आफ्नै गाउँमा अस्वीकृत

उहाँको आफ्नै गाउँले ठेस खान्छ, त्यसैले उहाँ त्यहाँ थोरै मात्र गर्नुहुन्छ। उहाँ बाह्र जनालाई केही नबोकी पठाउनुहुन्छ। भोजमा शपथमा फसेको हेरोदले यूहन्नाको टाउको काट्छ। येशूले पाँच हजारलाई खुवाउनुहुन्छ र समुद्रमाथि हिँड्नुहुन्छ, तैपनि उहाँका चेलाहरू बुझ्दैनन्।

अध्याय 6।

उहाँ त्यहाँबाट निस्केर आफ्नो गाउँमा आउनुभयो, र उहाँका चेलाहरूले उहाँलाई पछ्याए। शबाथको दिन उहाँले सभाघरमा सिकाउन थाल्नुभयो। सुन्ने धेरै जना छक्क परे, “यो मानिसले यी कुरा कहाँबाट पायो? उसलाई दिइएको यो कस्तो बुद्धि हो? उसका हातबाट यस्ता आश्चर्यकर्महरू कसरी हुन्छन्? यो त सिकर्मी होइन र, मरियमको छोरा, याकूब, योसेस, यहूदा र सिमोनको भाइ? उसका बहिनीहरू यहाँ हामीसँगै छैनन् र?” अनि तिनीहरू उहाँसँग ठेस खाए।

येशूले तिनीहरूलाई भन्नुभयो, “अगमवक्ता आफ्नै गाउँमा, आफ्ना आफन्तहरूका माझमा र आफ्नै घरमा बाहेक अन्त कहीँ पनि अनादर हुँदैन।”

उहाँले त्यहाँ थोरै बिरामीमाथि हात राखेर निको पार्नुबाहेक अरू कुनै आश्चर्यकर्म गर्न सक्नुभएन। तिनीहरूको विश्वासको कमी देखेर उहाँ छक्क पर्नुभयो। त्यसपछि उहाँ वरिपरिका गाउँहरूमा सिकाउँदै जानुभयो।

येशूले बाह्र जनालाई पठाउनुहुन्छ

उहाँले बाह्र जनालाई बोलाउनुभयो, र तिनीहरूलाई अशुद्ध आत्माहरूमाथि अधिकार दिएर दुई-दुई जना गरी पठाउन थाल्नुभयो। उहाँले तिनीहरूलाई आज्ञा दिनुभयो, बाटोको लागि एउटा लट्ठीबाहेक केही नलैजानू—न रोटी, न झोला, न पेटीमा पैसा, तर चप्पल लगाउनू र दुईवटा दौरा नलगाउनू।

अनि उहाँले तिनीहरूलाई भन्नुभयो, “जहाँ कुनै घरमा पस्छौ, त्यो ठाउँ नछोडेसम्म त्यहीँ बस। जुन ठाउँले तिमीहरूलाई स्वागत गर्न वा तिमीहरूको कुरा सुन्न इन्कार गर्छ, त्यहाँबाट निस्कँदा तिनीहरूको विरुद्धमा साक्षीको रूपमा आफ्ना खुट्टाको धूलो टक्टक्याएर झार।” ^a

यसैले तिनीहरू गएर मानिसहरूले पश्चात्ताप गर्नुपर्छ भनी घोषणा गरे। अनि तिनीहरूले धेरै भूतात्माहरू निकाले, र धेरै बिरामीहरूलाई तेलले अभिषेक गरेर निको पारे।

