مرقس 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹هن کين مثالن ۾ ڳالهائڻ شروع ڪيو تہ ”هڪ ماڻهوءَ انگورن جو باغ پوکي، ان جي چوڌاري ٻاڙ ڏئي، شراب پيهڻ جي کڏ کوٽي، نگراني جو مينار اڏي، هارين کي ڪرائي تي ڏنو ۽ پاڻ ٻاهر هليو ويو. ²فصل جي موسم ۾ هن هارين ڏانهن هڪ نوڪر موڪليو تہ باغ جي ميوي مان ڪجھ کڻي اچي. ³پر هنن کيس پڪڙي، ماري، خالي هٿين موٽائي ڇڏيو. ⁴وري هن کين ٻيو نوڪر موڪليو؛ هنن ان کي مٿي تي هنيو ۽ سندس بي عزتي ڪيائون. ⁵وري ٻيو موڪليائين تہ هنن کيس قتل ڪري ڇڏيو؛ پوءِ ٻيا گھڻا موڪليائين، جن مان ڪن کي ماريائون ۽ ڪن کي قتل ڪيائون.“

⁶هن وٽ اڃا هڪڙو پٽ هو، جيڪو سندس پيارو هو؛ آخر ۾ کيس هنن ڏانهن موڪلي چيائين تہ ”اهي منهنجي پٽ جو احترام ڪندا.“ ^a a v6 باغ جي مالڪ جو پنهنجي هڪڙي پيارئي پٽ کي موڪلڻ، اسان جي پيءُ جو يسوع کي موڪلڻ آهي — اهو ئي لفظ جيڪو پيءُ سندس بپتسما وقت سندس مٿان چيو هو، ”منهنجو پيارو فرزند.“

⁷”پر هارين پاڻ ۾ چيو تہ ’هي وارث آهي. اچو، کيس ماري ڇڏيون، تہ ميراث اسان جي ٿي ويندي.‘ ⁸تنهنڪري هنن کيس پڪڙي ماري ڇڏيو ۽ باغ کان ٻاهر اڇلائي ڇڏيو. ⁹پوءِ باغ جو مالڪ ڇا ڪندو؟ اچي هارين کي هلاڪ ڪندو ۽ باغ ٻين کي ڏيندو. ¹⁰ڇا اوهان هي صحيفو نہ پڙهيو آهي تہ ’جنهن پٿر کي معمارن رد ڪيو، سو ڪنڊ جو بنيادي پٿر ٿي پيو آهي؛ ¹¹اهو اسان جي پيءُ جو ڪم هو، ۽ اسان جي اکين ۾ عجيب آهي‘؟“

¹²هنن کيس گرفتار ڪرڻ چاهيو پر ماڻهن جي ميڙ کان ڊڄندا هئا، ڇاڪاڻ تہ ڄاتائون تہ هن اهو مثال هنن جي خلاف چيو هو. تنهنڪري کيس ڇڏي هليا ويا.

قيصر کي ڏيو، پيءُ کي ڏيو

¹³پوءِ هنن ڪن فريسين ۽ هيروديسين کي موڪليو تہ کيس سندس ڳالهين ۾ ڦاسائين. ¹⁴اچي کيس چيائون تہ ”استاد، اسين ڄاڻون ٿا تہ تون سچو آهين ۽ ڪنهن جي پرواهه نہ ٿو ڪرين، ڇاڪاڻ تہ تون ظاهر ڏسي ڪنهن جو فيصلو نہ ٿو ڪرين، بلڪ سچي دل سان اسان جي پيءُ جي واٽ سيکارين ٿو. ڇا قيصر کي محصول ڏيڻ جائز آهي يا نہ؟ ڏيون يا نہ ڏيون؟“

¹⁵پر سندن رياڪاري کي ڄاڻي هن کين چيو تہ ”اوهين مون کي ڇو آزمايو ٿا؟ مون وٽ چاندي جو هڪ سڪو آڻيو تہ ڏسان.“ ¹⁶هنن هڪ آندو؛ پوءِ هن کانئن پڇيو تہ ”هيءَ صورت ۽ هيءَ لکت ڪنهن جي آهي؟“ هنن کيس ٻڌايو تہ ”قيصر جي.“

¹⁷يسوع کين چيو تہ ”جيڪو قيصر جو آهي سو قيصر کي ڏيو، ۽ جيڪو اسان جي پيءُ جو آهي سو اسان جي پيءُ کي ڏيو.“ هو سندس ڳالهه تي حيران ٿي ويا.

