ኣብ ዓዱ ተነፅገ

ሰብ ዓዱ ተዓንቀፉ፥ ስለዙይ ኣብኡ ቑሩብ ጥራሕ ገበረ። ነቶም ዓሰርተ ኽልተ ገለ እኳ ኸይማልኡ ለኣኾም። ሄሮድስ ኣብ ድግስ ብመሕላ ተታሒዙ፥ ርእሲ ዮሃንስ ቆረፀ። ኢየሱስ ንሓሙሽተ ሽሕ መገበ፥ ኣብ ባሕሪ ኸዓ ተመላለሰ፥ ደቀ መዛሙርቱ ግና ገና ኣየስተውዓሉን።

ምዕራፍ 6።

ካብኡ ወፂኡ ናብ ዓዱ መፀ፤ ደቀ መዛሙርቱ ድማ ተኸተልዎ። ብሰንበት ድማ ኣብ ቤተ ፀሎት ኣይሁድ ክምህር ጀመረ። ብዙሓት ካብቶም ዝሰምዑ ኸዓ ተገረሙ፤ ከምዙይ ድማ በሉ፦ “እዝ ሰብኣይ እዙይ እዙይ ካበይ ረኺብዎ? እዛ ንእኡ ዝተውሃበ ጥበብ እንታይ እያ? እዝ ከምዙይ ዝበለ ተኣምራት ብኣእዳዉ ብኸመይ ይኸውን? እዙይ እቲ ፀራቢ፥ ወዲ ማርያም፥ ሓው ያእቆብን ዮሳን ይሁዳን ስምኦንን ኣይኮነን ዶ? ኣሓቱከ ኣብዙይ ምሳና ኣይኮናን ዘለዋ?” ብእኡ ኸዓ ተዓንቀፉ።

ኢየሱስ ድማ “ነቢይ ኣብ ዓዱን ኣብ ማእኸል ኣዝማዱን ኣብ ቤቱን ጥራሕ እዩ ክብሪ ዝስእን” በሎም።

ኣብኡ ድማ ኢዱ ኣብ ውሑዳት ሕሙማት ኣንቢሩ ኻብ ምሕዋዮም እንተ ዘይኮይኑ፥ ዝኾነ ተኣምር ክገብር ኣይከኣለን። ብዘይእምነቶም ድማ ተገረመ። ሽዑ ድማ ናብተን ቁሸታት እናመሃረ ይዘዋወር ነበረ።

ኢየሱስ ነቶም ዓሰርተ ኽልተ ይልእኾም

ነቶም ዓሰርተ ኽልተ ፀዊዑ ድማ ክልተ ክልተ ገይሩ ክልእኾም ጀመረ፤ ኣብ ርኹሳት መናፍስቲ ኸዓ ስልጣን ሃቦም። ንመንገዲ ኻብ በትሪ ጥራሕ ሓሊፎም፥ እንጀራ ኾነ ሳንጣ ኾነ ኣብ ቅናውቶም ገንዘብ ከይማልኡ ኣዘዞም፤ ኣሳእን ክወድዩ እምበር፥ ክልተ ቐማውሽ ከይለብሱ በሎም።

ከምዙይ ድማ በሎም፦ “ኣብ ዝኣተኹምዋ ገዛ፥ ካብታ ቦታ እቲኣ ክሳዕ እትወፁ ኣብኣ ፅንሑ። እታ ዘይተቐበለትኩም ወይ ዘይሰምዓትኩም ዝኾነት ቦታ ኸዓ፥ ካብኣ ክትወፁ እንተለኹም፥ ንምስክር ክኾኖም ሓመድ ኣእጋርኩም ንገፉ።” ^a

ንሳቶም ድማ ወፂኦም ሰባት ንስሃ ክኣትዉ ኣወጁ። ብዙሓት ኣጋንንቲ ድማ ኣውፅኡ፤ ንብዙሓት ሕሙማት ድማ ዘይቲ ቀቢኦም ኣሕወይዎም።

