Ewangelia Marka 6

6 ¹Wyszedł stamtąd i przyszedł do swojego rodzinnego miasta, a jego uczniowie szli za nim. ²W szabat zaczął nauczać w synagodze. Wielu, którzy go słuchali, zdumiewało się: „Skąd to u niego? Cóż to za mądrość, która mu jest dana? I jak takie cuda dzieją się przez jego ręce? ³Czyż to nie cieśla, syn Marii, brat Jakuba, Jozesa, Judy i Szymona? Czyż jego siostry nie są tutaj wśród nas?” I gorszyli się z jego powodu.

⁴Jezus powiedział do nich: „Prorok nie jest bez czci, chyba tylko w swoim rodzinnym mieście, wśród swoich krewnych i w swoim domu.”

⁵I nie mógł tam uczynić żadnego cudu, oprócz tego, że na kilku chorych położył ręce i uzdrowił ich. ⁶I dziwił się ich niewierze. Potem obchodził okoliczne wioski, nauczając.

Jezus rozsyła dwunastu

⁷Przywołał dwunastu i zaczął ich rozsyłać po dwóch, dając im władzę nad duchami nieczystymi. ⁸Nakazał im, aby nic nie brali na drogę oprócz laski — ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w pasie, ⁹ale aby obuli sandały i nie wkładali dwóch tunik.

¹⁰I mówił im: „Gdziekolwiek wejdziecie do jakiegoś domu, pozostańcie tam, aż stamtąd odejdziecie. ¹¹A jeśli jakieś miejsce nie zechce was przyjąć ani was wysłuchać, wychodząc stamtąd, strząśnijcie proch z waszych stóp na świadectwo przeciwko nim.” ^a a v11 Strząśnięcie prochu ze stóp było znanym gestem rozdzielenia — uroczystym znakiem, że miasto odrzuciło orędzie i teraz samo ponosi za to odpowiedzialność.

¹²Wyszli więc i głosili, aby się ludzie nawrócili. ¹³Wypędzali wielu demonów i wielu chorych namaszczali olejem, i uzdrawiali ich.

Śmierć Jana Chrzciciela

¹⁴Usłyszał o tym król Herod, bo imię Jezusa stało się znane. Niektórzy mówili: „Jan Chrzciciel został wskrzeszony z martwych i dlatego te cudowne moce działają w nim.” ¹⁵A inni mówili: „To Eliasz.” Jeszcze inni mówili: „To prorok, jak jeden z dawnych proroków.” ¹⁶Lecz gdy Herod to usłyszał, powiedział: „To Jan, którego kazałem ściąć, został wskrzeszony.” ¹⁷Sam bowiem Herod posłał, aby pojmać Jana, i związał go w więzieniu z powodu Herodiady, żony swojego brata Filipa, którą poślubił. ¹⁸Jan bowiem mówił Herodowi: „Nie wolno ci mieć żony swojego brata.” ¹⁹A Herodiada żywiła do niego urazę i chciała go zabić, ale nie mogła, ²⁰bo Herod bał się Jana, wiedząc, że jest człowiekiem sprawiedliwym i świętym, i chronił go. Gdy go słuchał, czuł się głęboko zakłopotany, a jednak chętnie go słuchał.

²¹I nadszedł dogodny dzień: w swoje urodziny Herod wyprawił ucztę dla swoich dostojników, dowódców wojskowych i najznakomitszych ludzi Galilei. ²²A gdy córka Herodiady weszła i zatańczyła, spodobała się Herodowi i jego biesiadnikom. Król powiedział do dziewczyny: „Proś mnie, o co chcesz, a dam ci.” ²³I przysiągł jej: „O cokolwiek mnie poprosisz, dam ci, aż do połowy mojego królestwa.”

²⁴Ona wyszła i powiedziała do swojej matki: „O co mam prosić?” A ta odpowiedziała: „O głowę Jana Chrzciciela.”

²⁵I zaraz weszła pośpiesznie do króla, i poprosiła: „Chcę, żebyś mi natychmiast dał na misie głowę Jana Chrzciciela.”

