مرقس 12

12 ¹آنگاه با مَثَل‌ها با ایشان سخن گفتن آغاز کرد: «مردی تاکستانی غرس کرد، گِردِ آن حصار کشید، چَرخُشتی کَند، برجِ دیده‌بانی ساخت، آن را به باغبانان اجاره داد و رفت. ²در موسمِ برداشت، خادمی را نزد باغبانان فرستاد تا سهمی از میوهٔ تاکستان را بگیرد. ³اما او را گرفتند، زدند و دست‌خالی روانه‌اش کردند. ⁴بار دیگر خادمی دیگر نزدشان فرستاد؛ او را بر سر زدند و بی‌حرمتش ساختند. ⁵و دیگری را فرستاد، و او را کشتند؛ و بسیاری دیگر را نیز — که برخی را زدند و برخی را کشتند.»

⁶او را هنوز یک تن مانده بود: پسری محبوب. سرانجام او را نزدشان فرستاد و گفت: «پسرم را حرمت خواهند نهاد.» ^a a v6 فرستادنِ آن پسرِ یگانه و محبوب از سوی صاحبِ تاکستان، همان فرستادنِ عیسی از سوی پدر ما است — همان کلامی که پدر هنگام تعمیدش بر او گفت: «پسرِ محبوبِ من.»

⁷«اما باغبانان به یکدیگر گفتند: ‹این وارث است. بیایید او را بکشیم تا میراث از آنِ ما شود.› ⁸پس او را گرفتند و کشتند و از تاکستان بیرون افکندند. ⁹پس صاحبِ تاکستان چه خواهد کرد؟ خواهد آمد و آن باغبانان را هلاک خواهد کرد و تاکستان را به دیگران خواهد سپرد. ¹⁰آیا این نوشته را نخوانده‌اید: ‹سنگی که معماران رد کردند، همان سنگِ زاویه شده است؛ ¹¹این کارِ پدر ما بود، و در نظرِ ما شگفت‌انگیز است›؟»

¹²می‌خواستند او را گرفتار کنند، اما از جماعت ترسیدند، زیرا دریافتند که این مَثَل را بر ضدِ ایشان گفته است. پس او را واگذاشتند و رفتند.

به قیصر بدهید، به پدر بدهید

¹³آنگاه چند تن از فَریسیان و هیرودیان را نزد او فرستادند تا او را در گفتارش به دام اندازند. ¹⁴آمدند و به او گفتند: «استاد، می‌دانیم که تو راست‌گویی و از کسی باک نداری، زیرا به ظاهرِ مردمان نمی‌نگری، بلکه راهِ پدر ما را به‌راستی تعلیم می‌دهی. آیا پرداختِ باج به قیصر رواست یا نه؟ بپردازیم یا نپردازیم؟»

¹⁵اما او که ریاکاریِ ایشان را می‌دانست، به آنان گفت: «چرا مرا می‌آزمایید؟ سکه‌ای نقره نزدِ من آورید تا ببینم.» ¹⁶سکه‌ای آوردند و او پرسید: «این نقش و نوشته از آنِ کیست؟» گفتند: «از آنِ قیصر.»

¹⁷عیسی به ایشان گفت: «مالِ قیصر را به قیصر بدهید و مالِ پدر ما را به پدر ما.» و از او در شگفت شدند.

پدرِ زندگان

¹⁸آنگاه صَدّوقیان که می‌گویند قیامتی نیست، نزد او آمدند و از او پرسیدند:

¹⁹«استاد، موسی برای ما نوشت که اگر برادرِ کسی بمیرد و زنی بر جای گذارد اما فرزندی نداشته باشد، آن برادر باید آن زن را به همسری گیرد و برای برادرش نسلی برپا دارد. ²⁰هفت برادر بودند؛ نخستین زنی گرفت و چون مُرد، فرزندی بر جای نگذاشت. ²¹دومی او را گرفت و او نیز بی‌فرزند مُرد. و سومی نیز همچنین. ²²و هیچ‌یک از آن هفت تن فرزندی بر جای نگذاشت. سرانجام آن زن نیز مُرد. ²³در قیامت، چون برخیزند، آن زن از آنِ کدام‌یک خواهد بود؟ زیرا هر هفت تن او را به زنی داشتند.»