ሞት መጥምቕ ዮሃንስ

ስም ኢየሱስ ተፈሊጡ ነበረ እሞ፥ ንጉስ ሄሮድስ ሰምዐ። ገሊኣቶም ድማ “መጥምቕ ዮሃንስ ካብ ምዉታት ተንሲኡ እዩ፤ ስለዙይ እዩ እዝ ናይ ተኣምራት ሓይሊ ኣብኡ ዝዓዪ ዘሎ” ይብሉ ነበሩ። ካልኦት ግና “ኤልያስ እዩ” በሉ። ካልኦት ከዓ “ከም ሓደ ኻብ ቀዳሞት ነቢያት ዝኾነ ነቢይ እዩ” በሉ። ሄሮድስ ግና ምስ ሰምዐ “እቲ ኣነ ርእሱ ዝቘረፅክዎ ዮሃንስ፥ ንሱ ተንሲኡ እዩ” በለ። ሄሮድስ ባዕሉ ልኢኹ ንዮሃንስ ሒዙ፥ ምእንቲ እታ ዝተመርዓዋ ሰበይቲ ሓዉ ፊልጶስ ሄሮድያዳ ኢሉ፥ ኣብ ቤት ማእሰርቲ ኣሲርዎ ነበረ። ዮሃንስ ድማ ንሄሮድስ “ሰበይቲ ሓውካ ክትሕዝ ኣይፍቀደልካን እዩ” ይብሎ ነበረ። ሄሮድያዳ ድማ ተቐየመቶ፤ ክትቐትሎ ኸዓ ደለየት፤ ግና ኣይከኣለትን፤ ሄሮድስ ድማ ንዮሃንስ ፃድቕን ቅዱስን ሰብ ምዃኑ ስለ ዝፈለጠ፥ ይፈርሖ ነበረ፤ ይሕልዎ ኸዓ ነበረ። ንዮሃንስ ምስ ሰምዖ ድማ የመና ይደናገር ነበረ፤ ኮይኑ ግና ብሓጐስ ይሰምዖ ነበረ።

ሽዑ ምችእቲ መዓልቲ መፀት፤ ንሳ ድማ ሄሮድስ ንዓበይቱን ንሓለቕቲ ሰራዊትን ንዓበይቲ ሰብ ገሊላ ምሳሕ ዝገበረላ መዓልቲ ልደቱ ነበረት። ጓል ሄሮድያዳ ኣትያ ምስ ሰዓሰዐት ድማ፥ ንሄሮድስ ምስቶም ምስኡ ተቐሚጦም ዝነበሩ ዕዱማት ኣሐጐሰቶም። እቲ ንጉስ ከዓ ነታ ጓል “እትደልዮ ዝኾነ ነገር ለምንኒ፥ ክህበኪ እየ” በላ። መሓለላ ድማ፥ “ዝለመንክኒ ዝኾነ ነገር፥ ክሳዕ ፍርቂ መንግስተይ ክህበኪ እየ” በላ።

ንሳ ኸዓ ወፂኣ ነዲኣ “እንታይ ደኣ ክልምን?” በለት። ንሳ ድማ “ርእሲ መጥምቕ ዮሃንስ” በለታ።

ብኡብኡ ድማ ተቐላጢፋ ናብ ንጉስ ኣትያ፥ “ርእሲ መጥምቕ ዮሃንስ ኣብ ሸሓነ ገይርካ ሕዚ ንሕዚ ክትህበኒ እደሊ” ኢላ ለመነት።

እቲ ንጉስ ድማ የመና ሓዘነ፤ ኮይኑ ግና ምእንቲ መሓላኡን ምእንቲ እቶም ዕዱማቱን ኢሉ ክኣብያ ኣይደለየን። እቲ ንጉስ ሽዑ ንሽዑ ቐታሊ ልኢኹ፥ ርእሲ ዮሃንስ ከምፅእ ኣዘዞ። ንሱ ድማ ከይዱ ኣብ ቤት ማእሰርቲ ርእሱ ቘረፆ፤ ርእሱ ኣብ ሸሓነ ገይሩ ኣምፅአ፥ ነታ ጓል ከዓ ሃባ፤ እታ ጓል ድማ ነዲኣ ሃበታ።

ደቀ መዛሙርቲ ዮሃንስ ድማ ምስ ሰምዑ፥ መፂኦም ሬሳኡ ወሲዶም ኣብ መቓብር ኣንበርዎ።

ኢየሱስ ንሓሙሽተ ሽሕ ሰብ መገበ

እቶም ሃዋርያት ድማ ናብ ኢየሱስ ተኣከቡ፤ እቲ ዝገበርዎ ዅሉን ዝመሃርዎን ከዓ ነገርዎ።

ከምዙይ ድማ በሎም፦ “ንበይንኹም ናብ ጭር ዝበለት ቦታ ንዑ፥ ቑሩብ ከዓ ዕረፉ።” ብዙሓት ዝመፁን ዝኸዱን ነበሩ እሞ፥ ንምብላዕ እኳ ጊዜ ኣይረኸቡን ነበሩ።

ብጃልባ ድማ ንበይኖም ናብ በረኻ ቦታ ኸዱ። ብዙሓት ድማ ክኸዱ እንተለዉ ረአይዎም ኣለለይዎም ከዓ፤ ካብ ኵለን ከተማታት ብእግሮም ጐየዩ፥ ቀቅድሚኦም ድማ ኣብኡ በፅሑ። ናብ ምድሪ ምስ ወረደ ድማ፥ ብዙሕ ህዝቢ ረአየ፤ ከም ጓሳ ዘይብለን ኣባጊዕ ስለ ዝነበሩ ኸዓ ራህርሀሎም፤ ብዙሕ ነገርውን ክምህሮም ጀመረ። ጊዜ ምስ መሰየ ድማ፥ ደቀ መዛሙርቱ ናብኡ መፂኦም “እዛ ቦታ በረኻ እያ፥ ጊዜ ኸዓ መስዩ እዩ። ናብቲ ኣብ ዙርያ ዘሎ ገጠራትን ቁሸታታን ከይዶም፥ ዝበልዕዎ ንባዕላቶም ክዕድጉ ኣፋንዎም።”