²⁶Król bardzo się zasmucił, lecz ze względu na przysięgę i biesiadników nie chciał jej odmówić. ²⁷Zaraz też król posłał kata i rozkazał przynieść głowę Jana. Ten poszedł i ściął go w więzieniu, ²⁸po czym przyniósł jego głowę na misie i dał ją dziewczynie, a dziewczyna dała ją swojej matce.

²⁹Gdy usłyszeli o tym uczniowie Jana, przyszli, zabrali jego ciało i złożyli je w grobie.

Jezus karmi pięć tysięcy

³⁰Apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli mu wszystko, co uczynili i czego nauczali.

³¹A on powiedział do nich: „Pójdźcie sami na osobność, na ustronne miejsce, i odpocznijcie trochę.” Wielu bowiem przychodziło i odchodziło, tak że nie mieli nawet czasu, aby coś zjeść.

³²Odpłynęli więc łodzią na odludne miejsce, aby być sami. ³³Ale wielu widziało, jak odpływają, i rozpoznało ich; z wszystkich miast pobiegli tam pieszo i wyprzedzili ich. ³⁴Gdy wyszedł na brzeg, ujrzał wielki tłum i zlitował się nad nimi, bo byli jak owce bez pasterza, i zaczął ich nauczać wielu rzeczy. ³⁵A gdy było już późno, podeszli do niego jego uczniowie i powiedzieli: „To miejsce jest odludne i jest już późno. ³⁶Odpraw ich, aby poszli do okolicznych osad i wiosek i kupili sobie coś do jedzenia.”

³⁷A on im odpowiedział: „Wy dajcie im jeść.” Oni powiedzieli: „Czy mamy pójść i kupić chleba za dwieście denarów, i dać im jeść?”

³⁸A on ich zapytał: „Ile macie chlebów? Idźcie i zobaczcie.” Gdy się dowiedzieli, powiedzieli: „Pięć i dwie ryby.”

³⁹Wtedy nakazał im, aby wszyscy usiedli grupami na zielonej trawie. ⁴⁰I usiedli w grupach po stu i po pięćdziesięciu. ⁴¹A wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, podziękował i łamał chleby, i dawał uczniom, aby kładli je przed ludźmi; także dwie ryby rozdzielił między wszystkich. ⁴²I wszyscy jedli, i nasycili się. ⁴³I zebrali dwanaście pełnych koszy ułomków chleba oraz resztek ryb. ⁴⁴A tych, którzy jedli chleby, było pięć tysięcy mężczyzn.

Jezus chodzi po wodzie

⁴⁵I zaraz przynaglił swoich uczniów, aby wsiedli do łodzi i wyprzedzili go, płynąc na drugi brzeg, w stronę Betsaidy, podczas gdy on odprawiał tłum. ⁴⁶A gdy ich pożegnał, odszedł na górę, aby się modlić.

⁴⁷Gdy nastał wieczór, łódź była na środku morza, a on sam był na lądzie. ⁴⁸I widział, jak się mozolą przy wiosłach, bo wiatr mieli przeciwny. Około trzeciej nad ranem przyszedł do nich, idąc po morzu, i chciał ich wyminąć, ⁴⁹ale gdy ujrzeli, jak idzie po morzu, myśleli, że to zjawa, i krzyknęli,

⁵⁰bo wszyscy go widzieli i przerazili się. Lecz on zaraz przemówił do nich: „Odwagi, to ja. Nie bójcie się.”

⁵¹I wsiadł do nich do łodzi, a wiatr ucichł; a oni byli w sobie całkowicie zdumieni, ⁵²nie zrozumieli bowiem tego, co było z chlebami, gdyż ich serca były zatwardziałe.

⁵³A gdy się przeprawili, przybili do lądu w Genezaret i przycumowali do brzegu. ⁵⁴A gdy wyszli z łodzi, ludzie zaraz go rozpoznali. ⁵⁵Rozbiegli się po całej tej okolicy i zaczęli na noszach znosić chorych tam, gdzie — jak słyszeli — przebywał. ⁵⁶A gdziekolwiek wszedł — do wiosek, miast czy osad — na placach kładli chorych i prosili go, aby mogli dotknąć choćby skraju jego szaty. A wszyscy, którzy go dotknęli, zostali uzdrowieni.