Markus 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹Gusti Yesus wiwit ngandika marang wong-wong mau nganggo pasemon: “Ana sawijining wong nandur kebon anggur, dipageri mubeng, ndhudhuk luwangan kanggo meres anggur, ngedegake menara pajagan, banjur disewakake marang para wong tani, nuli lunga. ²Bareng wis tekan mangsa panen, wong mau ngutus sawijining abdi marang para panyewa, supaya nagih pametune kebon anggur saperangan. ³Nanging abdi mau dicekel, digebugi, banjur dikon mulih tangan kosong. ⁴Wong mau banjur ngutus abdi liyane maneh; nanging abdi iki dithuthuk sirahe lan diwirangake. ⁵Banjur ngutus liyane maneh, lan abdi iki dipateni—nuli isih akeh maneh, ana kang digebugi lan ana kang dipateni.”

⁶Wong mau isih duwe siji maneh, yaiku anake lanang kang kinasih; wekasane anak mau diutus marang wong-wong mau, karo kandha: “Mesthi padha ngajeni anakku.” ^a a v6 Kang duwe kebon anggur anggone ngutus anake lanang kang kinasih siji-sijine iku nggambarake Rama kita anggone ngutus Gusti Yesus — yaiku padha karo pangandikane Rama kita tumrap Panjenengane nalika kabaptis: "Putra kang Dakkasihi."

⁷“Nanging para wong tani mau padha rerasanan: ‘Iki ahli warise. Ayo padha dipateni, temahan warisane dadi duwek kita.’ ⁸Banjur anak mau dicekel, dipateni, sarta diuncalake metu saka kebon anggur. ⁹Dadi apa kang bakal ditindakake dening kang duwe kebon anggur? Dheweke bakal teka numpes para wong tani mau, banjur kebon anggur diwenehake marang wong liya. ¹⁰Apa kowe durung tau maca ayat iki: ‘Watu kang ditampik dening para tukang bangunan wis dadi watu pojokan kang utama; ¹¹iki pakaryane Rama kita, lan iku elok ing paningal kita’?”

¹²Wong-wong mau arep nyekel Panjenengane, nanging wedi marang wong akeh, amarga padha ngreti yen pasemon mau katujokake marang dheweke. Mulane padha ninggal Panjenengane, banjur padha lunga.

Masrahake marang Kaisar, Masrahake marang Sang Rama

¹³Wong-wong mau banjur ngutus sawetara wong Farisi lan wong Herodian supaya bisa njebak Panjenengane lantaran pangandikane. ¹⁴Wong-wong mau padha teka sarta matur marang Panjenengane: “Guru, kawula sami sumerep bilih Panjenengan punika leres sarta boten mreduli dhateng penggalihing tiyang sinten kemawon, awit Panjenengan boten mirsani saking lair, nanging saestu mulangaken margining Rama kita. Punapa kenging mbayar paos dhateng Kaisar, punapa boten? Punapa kawula kedah mbayar, punapa boten?”

¹⁵Nanging Gusti Yesus mirsa marang lamise wong-wong mau, banjur ngandika: “Yagene kowe padha nyoba Aku? Gawanen mrene dhuwit salaka siji, supaya Daksawang.” ¹⁶Wong-wong mau banjur nggawa siji, sarta Gusti Yesus ndangu: “Iki gambar lan tulisane sapa?” Wangsulane wong-wong mau: “Kagungane Kaisar.”

¹⁷Gusti Yesus banjur ngandika marang wong-wong mau: “Wenehna marang Kaisar apa kang dadi hake Kaisar, lan marang Rama kita apa kang dadi kagungane Rama kita.” Wong-wong mau padha kaeraman marang Panjenengane.

Sang Rama, Ramane Wong Urip

¹⁸Banjur ana wong Saduki padha sowan marang Panjenengane. Wong-wong iki kang muni yen ora ana patangen. Padha matur pitakon marang Panjenengane:

¹⁹“Guru, Nabi Musa sampun nyerat kangge kawula sadaya, bilih manawi wonten tiyang ingkang sedherekipun pejah, nilar semah nanging boten gadhah anak, sedherekipun kedah ngrabeni randha wau sarta nangekaken turun kangge sedherekipun ingkang pejah wau. ²⁰Wonten tiyang sedherek pitu. Ingkang mbajeng emah-emah, nanging sareng pejah, boten nilar anak. ²¹Ingkang kaping kalih lajeng ngrabeni randha wau, nanging ugi pejah tanpa nilar anak. Makaten ugi ingkang kaping tiga. ²²Boten wonten satunggal kemawon saking pitu wau ingkang nilar anak. Wekasan, tiyang estri wau ugi pejah. ²³Benjing ing dinten patangen, samangsa sami tangi, tiyang estri wau badhe dados semahipun sinten? Amargi pitu-pitunipun sampun sami ngrabeni tiyang estri wau.”