बप्तिस्मा-दाता यूहन्नाको मृत्यु

हेरोद राजाले यो कुरा सुने, किनभने येशूको नाम प्रख्यात भइसकेको थियो। कसैले भन्दै थिए, “बप्तिस्मा-दाता यूहन्ना मरेकाहरूबाट बौरी उठेका छन्; त्यसैले यी आश्चर्यकारी शक्तिहरू उनमा काम गरिरहेका छन्।” तर अरूले भने, “उनी एलिया हुन्।” अरूले भने, “उनी अगमवक्ता हुन्, प्राचीन अगमवक्ताहरूमध्ये एकजनाजस्तै।” तर हेरोदले यो सुनेपछि भने, “मैले शिर काटेको यूहन्ना नै बौरी उठेका छन्।” हेरोदले आफ्नो भाइ फिलिपकी पत्नी हेरोदियास, जसलाई उनले विवाह गरेका थिए, त्यसको कारण मानिस पठाएर यूहन्नालाई पक्रेर झ्यालखानामा बाँधेका थिए। किनकि यूहन्नाले हेरोदलाई भनिरहन्थे, “आफ्नो भाइकी पत्नी राख्नु तपाईंको लागि उचित छैन।” अनि हेरोदियासले उनको विरुद्धमा डाह राखिन् र उनलाई मार्न चाहिन्, तर सकिनन्, हेरोद यूहन्नादेखि डराउँथे, किनकि उनी धर्मी र पवित्र मानिस हुन् भनी तिनलाई थाहा थियो, र उनले यूहन्नालाई जोगाउँथे। यूहन्नाको कुरा सुन्दा हेरोद निकै अन्योलमा पर्थे, तैपनि उनले खुसीसाथ उनको कुरा सुन्थे।

त्यसपछि उपयुक्त दिन आयो: हेरोदको जन्मदिन, जुन दिन उनले आफ्ना भारदारहरू, सेनापतिहरू र गालीलका प्रमुख मानिसहरूका लागि भोज दिए। हेरोदियासकी छोरी भित्र आएर नाच्दा, तिनले हेरोद र उनका भोजका पाहुनाहरूलाई प्रसन्न पारिन्। राजाले ती केटीलाई भने, “तिमीलाई जे मन लाग्छ, मसँग माग, म तिमीलाई दिनेछु।” उनले तिनीसँग शपथ खाए, “तिमीले मसँग जे मागे पनि, म तिमीलाई दिनेछु—मेरो आधा राज्यसम्म।”

तिनी बाहिर गएर आफ्नी आमालाई भनिन्, “मैले के माग्ने?” तिनले भनिन्, “बप्तिस्मा-दाता यूहन्नाको शिर।”

तिनी तुरुन्तै हतारिँदै राजाकहाँ भित्र गइन् र मागिन्, “तपाईंले अहिल्यै बप्तिस्मा-दाता यूहन्नाको शिर एउटा थालमा मलाई दिनुहोस् भन्ने म चाहन्छु।”

राजा धेरै दुःखी भए, तैपनि आफ्ना शपथहरू र पाहुनाहरूको कारण तिनलाई इन्कार गर्न चाहेनन्। राजाले तुरुन्तै एक जल्लादलाई पठाए र यूहन्नाको शिर ल्याउन आज्ञा दिए। उसले गएर झ्यालखानामा यूहन्नाको शिर काट्यो, अनि उसको शिर थालमा ल्यायो, त्यो केटीलाई दियो, र केटीले आफ्नी आमालाई दिइन्।

यो सुनेपछि यूहन्नाका चेलाहरू आए, उनको शरीर लगे, र चिहानमा राखे।

येशूले पाँच हजारलाई खुवाउनुहुन्छ

प्रेरितहरू येशूकहाँ भेला भए र आफूले गरेका र सिकाएका सबै कुरा उहाँलाई बताए।

उहाँले तिनीहरूलाई भन्नुभयो, “तिमीहरू आफैँ एकान्त ठाउँमा आएर केही बेर विश्राम गर।” किनकि धेरै जना आउने-जाने गर्थे, र तिनीहरूलाई खान पनि फुर्सद थिएन।

अनि तिनीहरू डुङ्गामा चढेर आफैँ एकान्त ठाउँमा गए। धेरैले तिनीहरू जाँदै गरेको देखे र चिने; तिनीहरू हरेक सहरबाट खुट्टैखुट्टा दौडेर तिनीहरूभन्दा अगाडि त्यहाँ पुगे। किनारमा ओर्लनुहुँदा, उहाँले ठूलो भीड देख्नुभयो र तिनीहरूप्रति दयाले भरिनुभयो, किनकि तिनीहरू गोठालाविनाका भेडाजस्ता थिए, अनि उहाँले तिनीहरूलाई धेरै कुरा सिकाउन थाल्नुभयो। धेरै ढिलो भइसकेपछि, उहाँका चेलाहरू उहाँकहाँ आएर भने, “यो एकान्त ठाउँ हो, र धेरै ढिलो भइसक्यो। यिनीहरूलाई वरिपरिका गाउँबस्ती र ठाउँहरूमा गएर आफ्नो लागि केही खानेकुरा किन्न पठाइदिनुहोस्।”

उहाँले जवाफ दिनुभयो, “तिमीहरूले नै यिनीहरूलाई खान देओ।” तिनीहरूले भने, “के हामी गएर 200 दिनारको रोटी किनेर यिनीहरूलाई खान दिऔँ?”