²⁴عیسی به ایشان گفت: «آیا سبب گمراهی‌تان این نیست که نه از نوشته‌ها آگاهید و نه از قدرتِ پدر ما؟ ²⁵زیرا چون مردگان برخیزند، نه زن می‌گیرند و نه شوهر می‌کنند، بلکه همچون فرشتگانِ آسمان‌اند. ²⁶و اما دربارهٔ برخاستنِ مردگان، آیا در کتابِ موسی، در حکایتِ بوته، نخوانده‌اید که چگونه پدر ما به او گفت: ‹من خدای ابراهیم و خدای اسحاق و خدای یعقوب هستم›؟ ²⁷او خدای مردگان نیست، بلکه خدای زندگان است. شما سخت در اشتباهید.»

پدر را با تمامِ وجود دوست بدار

²⁸یکی از کاتبان پیش آمد و مباحثهٔ ایشان را شنید و چون دید که عیسی نیکو پاسخ داد، پرسید: «کدام حکم از همه مهم‌تر است؟»

²⁹عیسی پاسخ داد: «مهم‌ترین این است: ‹بشنو ای اسرائیل، پدر ما یکتاست.› ³⁰پدرت را با تمامِ دل و با تمامِ جان و با تمامِ فکر و با تمامِ قوّتِ خود دوست بدار.»

³¹«دومین این است: ‹همسایه‌ات را همچون خویشتن دوست بدار.› هیچ حکمی بزرگ‌تر از این دو نیست.»

³²آن کاتب به او گفت: «نیکو گفتی، استاد. به‌راستی گفتی که او یکتاست و جز او دیگری نیست. ³³و دوست داشتنِ او با تمامِ دل و تمامِ فهم و تمامِ قوّت، و دوست داشتنِ همسایه همچون خویشتن، بس برتر از همهٔ قربانی‌های سوختنی و ذبح‌هاست.»

³⁴عیسی چون دید که عاقلانه پاسخ داد، به او گفت: «تو از پادشاهی پدر ما دور نیستی.» و پس از آن، دیگر کسی جرأت نکرد از او چیزی بپرسد.

مسیحِ موعود پسرِ کیست؟

³⁵عیسی چون در معبد تعلیم می‌داد، پرسید: «چگونه کاتبان می‌گویند که مسیح پسرِ داوود است؟

³⁶خودِ داوود به‌واسطهٔ روح‌القدس گفت: ‹پدر ما به خداوندِ من گفت: «به دستِ راستِ من بنشین تا دشمنانت را زیرِ پای‌هایت بگذارم.»›

³⁷خودِ داوود مسیح را خداوند می‌خوانَد. پس چگونه مسیح می‌تواند پسرِ داوود باشد؟» و آن جماعتِ بزرگ با خوشی به او گوش می‌دادند.

از دین‌داریِ تُهی برحذر باشید

³⁸و در تعلیمِ خود گفت: «از کاتبان برحذر باشید که خوش دارند با ردای بلند بگردند و در بازارها سلامشان گویند، ³⁹و در کنیسه‌ها بهترین کرسی‌ها و در ضیافت‌ها جای‌های صدر را بخواهند، ⁴⁰که خانه‌های بیوه‌زنان را می‌بلعند و برای خودنمایی دعاهای طولانی می‌کنند. اینان محکومیتِ سخت‌تری خواهند یافت.»

هدیهٔ بیوه‌زن

⁴¹عیسی روبه‌روی خزانهٔ معبد نشست و می‌نگریست که مردم چگونه پول در آن می‌اندازند؛ و بسیاری از ثروتمندان مبالغِ هنگفت انداختند. ⁴²آنگاه بیوه‌زنی تنگدست آمد و دو سکهٔ ناچیزِ مسی که ارزشی اندک داشت، در آن انداخت. ^b b v42 دو لِپتون کوچک‌ترین سکه‌های رایج بودند — که با هم تنها به‌اندازهٔ مزدِ چند دقیقه ارزش داشتند، کمترین چیزی که کسی می‌توانست ببخشد.

⁴³شاگردانِ خود را فراخواند و گفت: «هرآینه به شما می‌گویم که این بیوه‌زنِ تنگدست بیش از همهٔ آنان که در صندوقِ هدایا انداختند، انداخت. ⁴⁴زیرا همه از فزونیِ خود دادند، اما او از تنگدستیِ خویش داد — هرآنچه داشت، تمامِ روزیِ خود را.»