جيئرن جو پيءُ

¹⁸پوءِ صدوقي، جيڪي چون ٿا تہ مئلن جو جيئري ٿي اُٿڻ ناهي، وٽس آيا ۽ کانئس پڇيائون تہ

¹⁹”استاد، موسيٰ اسان لاءِ لکيو تہ جيڪڏهن ڪنهن ماڻهوءَ جو ڀاءُ مري وڃي ۽ پوئتي زال ڇڏي پر ٻار نہ هجيس، تہ ان جي ڀاءُ کي گھرجي تہ ان سان شادي ڪري ۽ مئل ڀاءُ لاءِ اولاد پيدا ڪري. ²⁰ست ڀائر هئا؛ پهرئين شادي ڪئي ۽ مرڻ مهل ڪو اولاد نہ ڇڏيائين. ²¹پوءِ ٻئي ان سان شادي ڪئي ۽ ٻار ڇڏڻ کان سواءِ مري ويو. ٽئين سان بہ اهڙو ئي ٿيو. ²²ستن مان ڪنهن بہ اولاد نہ ڇڏيو. آخر ۾ زال بہ مري وئي. ²³جڏهن اهي مئلن مان جيئرا ٿي اُٿندا، تڏهن اها ڪنهن جي زال ٿيندي؟ ڇاڪاڻ تہ ستنهي ڀائرن هن کي زال ڪري ورتو هو.“

²⁴يسوع کين چيو تہ ”ڇا اوهان انهيءَ ڪري ڀلجي نہ ويا آهيو جو نڪي صحيفن کي ۽ نڪي اسان جي پيءُ جي قدرت کي ڄاڻو ٿا؟ ²⁵ڇاڪاڻ تہ جڏهن مئل جيئرا ٿي اُٿندا، تڏهن نڪي شادي ڪندا نڪي ڪنهن کي شاديءَ ۾ ڏنا ويندا، بلڪ آسمان ۾ ملائڪن جهڙا هوندا. ²⁶مئلن جي جيئرو ٿيڻ بابت، ڇا اوهان موسيٰ جي ڪتاب ۾ ٻوٽي واري ڳالهه ۾ نہ پڙهيو آهي تہ اسان جي پيءُ کيس ڪيئن فرمايو هو تہ ’آءٌ ابراهيم جو خدا، اسحاق جو خدا ۽ يعقوب جو خدا آهيان‘؟ ²⁷هو مئلن جو خدا ناهي، پر جيئرن جو آهي. اوهين وڏي ڀل ۾ آهيو.“

پيءُ سان سڀ ڪجھ سان پيار ڪريو

²⁸شريعت جو هڪ عالم ويجھو اچي، هنن کي بحث ڪندي ٻڌي ۽ اهو ڏسي تہ يسوع کين سٺو جواب ڏنو آهي، کانئس پڇيو تہ ”سڀني حڪمن مان ڪهڙو حڪم سڀ کان اهم آهي؟“

²⁹يسوع وراڻيو تہ ”سڀ کان اهم هي آهي تہ ’ٻڌ، اي اسرائيل! اسان جو پيءُ هڪ ئي آهي.‘ ³⁰پنهنجي پيءُ سان پوري دل، پوري جان، پوري عقل ۽ پوري طاقت سان پيار ڪر.“

³¹”ٻيو هي آهي تہ ’پنهنجي پاڙيسريءَ سان پاڻ جهڙو پيار ڪر.‘ انهن کان وڏو ڪوبہ حڪم ناهي.“

