Markus 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹Gusti Yesus tindak saka ing kono, banjur rawuh ing kutha asale, lan para sakabate padha ndherekake. ²Bareng dina Sabat, Panjenengane wiwit memulang ana ing papan pangibadah. Akeh wong kang krungu padha kaeraman, pangucape: “Saka ngendi wong iki olehe kabeh iki? Kawicaksanan apa iki kang kaparingake marang dheweke? Lan kepriye dene mukjijat-mukjijat kang kaya mangkono bisa kelakon lumantar tangane? ³Apa iki dudu si tukang kayu, anake Maryam, sadulure Yakobus, Yoses, Yudas lan Simon? Apa sadulure wadon ora padha ana ing kene karo kita?” Mula wong-wong mau padha kesandhung marga saka Panjenengane.

⁴Gusti Yesus banjur ngandika marang wong-wong mau: “Nabi iku ora kajen kajaba mung ana ing kutha asale, ing antarane sanak sadulure, lan ing omahe dhewe.”

⁵Ing kono Panjenengane ora bisa nindakake mukjijat apa-apa, kajaba numpangake astane marang wong lara sawatara lan marasake. ⁶Panjenengane gumun ing galih marga anggone padha ora kumandel. Banjur Panjenengane tindak ndlajahi desa-desa karo memulang.

Gusti Yesus Ngutus Rasul Rolas

⁷Panjenengane banjur nimbali sakabat rolas mau, sarta wiwit ngutus wong-wong iku loro-loro, lan maringi pangwasa marang roh-roh reged. ⁸Panjenengane dhawuh supaya aja padha nggawa apa-apa kanggo ing dalan kajaba mung teken — aja nggawa roti, aja nggawa sangu, lan aja nggawa dhuwit ing sabuke, ⁹nanging kudu padha nganggo trumpah, lan aja nganggo klambi rangkep loro.

¹⁰Panjenengane uga ngandika marang wong-wong mau: “Yen kowe lumebu ing sawijining omah, padha tetepa ana ing kono nganti kowe padha lunga saka panggonan kono. ¹¹Dene manawa ana panggonan kang ora gelem nampani utawa ngrungokake marang kowe, lungaa saka kono karo ngetabake lebu saka tlapakanmu, minangka paseksi tumrap wong-wong mau.” ^a a v11 Ngetabake lebu saka tlapakan iku sawijining pratandha pegatan kang wis kaweruhan ing jaman iku — tandha kang khidmat yen sawijining kutha wis nampik pawarta mau, mula saiki nanggung tanggung jawabe dhewe.

¹²Para sakabat mau banjur padha mangkat lan martakake supaya wong-wong padha mratobat. ¹³Sarta padha nundhungi dhemit akeh, lan njebadi wong lara akeh nganggo lenga sarta marasake.

Sedane Nabi Yokanan Pembaptis

¹⁴Prabu Herodes mireng bab iku, awit asmane Gusti Yesus wis kawentar. Ana wong kang padha kandha: “Yokanan Pembaptis wis tangi saka ing antarane wong mati; mulane daya mukjijat iku kelakon ana ing Panjenengane.” ¹⁵Nanging ana wong liya kang padha kandha: “Iku Nabi Elia.” Ana maneh kang kandha: “Iku nabi, kaya salah sawijining nabi ing jaman biyen.” ¹⁶Nanging bareng Prabu Herodes mireng bab iku, banjur ngandika: “Yokanan, kang gulune wis dakkethok, saiki wis tangi maneh.” ¹⁷Sabab Prabu Herodes dhewe wis utusan nyekel Yokanan, banjur mbanda lan nglebokake ing pakunjaran, marga saka Herodias, bojone Filipus sadulure, kang wis dipek garwa dening Prabu Herodes. ¹⁸Awit Yokanan tansah matur marang Sang Prabu: “Boten wenang panjenengan mundhut garwanipun sadherek panjenengan piyambak.” ¹⁹Herodias banjur gething marang Yokanan, sarta kepengin mateni dheweke, nanging ora bisa, ²⁰awit Prabu Herodes wedi marang Yokanan, jalaran mirsa yen Yokanan iku wong kang bener lan suci, mulane diayomi. Saben-saben mireng pituture Yokanan, Herodes dadi bingung banget, ewasemono seneng ngrungokake.

²¹Nuli tekan dina kang prayoga: nalika dina pengetan miyose Prabu Herodes, panjenengane nganakake bujana kanggo para panggedhe, para senapati, lan para pemuka ing tanah Galilea. ²²Bareng anake wadon Herodias mlebu lan njoged, gawe renaning penggalihe Prabu Herodes lan para tamu kang padha bujana. Sang Prabu banjur ngandika marang bocah wadon mau: “Nyuwuna apa bae marang aku, mesthi dakwenehake.” ²³Sang Prabu nuli supaos marang bocah mau: “Apa bae panyuwunmu marang aku, bakal dakwenehake, nganti separo kratonku pisan.”

²⁴Bocah mau banjur metu lan matur marang ibune: “Kula kedah nyuwun punapa?” Wangsulane ibune: “Sirahe Yokanan Pembaptis.”

²⁵Bocah mau nuli enggal-enggal mlebu sowan marang Sang Prabu, lan matur: “Kula nyuwun supados sapunika ugi kaparingan sirahe Yokanan Pembaptis wonten ing baki.”

