मार्क 6

6 ¹ तो तेथून निघून आपल्या गावी आला, आणि त्याचे शिष्य त्याच्यामागे गेले. ² शब्बाथ दिवशी तो सभास्थानात शिकवू लागला. ऐकणाऱ्यांपैकी पुष्कळ जण थक्क झाले आणि म्हणाले, “ह्याला हे सर्व कोठून मिळाले? ह्याला दिलेले हे ज्ञान कोणते? ह्याच्या हातून असे चमत्कार कसे घडतात? ³ हा सुतार नाही का? मरियेचा मुलगा, आणि याकोब, योसे, यहूदा व शिमोन यांचा भाऊ नाही का? आणि ह्याच्या बहिणी येथे आपल्यामध्ये नाहीत का?” आणि ते त्याच्यामुळे अडखळले.

⁴ येशू त्यांना म्हणाला, “संदेष्ट्याला त्याच्या स्वतःच्या गावाशिवाय, त्याच्या नातलगांशिवाय आणि त्याच्या स्वतःच्या घराण्याशिवाय इतरत्र मान नसतो असे नाही.”

⁵ थोड्या आजारी लोकांवर हात ठेवून त्यांना बरे करण्यावाचून तो तेथे कोणताही चमत्कार करू शकला नाही. ⁶ त्यांच्या अविश्वासामुळे तो थक्क झाला. मग तो आसपासच्या गावांतून शिकवीत फिरला.

येशू बारा जणांना पाठवतो

⁷ त्याने बारा जणांना बोलावले आणि त्यांना दोन-दोन करून पाठवू लागला; त्याने त्यांना अशुद्ध आत्म्यांवर अधिकार दिला. ⁸ त्याने त्यांना आज्ञा दिली की, वाटेसाठी काठीशिवाय काही घेऊ नका — भाकर नको, झोळी नको, कमरेच्या पट्ट्यात पैसा नको; ⁹ पण वहाणा घालाव्यात आणि दोन अंगरखे घालू नयेत.

¹⁰ आणखी तो त्यांना म्हणाला, “जेथे कोठे तुम्ही एखाद्या घरात जाल, तेथे ते ठिकाण सोडीपर्यंत राहा. ¹¹ आणि जे ठिकाण तुमचे स्वागत करण्यास किंवा तुमचे ऐकण्यास नाकारील, तेथून निघताना त्यांच्याविरुद्ध साक्ष म्हणून आपल्या पायांची धूळ झटकून टाका.” ^a a v11 पायांची धूळ झटकणे ही अलगपणाची एक ज्ञात कृती होती — एका गावाने संदेश नाकारला आहे आणि आता त्याची जबाबदारी त्याच्यावरच आहे, याचे ते एक गंभीर चिन्ह होते.

¹² मग ते निघाले आणि लोकांनी पश्चात्ताप करावा अशी घोषणा त्यांनी केली. ¹³ त्यांनी पुष्कळ भुते काढली आणि पुष्कळ आजारी लोकांना तेल लावून बरे केले.

बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाचा मृत्यू

¹⁴ हेरोद राजाने हे ऐकले, कारण येशूचे नाव प्रसिद्ध झाले होते. काही जण म्हणत होते, “बाप्तिस्मा करणारा योहान मेलेल्यांतून उठवला गेला आहे; म्हणूनच ही चमत्कारिक सामर्थ्ये त्याच्या ठायी कार्य करीत आहेत.” ¹⁵ पण दुसरे म्हणत होते, “हा एलिया आहे.” आणखी काही म्हणत होते, “हा एक संदेष्टा आहे, पुरातन काळच्या संदेष्ट्यांपैकी एकासारखा.” ¹⁶ पण हेरोदाने हे ऐकले तेव्हा तो म्हणाला, “ज्या योहानाचा मी शिरच्छेद केला, तोच उठवला गेला आहे.” ¹⁷ कारण हेरोदाने स्वतः माणसे पाठवून योहानाला धरले होते आणि त्याला बांधून तुरुंगात टाकले होते; हे त्याचा भाऊ फिलिप्प याची पत्नी हेरोदिया हिच्यामुळे झाले होते, कारण त्याने तिच्याशी लग्न केले होते. ¹⁸ कारण योहान हेरोदाला वारंवार सांगत असे, “तुझ्या भावाची पत्नी बाळगणे तुला योग्य नाही.” ¹⁹ म्हणून हेरोदिया त्याच्यावर राग धरून होती आणि त्याला ठार मारू इच्छित होती, पण तिला ते जमले नाही; ²⁰ कारण हेरोद योहानाला भीत असे, कारण तो त्याला नीतिमान व पवित्र माणूस म्हणून ओळखत होता, आणि त्याचे रक्षण करीत असे. योहानाचे ऐकल्यावर हेरोद फार गोंधळून जात असे, तरी तो आनंदाने त्याचे ऐकत असे.