³²عالم کيس چيو تہ ”استاد، تو سٺو چيو آهي. تو سچ چيو آهي تہ هو هڪ ئي آهي ۽ ساڻس سواءِ ٻيو ڪوبہ ناهي. ³³هن سان پوري دل، پوري سمجھ ۽ پوري طاقت سان پيار ڪرڻ، ۽ پنهنجي پاڙيسريءَ سان پاڻ جهڙو پيار ڪرڻ، سڀني سوختني قربانين ۽ ٻين ذبيحن کان گھڻو وڌيڪ اهم آهي.“

³⁴جڏهن يسوع ڏٺو تہ هن عقلمنديءَ سان جواب ڏنو آهي، تڏهن کيس چيائين تہ ”تون اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ کان پري ناهين.“ ان کان پوءِ ڪنهن کي بہ ساڻس وڌيڪ سوال پڇڻ جي همت نہ ٿي.

مسيح ڪنهن جو پٽ آهي؟

³⁵يسوع هيڪل ۾ تعليم ڏيندي پڇيو تہ ”شريعت جا عالم ڪيئن ٿا چون تہ مسيح دائود جو پٽ آهي؟

³⁶دائود پاڻ پاڪ روح جي وسيلي چيو تہ ’اسان جي پيءُ منهنجي خداوند کي فرمايو تہ ”منهنجي ساڄي هٿ تي ويھ، جيستائين آءٌ تنهنجن دشمنن کي تنهنجن پيرن هيٺ نہ رکان.“‘

³⁷”دائود پاڻ مسيح کي خداوند ٿو چوي. پوءِ مسيح سندس پٽ ڪيئن ٿي سگھي ٿو؟“ ماڻهن جو وڏو ميڙ سندس ڳالهيون خوشيءَ سان ٻڌندو هو.

کوکلي دينداري کان خبردار رهو

³⁸پنهنجي تعليم ۾ هن چيو تہ ”شريعت جي عالمن کان خبردار رهو، جيڪي ڊگھا چوغا پائي گھمڻ ۽ بازارن ۾ سلام وٺڻ پسند ڪن ٿا، ³⁹عبادتخانن ۾ بهترين جايون ۽ ضيافتن ۾ عزت جون جايون وٺڻ پسند ڪن ٿا، ⁴⁰جيڪي بيوهن جا گھر کائي ٿا ڇڏين ۽ رڳو ڏيکاءَ لاءِ ڊگھيون دعائون ڪن ٿا. هنن کي وڌيڪ سزا ملندي.“

بيوه جي ڏات

⁴¹خزاني جي سامهون ويھي، هو ڏسندو رهيو تہ ميڙ ڪيئن سڪا وجھي ٿو؛ ڪيترن ئي امير ماڻهن وڏيون رقمون وڌيون. ⁴²پوءِ هڪ غريب بيوه آئي، جنهن ٻه ننڍا ٽامي جا سڪا وڌا، جن جي قيمت هڪ پئسي جي برابر هئي. ^b b v42 ٻه ”لپتا“ ان زماني ۾ هلندڙ سڀ کان ننڍا سڪا هئا — ٻئي گڏجي رڳو ڪجھ منٽن جي مزدوريءَ جي برابر، جيڪو ڪنهن ماڻهوءَ لاءِ ڏيڻ جو گھٽ ۾ گھٽ هو.

⁴³پنهنجن شاگردن کي سڏي هن چيو تہ ”آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان، هن غريب بيوه، نذرانن جي صندوق ۾ وجھندڙ سڀني کان وڌيڪ وڌو آهي. ⁴⁴ڇاڪاڻ تہ هنن سڀني پنهنجي وڌيڪ مان ڏنو، پر هن پنهنجي ناداريءَ مان، جيڪي ڪجھ هن وٽ هو، پنهنجو سڄو گذران ڏئي ڇڏيو.“