر، چوري نہ ڪر، ڪوڙي شاهدي نہ ڏي، ٺڳي نہ ڪر، پنهنجي پيءُ ۽ ماءُ جو احترام ڪر.‘“

²⁰چيائينس تہ ”استاد، اهي سڀ مون پنهنجي جوانيءَ کان پاليا آهن.“

²¹يسوع هن ڏانهن ڏٺو ۽ کيس پيار ڪيائين. ”تو ۾ هڪڙي ڳالهہ جي کوٽ آهي: وڃ، پنهنجو سڀ ڪجهہ وڪڻي غريبن کي ڏي — تو وٽ آسمان ۾ خزانو هوندو — پوءِ اچي منهنجي پٺيان هل.“

²²اها ڳالهہ ٻڌي سندس منهن لهي ويو ۽ هو ڏکويل ٿي هليو ويو، ڇاڪاڻ تہ هن وٽ گهڻي ملڪيت هئي.

²³يسوع چوڌاري نهاري پنهنجن شاگردن کي چيو تہ ”دولتمندن لاءِ اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ داخل ٿيڻ ڪيڏو نہ ڏکيو ٿيندو!“

²⁴شاگرد سندس ڳالهين تي حيران ٿيا. يسوع کين وري چيو تہ ”ٻارؤ، اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ داخل ٿيڻ ڪيڏو نہ ڏکيو آهي! ²⁵امير ماڻهوءَ لاءِ اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ داخل ٿيڻ جي ڀيٽ ۾ اُٺ جو سئيءَ جي ناسي مان لنگهڻ وڌيڪ آسان آهي.“

²⁶اهي ڏاڍا حيران ٿيا ۽ هڪٻئي کي چيائون تہ ”پوءِ ڪنهن جو ڇوٽڪارو ٿي سگهي ٿو؟“

²⁷يسوع انهن ڏانهن ڏسي چيو تہ ”انسان لاءِ اهو ناممڪن آهي، پر اسان جي پيءُ لاءِ نہ، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ وٽ سڀ ڪجهہ ممڪن آهي.“

²⁸پطرس کيس چوڻ لڳو تہ ”ڏس، اسين سڀ ڪجهہ ڇڏي تنهنجي پٺيان آيا آهيون.“

²⁹يسوع چيو تہ ”آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ ڪوبہ ناهي جنهن منهنجي ۽ خوشخبريءَ جي خاطر گهر يا ڀائر يا ڀينر يا ماءُ يا پيءُ يا ٻار يا زمينون ڇڏيون هجن،

³⁰”جنهن کي هاڻي، هن وقت ۾ سؤ ڀيرا وڌيڪ — گهر، ڀائر، ڀينر، مائرون، ٻار ۽ زمينون، ايذاءَ سان گڏ — ۽ ايندڙ زماني ۾ دائمي زندگي نہ ملي. ³¹پر گهڻا جيڪي پهريان آهن، پڇاڙيءَ وارا ٿيندا، ۽ پڇاڙيءَ وارا پهريان.“

يسوع ٽيون ڀيرو پنهنجي موت جي اڳڪٿي ڪري ٿو

³²يروشلم ڏانهن چڙهندڙ رستي تي يسوع کانئن اڳيان هلي رهيو هو. اهي حيران هئا، ۽ پٺيان ايندڙ ڊڄي رهيا هئا. پوءِ ٻارهن کي وري هڪ پاسي ڪري، جيڪي مٿس ٿيڻو هو سو کين ٻڌائڻ لڳو تہ

³³”ڏسو، اسين يروشلم ڏانهن وڃي رهيا آهيون. ابنِ آدم کي سردار ڪاهنن ۽ شريعت جي عالمن جي حوالي ڪيو ويندو، جيڪي کيس موت جي سزا ڏيندا ۽ غير قومن جي حوالي ڪندا. ³⁴اهي مٿس ٺٺولي ڪندا، مٿس ٿڪندا، کيس چابڪ هڻندا ۽ ماري ڇڏيندا؛ ٽن ڏينهن کان پوءِ هو جيئرو ٿي اٿندو.“

خدمت ذريعي وڏائي

³⁵زبدي جا پٽ يعقوب ۽ يوحنا وٽس آيا ۽ چيائونس تہ ”استاد، اسين چاهيون ٿا تہ جيڪو ڪجهہ اسين گهرون، سو تون اسان لاءِ ڪرين.“