ንሱ ድማ “ንስኻትኩም ዝበልዕዎ ሃብዎም” ኢሉ መለሰሎም። ንሳቶም ከዓ “ከይድና ብኽልተ ሚእቲ ዲናር እንጀራ ዓዲግና ዶ ከነብልዖም?” በሉ።

ንሱ ኸዓ “ክንደይ እንጀራ ኣለኩም? ኪድኩም ርኣዩ” በሎም። ንሳቶም ድማ ፈሊጦም “ሓሙሽተ እንጀራን ክልተ ዓሳን” በሉ።

ሽዑ ድማ ኵሎም ኣብቲ ልሙዕ ሳዕሪ ጕጅለ ጕጅለ ኾይኖም ክቕመጡ ኣዘዞም። ንሳቶም ድማ ሚእቲ ሚእትን ሓምሳ ሓምሳን ኮይኖም ጕጅለ ጕጅለ ተቐመጡ። ነቲ ሓሙሽተ እንጀራን ክልተ ዓሳን ኣልዒሉ ናብ ሰማይ ጠመተ፤ ኣመስጊኑ ድማ ነቲ እንጀራ ቈረሰ፥ ኣብ ቅድሚ እቶም ህዝቢ ምእንቲ ኸቕርቡ ከዓ ንደቀ መዛሙርቱ ሃቦም፤ ነቲ ክልተ ዓሳ ድማ ንኵላቶም ከፋፈለሎም። ኵሎም ድማ በሊዖም ፀገቡ። ካብቲ ቁርስራሽ እንጀራን ዓሳን ዝመልአ ዓሰርተ ኽልተ መሶብ ኣልዓሉ። እቶም እንጀራ ዝበልዑ ድማ ሓሙሽተ ሽሕ ሰብኡት ነበሩ።

ኢየሱስ ኣብ ልዕሊ ማይ ከደ

ሽዑ ንሽዑ ድማ ነቶም ህዝቢ ክሳዕ ዘፋኑ፥ ንደቀ መዛሙርቱ ናብ ጃልባ ክድይቡን ናብ ስግር ናብ ቤተ ሳይዳ ቀቅድሚኡ ክኸዱን ኣገደዶም። ነቶም ህዝቢ ኣፋንዩ ድማ ክፅሊ ናብ ከረን ደየበ።

ምሸት ምስ ኮነ፥ እታ ጃልባ ኣብ ማእኸል ባሕሪ ነበረት፤ ንሱ ድማ በይኑ ኣብ ምድሪ ነበረ። ንፋስ ይገጥሞም ስለ ዝነበረ፥ ክቐዝፉ ፅዒሮም እንተለዉ ረኣዮም። ኣስታት ሰዓት ሰለስተ ናይ ወጋሕታ ኸዓ፥ ኣብ ልዕሊ ባሕሪ እናኸደ ናብኣቶም መፀ። ክሓልፎም ድማ ደለየ፥ ኣብ ልዕሊ ባሕሪ ክኸይድ እንተሎ ምስ ረኣይዎ ግና፥ ምትሃት መሲልዎም ጨደሩ፤

ኵሎም ረኣይዎ ተሸበሩ ነይሮም እዮም እሞ፤ ንሱ ግና ሽዑ ንሽዑ ተዛረቦም እሞ “ኣጆኹም! ኣነ እየ፤ ኣይትፍርሑ” በሎም።

ናብ ጃልባ ምስኣቶም ደየበ፥ እቲ ንፋስ ድማ ዓረፈ፤ ንሳቶም ከዓ ኣዝዮም ኣብ ነፍሶም ተገረሙ፤ ልቦም ተሪሩ ነይሩ እዩ እሞ፥ ብዛዕባ እቲ እንጀራ ኣየስተውዓሉን ነበሩ።

ተሳጊሮም ድማ ናብ ምድሪ ጌንሴሬጥ መፁ፥ ጃልባኦምውን ኣብ ገምገም ባሕሪ ኣሰሩ። ካብ ጃልባ ምስ ወፁ ድማ፥ እቶም ህዝቢ ሽዑ ንሽዑ ኣለለይዎ። ነታ ዅላ ሃገር እቲኣ እናጐየዩ ዞሩ፥ ኣበይ ከም ዘሎ ኣብ ዝሰምዑሉ ቦታ ድማ፥ ነቶም ሕሙማት ኣብ ዓራት ፅዒኖም ከምፅኡ ጀመሩ። ናብ ዝኸዶ ዓድታት ኮነ ኸተማታት ወይ ገጠራት፥ ነቶም ሕሙማት ኣብ ዕዳጋ የንብርዎም ነበሩ፥ ወሰን ክዳኑ ጥራሕ ክትንክፉ ኸዓ ይልምንዎ ነበሩ። እቶም ዝተንከፉ ዅሎም ድማ ሓወዩ።