²⁴Gusti Yesus banjur ngandika marang wong-wong mau: “Apa kowe kabeh ora kaliru, awit padha ora ngreti marang Kitab Suci, lan uga ora ngreti marang panguwasane Rama kita? ²⁵Awit samangsa wong mati padha tangi, iku ora padha rabi utawa dirabekake, nanging padha kaya para malaekat ing swarga. ²⁶Mungguh bab wong mati padha ditangekake, apa kowe durung tau maca ing kitabe Nabi Musa, ing perangan bab grumbul eri, nalika Rama kita ngandika marang dheweke: ‘Aku iki Allahe Abraham, Allahe Iskak, lan Allahe Yakub’? ²⁷Panjenengane iku dudu Allahe wong mati, nanging Allahe wong urip. Kowe kabeh kaliru banget.”

Tresnaa marang Sang Rama kanthi Gumolonging Ati

²⁸Ana sawijining ahli Toret nyedhaki, krungu anggone padha bebantahan, lan weruh yen Gusti Yesus mangsuli kanthi becik, banjur matur pitakon: “Pepakon pundi ingkang wigatos piyambak saking sadaya?”

²⁹Gusti Yesus mangsuli: “Pepakon kang wigati dhewe yaiku: ‘He Israel, rungokna: Rama kita iku siji.’ ³⁰Tresnaa marang Ramamu kanthi gumolonging atimu, kanthi gumolonging nyawamu, kanthi gumolonging budimu, lan kanthi sakabehing kakuwatanmu.”

³¹“Pepakon kang kapindho yaiku: ‘Tresnaa marang sapepadhamu kaya marang awakmu dhewe.’ Ora ana pepakon liya kang ngungkuli pepakon loro iki.”

³²Ahli Toret mau banjur matur marang Panjenengane: “Leres, Guru. Panjenengan sampun ngandika kanthi leres, bilih Panjenenganipun punika satunggal, sarta boten wonten sanesipun kajawi Panjenenganipun. ³³Dene nresnani Panjenenganipun kanthi gumolonging manah, kanthi saestuning pangertosan, kanthi sakiyating tenaga, saha nresnani sapepadha kados dhateng badanipun piyambak, punika langkung wigatos tinimbang sakathahing kurban obaran saha kurban sanesipun.”

³⁴Bareng Gusti Yesus mirsa yen anggone mangsuli mau kanthi wicaksana, banjur ngandika marang dheweke: “Kowe ora adoh saka Kratone Rama kita.” Sawise iku, ora ana wong siji-sijia kang wani ndangu Panjenengane maneh.

Sang Mesih iku Putrane Sapa?

³⁵Nalika memulang ana ing Padaleman Suci, Gusti Yesus ndangu: “Kepriye para ahli Toret bisane muni yen Sang Kristus iku putrane Prabu Dawud?

³⁶Prabu Dawud dhewe wis ngandika, kayekten dening Sang Roh Suci: ‘Rama kita ngandika marang Gustiku: "Lenggaha ing tengenKu, nganti para mungsuhMu Dakdadekake ancik-anciking sampeyanMu."’

³⁷“Prabu Dawud dhewe nyebut Sang Kristus iku Gusti. Dadi kepriye bisane Sang Kristus iku dadi putrane Prabu Dawud?” Wong akeh kang padha ana ing kono padha seneng ngrungokake pangandikane.

Padha Waspadaa marang Agama Kang Kosong

³⁸Ing sajrone memulang, Gusti Yesus ngandika: “Padha ngati-atia marang para ahli Toret, kang padha seneng mlaku-mlaku nganggo jubah dawa, lan seneng diurmati ing pasar-pasar, ³⁹sarta seneng lungguh ing papan kang utama ing papan pangibadah, lan ing papan kang kajen ana ing pahargyan, ⁴⁰kang padha mangan omahe para randha, lan padha ndedonga nganti dawa mung kanggo pamer. Wong-wong kaya mangkono iku bakal nampa paukuman kang luwih abot.”

Pisungsunge Randha

⁴¹Gusti Yesus lenggah adhep-adhepan karo pethi pisungsung, sarta mirsani wong akeh anggone padha nglebokake dhuwit ing pethi mau; akeh wong sugih kang nglebokake dhuwit akeh. ⁴²Banjur ana sawijining randha miskin teka, nglebokake dhuwit tembaga loro, kang mung aji sethithik. ^b b v42 Dhuwit lepta loro iku dhuwit kang paling cilik ajine kang lumaku nalika semono—digunggung mung aji pirang-pirang menit anggone nyambut gawe, yaiku sumbangan kang paling sithik kang bisa diwenehake wong.

⁴³Gusti Yesus banjur nimbali para sakabate, sarta ngandika: “Satemene Aku pitutur marang kowe kabeh, randha miskin iki anggone nyumbang luwih akeh tinimbang wong kabeh kang padha nglebokake dhuwit ing pethi pisungsung. ⁴⁴Awit wong kabeh mau anggone menehi saka turahaning bandhane, nanging randha iki menehi saka kamlaratane—yaiku kabeh kang diduweni, sakabehing panguripane.”