Oʻz yurtida rad etilishi

Oʻz yurti Undan ranjiydi, shu bois U u yerda kam ish qiladi. U Oʻn Ikkilarni hech narsa olmasdan joʻnatadi. Ziyofatda qasamiga tuzoqqa tushgan Hirod Yahyoning boshini kestiradi. Iso besh ming kishini toʻydiradi va dengiz ustida yuradi, shogirdlari esa haligacha tushunmaydilar.

6-bob.

U oʻsha yerdan chiqib, Oʻz yurtiga keldi, shogirdlari ham Unga ergashdi. Shanba kuni U ibodatxonada taʼlim bera boshladi. Buni eshitganlarning koʻpchiligi hayratga tushib: “Bu odam bularni qayerdan olgan? Unga ato etilgan bu qanday hikmat? Qoʻllari orqali bunday moʻjizalar qanday roʻy beryapti? Bu — Maryamning oʻgʻli, Yoqub, Yoʻsa, Yahudo va Shimoʻnning akasi boʻlgan oʻsha duradgor emasmi? Opa-singillari ham shu yerda, oramizda emasmi?” Shunday qilib, ular Undan ranjidilar.

Iso ularga dedi: “Paygʻambar faqat oʻz yurtida, oʻz qarindoshlari orasida va oʻz uyida hurmatsiz boʻladi.”

U oʻsha yerda hech qanday moʻjiza koʻrsata olmadi, faqat bir nechta kasalga qoʻlini qoʻyib, ularni sogʻaytirdi. U ularning imonsizligidan hayron qoldi. Soʻng U qishloqlarni aylanib, taʼlim berdi.

Iso oʻn ikki shogirdni yuboradi

U oʻn ikki shogirdni chaqirib, ularni ikkitadan qilib yubora boshladi va ularga yovuz ruhlar ustidan hokimiyat berdi. U ularga yoʻlga faqat bir hassadan boshqa narsa olmaslikni buyurdi — na non, na xaltacha, na belbogʻlarida pul, faqat oyoqlariga choriq kiyishni, lekin ikkita koʻylak kiymaslikni buyurdi.

U ularga dedi: “Qaysi uyga kirsangizlar, oʻsha joyni tark etguningizcha oʻsha yerda qolinglar. Qaysi bir joy sizlarni qabul qilishni yoki tinglashni istamasa, u yerdan ketayotib, ularga qarshi guvohlik sifatida oyoqlaringizdagi changni qoqib tashlanglar.” ^a

Shunday qilib, ular chiqib, odamlarni tavba qilishga chaqirib, vaʼz qildilar. Ular koʻplab jinlarni quvib chiqardilar, koʻplab kasallarni moy surtib sogʻaytirdilar.

Yahyo choʻmdiruvchining oʻlimi

Hirod podshoh bu haqda eshitdi, chunki Isoning nomi mashhur boʻlib ketgan edi. Baʼzilar: “Yahyo choʻmdiruvchi oʻlimdan tirilgan; shuning uchun Unda bunday moʻjizaviy qudratlar amal qilyapti”, — deyishardi. Baʼzilar esa: “U — Ilyos”, — derdilar. Boshqalar: “U — paygʻambar, qadimgi paygʻambarlardan biriga oʻxshaydi”, — derdilar. Lekin Hirod buni eshitgach: “Men boshini kesib tashlagan Yahyo tirilibdi”, — dedi. Chunki Hirod oʻz ukasi Filippning xotini Hirodiyaga uylangan edi va oʻsha Hirodiya tufayli odam yuborib, Yahyoni tutdirgan hamda zindonda kishanlab qoʻygandi. Zero, Yahyo Hirodga: “Ukangning xotiniga uylanishing sen uchun joiz emas”, — deb aytaverardi. Hirodiya esa Yahyoga qarshi kek saqlar va uni oʻldirmoqchi boʻlardi, lekin qoʻlidan kelmasdi, chunki Hirod Yahyoni solih va muqaddas odam deb bilib, undan qoʻrqardi va uni himoya qilardi. Yahyoni tinglagach, Hirod goʻyo dovdirab qolar, shunga qaramay uni zavq bilan tinglardi.

Nihoyat qulay bir kun keldi: Hirodning tugʻilgan kuni edi, u oʻz aʼyonlari, lashkarboshilari hamda Jalilaning yetakchi kishilari uchun ziyofat berdi. Hirodiyaning qizi kirib raqsga tushganda, Hirodni va u bilan dasturxonda oʻtirgan mehmonlarni mamnun qildi. Podshoh qizga: “Nimani istasang, mendan soʻra, senga beraman”, — dedi. Va unga qasam ichdi: “Nimaiki soʻrasang, senga beraman — hatto podsholigimning yarmini ham.”

Qiz chiqib, onasidan: “Nima soʻrasam ekan?” — deb soʻradi. Onasi: “Yahyo choʻmdiruvchining boshini”, — dedi.

Qiz shu zahoti shoshilib podshoh oldiga kirdi va: “Hoziroq Yahyo choʻmdiruvchining boshini bir laganda menga berishingizni istayman”, — dedi.