²¹ मग एक योग्य दिवस आला: हेरोदाचा वाढदिवस, जेव्हा त्याने आपल्या सरदारांसाठी, सेनापतींसाठी आणि गालीलातील प्रमुख लोकांसाठी मेजवानी दिली. ²² हेरोदियेची मुलगी आत आली आणि नाचली, तेव्हा तिने हेरोदाला व त्याच्या पाहुण्यांना संतुष्ट केले. राजा त्या मुलीला म्हणाला, “तुला जे काही पाहिजे ते माझ्याकडे माग, म्हणजे मी ते तुला देईन.” ²³ आणि त्याने तिच्याजवळ शपथ घेतली, “तू जे काही माझ्याकडे मागशील ते मी तुला देईन — माझ्या अर्ध्या राज्यापर्यंत.”

²⁴ ती बाहेर जाऊन आपल्या आईला म्हणाली, “मी काय मागू?” ती म्हणाली, “बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाचे शिर.”

²⁵ मग ती लगेच घाईने राजाकडे आत गेली आणि मागू लागली, “आपण मला ताबडतोब बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाचे शिर एका तबकात आणून द्यावे, अशी माझी इच्छा आहे.”

²⁶ राजा फार दुःखी झाला, तरी आपल्या शपथांमुळे व पाहुण्यांमुळे त्याला तिला नकार देववेना. ²⁷ राजाने तत्काळ एका जल्लादाला पाठवले आणि योहानाचे शिर आणण्याची आज्ञा दिली. त्याने जाऊन तुरुंगात योहानाचा शिरच्छेद केला, ²⁸ आणि त्याचे शिर एका तबकात आणले व ते त्या मुलीला दिले; आणि त्या मुलीने ते आपल्या आईला दिले.

²⁹ योहानाच्या शिष्यांनी हे ऐकले तेव्हा ते आले, त्यांनी त्याचे शव घेतले आणि ते एका कबरेत ठेवले.

येशू पाच हजारांना जेवू घालतो

³⁰ प्रेषित येशूभोवती जमले आणि आपण जे काही केले व शिकवले ते सर्व त्यांनी त्याला सांगितले.

³¹ तो त्यांना म्हणाला, “तुम्ही एकटेच एका निवांत ठिकाणी चला आणि थोडा विसावा घ्या.” कारण पुष्कळ लोक येत-जात होते, आणि त्यांना जेवायलाही सवड मिळत नव्हती.

³² मग ते नावेत बसून एका निर्जन ठिकाणी एकटेच निघून गेले. ³³ पुष्कळ लोकांनी त्यांना जाताना पाहिले आणि त्यांना ओळखले; ते सर्व गावांतून पायी धावत गेले आणि त्यांच्या आधी तेथे पोहोचले. ³⁴ किनाऱ्यावर उतरताच त्याने एक मोठा लोकसमुदाय पाहिला आणि त्याला त्यांचा कळवळा आला, कारण ते मेंढपाळ नसलेल्या मेंढरांसारखे होते; मग तो त्यांना पुष्कळ गोष्टी शिकवू लागला. ³⁵ आधीच बराच उशीर झाला, तेव्हा त्याचे शिष्य त्याच्याकडे येऊन म्हणाले, “हे निर्जन ठिकाण आहे आणि आधीच उशीर झाला आहे. ³⁶ त्यांना निरोप द्या, म्हणजे ते आसपासच्या शेतवाड्यांत व गावांत जाऊन आपल्यासाठी काहीतरी खायला विकत घेतील.”

