فرزند يروشلم ۾ سواري ڪري داخل ٿئي ٿو

يسوع قرض ورتل ڏاچي تي يروشلم ۾ داخل ٿئي ٿو ۽ هوشعنا جا نعرا ٿين ٿا، بي ميوي انجير جي وڻ تي لعنت ڪري ٿو، ۽ واپارين کي پنهنجي پيءُ جي گهر مان ڪڍي ٿو، جنهن تي وڏا ڪاهن کيس مارڻ جو ارادو پڪو ڪن ٿا. جڏهن پڇيو وڃي ٿو ته ڪنهن اختيار سان، ته هو بدران کانئن يوحنا بابت پڇي ٿو.

باب 11.

جڏهن يروشلم جي ويجهو، زيتون جي جبل وٽ بيت فگي ۽ بيت عنيا پهتا، تڏهن يسوع پنهنجن شاگردن مان ٻن کي اڳيان موڪليو،

کين چيائين تہ ”پنهنجي اڳيان واري ڳوٺ ۾ وڃو، ۽ جيئن ئي ان ۾ داخل ٿيندا، تيئن ئي اوهان کي هڪ ٻڌل گڏهه جو ٻچو ملندو، جنهن تي اڃا تائين ڪو ماڻهو ڪڏهن سوار نہ ٿيو آهي. ان کي کولي هتي وٺي اچو.“

جيڪڏهن ڪو اوهان کي چوي تہ ’اوهين هي ڇو ٿا ڪريو؟‘ تڏهن چئجو تہ ’خداوند کي ان جي گھرج آهي ۽ هو ان کي ساڳئي وقت هتي موٽائي موڪليندو.‘

هو ويا ۽ ٻاهر گهٽيءَ ۾ هڪ دروازي وٽ ٻڌل گڏهه جو ٻچو ڏٺائون ۽ کوليائونس. اتي بيٺلن مان ڪن ڄڻن کانئن پڇيو تہ ”اوهين انهيءَ گڏهه جي ٻچي کي ڇو ٿا کوليو؟“ يسوع جيئن کين چيو هو، تيئن هنن وراڻيو، تڏهن ماڻهن کين وڃڻ ڏنو. هو گڏهه جو ٻچو يسوع وٽ وٺي آيا ۽ ان تي پنهنجا چوغا وڌائون، پوءِ يسوع ان تي ويٺو. ڪيترن پنهنجا چوغا رستي تي وڇايا، ٻين وري ٻنين مان ڪپيل پنن واريون ٽاريون وڇايون. اڳيان وڃڻ وارا ۽ پٺيان ايندڙ رڙيون ڪري چئي رهيا هئا تہ ”هوشعنا! مبارڪ آهي اهو جيڪو اسان جي پيءُ جي نالي سان اچي ٿو! مبارڪ آهي اسان جي ابي داؤد جي ايندڙ بادشاهي! بلندين ۾ هوشعنا!“

يسوع يروشلم ۾ اچي هيڪل ۾ داخل ٿيو، چوڌاري سڀ ڪجھ ڏٺائين، ۽ ڇاڪاڻ تہ اڳ ئي دير ٿي چڪي هئي، تنهنڪري ٻارنهن سان گڏ بيت عنيا هليو ويو.

يسوع انجير جي وڻ کي لعنت ڪري ٿو

ٻئي ڏينهن جڏهن هو بيت عنيا کان نڪتا، تڏهن يسوع کي بک لڳي. پري کان پنن سان ڀريل انجير جو وڻ ڏسي، ان تي ڪجھ آهي يا نہ، اهو ڏسڻ لاءِ ان وٽ ويو. جڏهن ان وٽ پهتو، تڏهن پنن کانسواءِ ڪجھ نہ مليس، ڇاڪاڻ تہ انجير جي موسم نہ هئي.

پوءِ ان کي چيائين تہ ”هاڻي کان وٺي ڪڏهن بہ ڪو تو مان ميوو نہ کائي.“ سندس شاگردن اهو ٻڌو.