²⁶Sang Prabu banget anggone sungkawa ing penggalih, nanging ora bisa nulak panyuwune bocah mau, marga saka supaos-supaose lan para tamune. ²⁷Sang Prabu banjur enggal utusan sawijining algojo, kadhawuhan nggawa sirahe Yokanan. Algojo mau mangkat lan ngethok gulune Yokanan ana ing pakunjaran, ²⁸banjur nggawa sirahe mau ana ing baki, diwenehake marang bocah wadon mau, lan bocah mau menehake marang ibune.

²⁹Bareng para sakabate Yokanan krungu bab iku, banjur padha teka njupuk layone, nuli disarekake ana ing kubur.

Gusti Yesus Paring Pangan marang Wong Limang Ewu

³⁰Para rasul banjur padha nglumpuk sowan ing ngarsane Gusti Yesus, sarta ngaturake samubarang kang wis ditindakake lan diwulangake.

³¹Panjenengane banjur ngandika marang para rasul: “Ayo padha nyingkir dhewe menyang papan kang sepi, lan padha ngasoa sedhela.” Awit akeh wong kang teka lan lunga, nganti padha ora duwe wektu kanggo mangan.

³²Banjur padha numpak prau lunga menyang papan kang sepi, mung wong-wong mau dhewe. ³³Nanging akeh wong kang weruh anggone padha mangkat lan padha wanuh; mulane padha mlayu dharat saka sakabehing kutha, nganti tekan ing kono ndhisiki wong-wong mau. ³⁴Bareng Gusti Yesus mudhun saka prau, mirsa wong akeh banget, banjur trenyuh ing galih marga saka welase marang wong-wong mau, awit padha kaya wedhus kang tanpa pangon. Panjenengane nuli wiwit mulang akeh bab marang wong-wong mau. ³⁵Bareng wis sore, para sakabate padha sowan ing ngarsane lan matur: “Papan punika sepi, lan sampun sonten. ³⁶Tiyang kathah punika sami kadhawuhan kesah dhateng panggenan-panggenan lan dhusun-dhusun sakiwa-tengen ngriki, supados sami tumbas tetedhan piyambak.”

³⁷Nanging Panjenengane maringi wangsulan: “Kowe kang padha menehi mangan wong-wong iku.” Unjuke para sakabat: “Punapa kawula kedah sami kesah tumbas roti rega kalih atus dinar, lajeng kawula pakakaken dhateng tiyang-tiyang punika?”

³⁸Panjenengane banjur ndangu: “Kowe padha duwe roti pira? Mara padha delengen.” Sawise padha niteni, banjur matur: “Wonten gangsal, kaliyan ulam kalih.”

³⁹Panjenengane nuli dhawuh supaya wong-wong mau kabeh padha linggih manjing golongan-golongan ana ing suket ijo. ⁴⁰Wong-wong mau banjur padha linggih manjing golongan-golongan, ana kang satus-satus lan ana kang seket-seket. ⁴¹Panjenengane banjur mundhut roti lima lan iwak loro mau, tumuli tumenga ing langit, saos sokur, nuli nyuwil-nyuwil roti mau, diparingake marang para sakabat supaya diedum-edum marang wong akeh, lan iwak loro mau uga diedum-edum marang wong-wong mau kabeh. ⁴²Wong-wong mau kabeh padha mangan nganti wareg. ⁴³Sisa-sisa cuwilan roti lan iwak banjur padha dikumpulake, olehe rolas kranjang kebak. ⁴⁴Dene cacahe wong lanang kang mangan roti mau ana limang ewu.

Gusti Yesus Tindak ing Dhuwur Banyu

⁴⁵Sanalika iku uga Panjenengane dhawuh marang para sakabate supaya numpak prau ndhisiki tindak menyang sabrang, menyang kutha Betsaida, sajrone Panjenengane ngulihake wong akeh mau. ⁴⁶Sawise pamitan karo wong-wong mau, Panjenengane banjur minggah ing gunung prelu ndedonga.

⁴⁷Bareng wis wengi, prau mau wis ana ing tengah sagara, dene Gusti Yesus piyambakan ana ing dharatan. ⁴⁸Panjenengane mirsa para sakabate padha rekasa anggone ndayung, awit angine nampek. Kira-kira jam telu bengi Panjenengane murugi para sakabat mau kanthi tindak ing dhuwur banyu sagara. Karsane arep ngliwati wong-wong mau, ⁴⁹nanging bareng padha weruh Panjenengane tindak ing dhuwur banyu sagara, padha ngira yen weruh memedi, banjur padha jerit-jerit,

⁵⁰awit kabeh padha weruh Panjenengane, temahan padha wedi banget. Nanging Panjenengane enggal ngandika marang wong-wong mau: “Padha diteteg atimu, iki Aku. Aja padha wedi.”

⁵¹Panjenengane nuli minggah ing prau nunggal karo para sakabat, lan angine sirep; wong-wong mau padha kaeraman banget ing batine, ⁵²awit padha durung mudheng bab roti mau, marga atine isih padha wangkot.

⁵³Bareng wis padha nyabrang, tekan ing dharatan tanah Genesaret, banjur labuh ana ing pinggir. ⁵⁴Nalika padha mudhun saka prau, wong-wong sanalika padha wanuh marang Gusti Yesus. ⁵⁵Wong-wong banjur padha mlayu ngideri sawewengkon kono kabeh, sarta wiwit padha ngusung wong lara ing paturon menyang ngendi bae papan kang dirungu Panjenengane ana. ⁵⁶Menyang ngendi bae tindake — menyang desa, kutha, utawa pedesan — wong-wong padha nggletakake wong lara ing pasar-pasar, sarta padha nyuwun supaya kena ndemek gombyoke jubahe Panjenengane bae. Lan sapa bae kang ndemek, mesthi waras.