³⁷ त्याने उत्तर दिले, “तुम्हीच त्यांना काहीतरी खायला द्या.” ते त्याला म्हणाले, “आम्ही जाऊन दोनशे दिनारांच्या भाकरी विकत घेऊन त्यांना खायला द्याव्या का?”

³⁸ त्याने त्यांना विचारले, “तुमच्याजवळ किती भाकरी आहेत? जाऊन पाहा.” त्यांनी पाहून सांगितले, “पाच, आणि दोन मासे.”

³⁹ मग त्याने त्या सर्वांना हिरव्या गवतावर गटागटांनी बसण्याची आज्ञा दिली. ⁴⁰ तेव्हा ते शंभर-शंभर व पन्नास-पन्नास असे गटागटांनी बसले. ⁴¹ त्याने त्या पाच भाकरी व दोन मासे घेतले, स्वर्गाकडे पाहून उपकारस्तुती केली आणि भाकरी मोडल्या; मग त्या त्याने शिष्यांना दिल्या, म्हणजे त्यांनी त्या लोकांपुढे ठेवाव्या; आणि ते दोन मासेही त्याने सर्वांना वाटून दिले. ⁴² आणि ते सर्व जेवून तृप्त झाले. ⁴³ आणि त्यांनी उरलेल्या तुकड्यांनी व माशांनी भरलेल्या बारा टोपल्या उचलल्या. ⁴⁴ आणि ज्यांनी भाकरी खाल्ल्या ते पाच हजार पुरुष होते.

येशू पाण्यावरून चालतो

⁴⁵ तत्काळ त्याने आपल्या शिष्यांना नावेत बसवले आणि पलीकडे बेथसैदाकडे पुढे जाण्यास सांगितले, तोपर्यंत तो लोकसमुदायाला निरोप देत होता. ⁴⁶ आणि त्यांना निरोप दिल्यावर तो प्रार्थना करण्यास डोंगरावर गेला.

⁴⁷ संध्याकाळ झाली तेव्हा नाव समुद्राच्या मध्यभागी होती, आणि तो एकटाच जमिनीवर होता. ⁴⁸ वारा त्यांच्या विरुद्ध असल्यामुळे ते वल्ही मारताना त्रस्त झाले आहेत, हे त्याने पाहिले. पहाटे सुमारे तीन वाजता तो समुद्रावरून चालत त्यांच्याकडे आला, आणि त्यांच्याजवळून पुढे जाण्याच्या विचारात होता. ⁴⁹ पण त्याला समुद्रावरून चालताना पाहून त्यांना वाटले की तो भूत आहे, आणि ते ओरडले;

⁵⁰ कारण सर्वांनी त्याला पाहिले आणि ते घाबरून गेले. पण लगेच त्याने त्यांच्याशी बोलून म्हटले, “धीर धरा; मीच आहे. भिऊ नका.”

⁵¹ मग तो त्यांच्याजवळ नावेत चढला, आणि वारा थांबला; आणि ते आपसात अगदी थक्क झाले; ⁵² कारण त्या भाकरींविषयीचे त्यांना कळले नव्हते, कारण त्यांची अंतःकरणे कठीण झाली होती.

⁵³ ते पलीकडे गेल्यावर गनेसरेत येथे किनाऱ्याला लागले आणि तेथे नाव बांधली. ⁵⁴ ते नावेतून उतरताच लोकांनी त्याला लगेच ओळखले, ⁵⁵ आणि त्यांनी त्या सर्व प्रदेशातून धावपळ करून, जेथे कोठे तो आहे असे त्यांच्या कानी येईल तेथे आजाऱ्यांना बाजल्यांवरून वाहून आणण्यास सुरुवात केली. ⁵⁶ आणि जेथे कोठे तो जाई — गावे, नगरे, शेतवाड्या — तेथे लोक आजाऱ्यांना बाजारांत ठेवीत आणि त्याच्या वस्त्राच्या केवळ काठाला स्पर्श करू द्यावा अशी विनवणी करीत; आणि ज्यांनी त्याला स्पर्श केला ते सर्व बरे झाले.