उहाँले तिनीहरूलाई सोध्नुभयो, “तिमीहरूसँग कतिवटा रोटी छ? गएर हेर।” तिनीहरूले पत्ता लगाएर भने, “पाँचवटा, र दुईवटा माछा।”

त्यसपछि उहाँले तिनीहरू सबैलाई हरियो घाँसमा समूह-समूहमा बस्न आज्ञा दिनुभयो। यसैले तिनीहरू सय-सय र पचास-पचास गरी समूहहरूमा बसे। उहाँले ती पाँचवटा रोटी र दुईवटा माछा लिनुभयो, स्वर्गतिर हेर्नुभयो, धन्यवाद दिनुभयो र रोटी भाँच्नुभयो, अनि मानिसहरूका अगाडि राख्न चेलाहरूलाई दिनुभयो, र ती दुईवटा माछा पनि तिनीहरू सबैमा बाँड्नुभयो। अनि तिनीहरू सबैले खाए र तृप्त भए। अनि तिनीहरूले भाँचिएका टुक्राहरू र माछाले भरिएका बाह्र टोकरी उठाए। अनि रोटी खानेहरू 5,000 पुरुष थिए।

येशू पानीमाथि हिँड्नुहुन्छ

उहाँले तुरुन्तै आफ्ना चेलाहरूलाई डुङ्गामा चढाएर बेथसैदातिर, पारिपट्टि अगाडि जान लगाउनुभयो, र आफैँले भीडलाई बिदा गर्नुभयो। अनि तिनीहरूबाट बिदा लिनुभएपछि, उहाँ प्रार्थना गर्न डाँडामाथि जानुभयो।

साँझ परेपछि, डुङ्गा समुद्रको बीचमा थियो, र उहाँ एक्लै जमिनमा हुनुहुन्थ्यो। हावा तिनीहरूको विपरीत भएकाले तिनीहरू डुङ्गा खियाउन कष्ट गरिरहेका उहाँले देख्नुभयो। बिहान झन्डै तीन बजेतिर उहाँ समुद्रमाथि हिँड्दै तिनीहरूकहाँ आउनुभयो। उहाँले तिनीहरूलाई नाघेर जाने विचार गर्नुभयो, तर उहाँलाई समुद्रमाथि हिँडिरहनुभएको देखेर, तिनीहरूले भूत हो भन्ठानी चिच्च्याए,

किनकि सबैले उहाँलाई देखेर आतंकित भए; तर उहाँले तुरुन्तै तिनीहरूसँग बोल्नुभयो, “साहस गर; म नै हुँ। नडराओ।”

उहाँ तिनीहरूसँग डुङ्गामा चढ्नुभयो, र हावा रोकियो; तिनीहरू आफ्नो मनमा साह्रै छक्क परे, किनकि तिनीहरूले रोटीको विषयमा बुझेका थिएनन्, तर तिनीहरूका हृदय कठोर भएका थिए।

तिनीहरू पारि तरेपछि, गनेसरेतमा पुगे र किनारमा डुङ्गा बाँधे। अनि तिनीहरू डुङ्गाबाट ओर्लनेबित्तिकै, मानिसहरूले उहाँलाई तुरुन्तै चिने। तिनीहरू त्यस सारा क्षेत्रभरि दौडे, र उहाँ जहाँ हुनुहुन्छ भनी सुने, त्यहीँ बिरामीहरूलाई ओछ्यानमा बोकेर ल्याउन थाले। उहाँ जहाँ जहाँ जानुभयो—गाउँ, सहर, गाउँबस्ती—तिनीहरूले बिरामीहरूलाई बजारहरूमा राखे, र उहाँको वस्त्रको छेउ मात्र छुन दिनुहोस् भनी बिन्ती गरे। जति जनाले त्यो छोए, सबै निको भए।