Podshoh juda qaygʻuga botsa-da, ichgan qasamlari va mehmonlari tufayli uning iltimosini rad eta olmadi. Podshoh darhol bir jallodni yuborib, Yahyoning boshini keltirishni buyurdi. Jallod borib, zindonda uning boshini kesdi, boshini bir laganda olib kelib, qizga berdi, qiz esa uni onasiga berdi.

Yahyoning shogirdlari buni eshitgach, kelib, uning jasadini olib, bir qabrga qoʻydilar.

Iso besh ming kishini toʻydiradi

Havoriylar Isoning oldiga toʻplanib, qilgan va oʻrgatgan hamma ishlarini Unga aytib berdilar.

U ularga: “Yuringlar, yolgʻiz oʻzlaringiz xilvat bir joyga boringlar va bir oz dam olinglar”, — dedi. Chunki kelib-ketuvchilar koʻp boʻlib, ularning ovqatlanishga ham vaqtlari yoʻq edi.

Shunday qilib, ular qayiqda yolgʻiz oʻzlari xilvat bir joyga joʻnadilar. Koʻp odamlar ularning ketayotganini koʻrib tanidilar va hamma shaharlardan piyoda yugurib, ulardan oldin oʻsha yerga yetib bordilar. U qirgʻoqqa chiqqach, katta bir olomonni koʻrib, ularga rahmi keldi, chunki ular goʻyo choʻponsiz qoʻylarga oʻxshardi. U ularga koʻp narsalarni oʻrgata boshladi. Vaqt ancha kech boʻlgach, shogirdlari Uning oldiga kelib: “Bu joy xilvat, vaqt ham allaqachon kech boʻldi. Odamlarni joʻnatib yuboring, toki atrofdagi ovullar va qishloqlarga borib, oʻzlariga biror yegulik sotib olsinlar”, — deyishdi.

U javob berib: “Ularga yegulikni oʻzlaringiz beringlar”, — dedi. Ular: “Borib, ikki yuz dinorlik non sotib olib, ularga yedirishimiz kerakmi?” — dedilar.

U ulardan: “Qancha noningiz bor? Borib koʻringlar”, — deb soʻradi. Ular bilib kelib: “Beshta, yana ikkita baliq bor”, — dedilar.

Shunda U hammaga koʻm-koʻk oʻt ustiga toʻda-toʻda boʻlib oʻtirishni buyurdi. Ular yuztadan, elliktadan boʻlib, toʻda-toʻda oʻtirdilar. U besh non bilan ikki baliqni qoʻliga olib, osmonga qaradi, shukrona aytib, nonlarni sindirdi va odamlar oldiga qoʻyish uchun shogirdlariga berdi. Ikki baliqni ham hammalariga taqsimlab berdi. Hammalari yeb, toʻydilar. Ortib qolgan non boʻlaklari va baliqdan oʻn ikki savat toʻla yigʻib olishdi. Non yeganlar besh ming erkak kishi edi.

Iso suv ustida yuradi

U shu zahoti shogirdlarini qayiqqa chiqardi va Oʻzi olomonni tarqatayotganda, ularni narigi qirgʻoqqa, Baytsayda tomon oldinroq joʻnatdi. Ular bilan xayrlashgach, U ibodat qilish uchun togʻga chiqdi.

Kech kirganda, qayiq dengiz oʻrtasida edi, U esa quruqlikda yolgʻiz edi. U shogirdlarining eshkak eshishda qiynalayotganini koʻrdi, chunki shamol ularga qarshi esardi. Tong qorongʻisida, soat uch atrofida U dengiz ustida yurib, ularning oldiga keldi va ularning yonidan oʻtib ketmoqchi boʻldi, lekin Uning dengiz ustida yurganini koʻrib, ular arvoh deb oʻyladilar va qichqirib yubordilar,

chunki hammalari Uni koʻrib dahshatga tushdilar. Lekin U darhol ular bilan gaplashib: “Dadil boʻlinglar! Bu — Menman. Qoʻrqmanglar”, — dedi.

U ular bilan qayiqqa chiqdi va shamol tindi. Ular oʻzlaricha behad hayratga tushdilar, chunki ular nonlar haqidagi voqeani tushunmagan edilar, yuraklari esa qotib qolgandi.

Ular koʻldan oʻtib, Gennisorat yeriga yetib keldilar va qayiqni qirgʻoqqa bogʻladilar. Ular qayiqdan tushishi bilanoq, odamlar Uni darhol tanidilar. Ular oʻsha butun oʻlkani aylanib yugurdilar va U qayerda ekanini eshitsalar, kasallarni toʻshaklarda oʻsha yerga olib kela boshladilar. U qayerga borsa — qishloqlarmi, shaharlarmi, ovullarmi — odamlar kasallarni bozor maydonlariga yotqizar va hech boʻlmasa Uning kiyimi etagiga tegishga yolvorardilar. Unga teggan hammasi sogʻayardi.