³⁶کين چيائين تہ ”اوهين ڇا ٿا چاهيو تہ آءٌ اوهان لاءِ ڪريان؟“

³⁷چيائونس تہ ”اسان کي پنهنجي جلوي ۾ ويهڻ ڏي، هڪڙي کي تنهنجي ساڄي پاسي ۽ ٻئي کي کاٻي پاسي.“

³⁸يسوع کين چيو تہ ”اوهين نہ ٿا ڄاڻو تہ ڇا ٿا گهرو. ڇا اوهين اهو پيالو پي سگهو ٿا جيڪو آءٌ پيان ٿو، يا اهو بپتسمو وٺي سگهو ٿا جيڪو آءٌ وٺان ٿو؟“

³⁹”اسين سگهون ٿا،“ چيائون. يسوع کين چيو تہ ”جيڪو پيالو آءٌ پيان ٿو، سو اوهين پيئندا؛ جيڪو بپتسمو آءٌ وٺان ٿو، سو اوهين وٺندا، ⁴⁰پر منهنجي ساڄي يا کاٻي پاسي ويهارڻ منهنجو ڏيڻ جو ناهي — اهو انهن لاءِ آهي جن لاءِ تيار ڪيو ويو آهي.“

⁴¹اهو ٻڌي ڏهہ شاگرد يعقوب ۽ يوحنا تي ناراض ٿيا.

⁴²يسوع کين گڏ سڏي چيو تہ ”اوهين ڄاڻو ٿا تہ جيڪي غير قومن جا حاڪم ليکجن ٿا، سي مٿن حڪمراني ڪن ٿا، ۽ سندن وڏا مٿن اقتدار هلائين ٿا. ⁴³پر اوهان ۾ ائين ناهي. بلڪ جيڪو اوهان ۾ وڏو ٿيڻ گهري، سو اوهان جو خادم ٿئي، ⁴⁴جيڪو اوهان ۾ پهريون ٿيڻ گهري، سو سڀني جو غلام ٿئي. ⁴⁵ڇاڪاڻ تہ ابنِ آدم بہ انهيءَ لاءِ نہ آيو تہ سندس خدمت ڪئي وڃي، پر انهيءَ لاءِ تہ خدمت ڪري ۽ گهڻن جي فديي ۾ پنهنجي جان ڏئي.“

برطيمائيس کي نظر ملي ٿي

⁴⁶اهي يريحو ۾ آيا. جڏهن يسوع پنهنجن شاگردن ۽ وڏي ميڙ سان گڏ نڪري رهيو هو، تڏهن تيما جو پٽ انڌو برطيمائيس رستي جي ڪناري تي ويٺو ڀيڪ گهري رهيو هو. ⁴⁷اهو ٻڌي تہ ناصري يسوع آهي، واڪا ڪرڻ لڳو تہ ”اي يسوع، داؤد جا پٽ، مون تي رحم ڪر!“ ⁴⁸گهڻن کيس ڌمڪايو تہ چپ ڪر، پر هن اڃا وڌيڪ زور سان رڙ ڪئي تہ ”اي داؤد جا پٽ، مون تي رحم ڪر!“

⁴⁹يسوع بيهي رهيو ۽ چيائين تہ ”کيس سڏيو.“ تنهنڪري هنن انڌي کي سڏي چيو تہ ”همت ڪر! اُٿ، هو توکي سڏي ٿو.“

⁵⁰پنهنجي چادر ڦٽي ڪري ٽپ ڏئي اٿيو ۽ يسوع وٽ آيو.

⁵¹يسوع کيس چيو تہ ”تون ڇا ٿو چاهين تہ آءٌ تو لاءِ ڪريان؟“ انڌي کيس چيو تہ ”ربوني، مون کي وري ڏسڻ ڏي.“ ^a a v51 ”ربوني“ يسوع کي مخاطب ٿيڻ جو دل مان نڪتل، ذاتي نمونو آهي — ”منهنجا استاد“، وڏي ڀروسي سان چيل.

⁵²يسوع کيس چيو تہ ”وڃ؛ تنهنجي ايمان تو کي شفا ڏني آهي.“ هڪدم کيس نظر ملي ۽ هو رستي تي يسوع جي پٺيان هلڻ لڳو.