يسوع پنهنجي پيءُ جي گھر کي پاڪ ڪري ٿو

هو يروشلم پهتا، ۽ يسوع هيڪل ۾ داخل ٿي اتان وڪڻندڙن ۽ خريد ڪندڙن کي ڪڍڻ لڳو. پئسا مٽائيندڙن جا ميز ۽ ڪبوتر وڪڻندڙن جون ڪرسيون الٽائي ڇڏيائين، ڪنهن کي بہ هيڪل جي صحنن مان سامان کڻي لنگھڻ نہ ڏيندو هو.

پوءِ کين تعليم ڏيندي چيائين تہ ”ڇا لکيل ناهي تہ ’منهنجي گھر کي سڀني قومن لاءِ دعا جو گھر سڏيو ويندو‘؟ پر اوهان ان کي ڌاڙيلن جو اڏو بڻائي ڇڏيو آهي.“

سردار ڪاهنن ۽ شريعت جي عالمن اهو ٻڌو ۽ کيس ناس ڪرڻ جو رستو ڳولڻ لڳا، ڇالاءِ جو کانئس ڊڄندا هئا، ڇاڪاڻ تہ سڄو ميڙ سندس تعليم تي حيران ٿي ويو هو.

جڏهن شام ٿي، تڏهن هو شهر مان ٻاهر نڪري ويا.

صبح جو جڏهن هو اتان لنگھيا، تڏهن انجير جي وڻ کي پاڙن کان سڪل ڏٺائون. پطرس کي ياد آيو ۽ چيائينس تہ ”ربي، ڏس! جنهن انجير جي وڻ کي تو لعنت ڪئي هئي، سو سڪي ويو آهي.“

يسوع کين وراڻيو تہ ”اسان جي پيءُ تي ايمان رکو. آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ جيڪو هن جبل کي چوي تہ ’کڄي وڃ ۽ سمنڊ ۾ اڇلجي وڃ،‘ ۽ پنهنجي دل ۾ شڪ نہ ڪري، پر يقين رکي تہ جيڪي هو چوي ٿو سو ٿيندو، تہ سندس لاءِ اهو ٿي ويندو. تنهنڪري آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ جيڪي بہ اوهين دعا ڪري گھرو، ان بابت يقين ڪريو تہ اوهان کي مليو آهي، تڏهن اهو اوهان کي ملندو. جڏهن اوهين بيهي دعا ڪريو، تڏهن جيڪڏهن ڪنهن خلاف اوهان وٽ ڪجھ هجي تہ معاف ڪري ڇڏيو، تہ جيئن اوهان جو آسمان وارو پيءُ بہ اوهان جا گناهه معاف ڪري.“ ^a

ڪهڙي اختيار سان؟

هو وري يروشلم ۾ آيا. جڏهن يسوع هيڪل ۾ گھمي رهيو هو، تڏهن سردار ڪاهن، شريعت جا عالم ۽ بزرگ وٽس آيا، پڇيائونس تہ ”تون هي ڪم ڪهڙي اختيار سان ٿو ڪرين؟ يا اهو ڪم ڪرڻ جو اختيار تو کي ڪنهن ڏنو؟“

يسوع کين چيو تہ ”آءٌ اوهان کان هڪ سوال ٿو پڇان. مون کي جواب ڏيو، تڏهن آءٌ اوهان کي ٻڌائيندس تہ هي ڪم ڪهڙي اختيار سان ٿو ڪريان. يوحنا جي بپتسما اها آسمان کان هئي يا انسانن کان؟ مون کي جواب ڏيو.“

هنن پاڻ ۾ بحث ڪري چيو تہ ”جيڪڏهن اسين چئون تہ ’آسمان کان،‘ تہ هو چوندو تہ ’پوءِ اوهان هن تي ايمان ڇو نہ آندو؟‘ پر جيڪڏهن اسين چئون تہ ’انسانن کان‘“— ماڻهن کان ڊڄندا هئا، ڇاڪاڻ تہ سڀ يوحنا کي سچو نبي ٿي سمجھندا هئا.

هنن يسوع کي وراڻيو تہ ”اسان کي خبر ناهي.“ تڏهن يسوع چيو تہ ”آءٌ بہ اوهان کي نہ ٿو ٻڌايان تہ هي ڪم ڪهڙي اختيار سان ٿو ڪريان.“