Ditampik di Lemah Caina

Urang lembur-Na sorangan nyeri haté, ku kituna Mantenna ngan saeutik migawé di dinya. Mantenna ngutus Nu Dua Belas indit tanpa mawa nanaon. Hérodés, kajebak ku sumpahna dina pésta, megatkeun beuheung Yohanes. Yesus méré dahar lima rébu jalma sarta leumpang di luhur laut, tapi murid-murid-Na tetep teu ngarti.

Pasal 6.

Yesus angkat ti dinya, tuluy sumping ka lemah caina, dibarengan ku murid-murid-Na. Dina poe Sabat Anjeunna mimiti ngawuruk di imah ibadah. Loba nu ngadarengékeun jadi helok, pokna, “Ti mana ieu jelema meunang kitu? Hikmah naon ieu nu dibikeun ka manéhna? Kumaha bisa kajadian mujijat-mujijat sarupa kieu ku leungeunna? Lain ieu teh tukang kayu, anak Mariam, dulurna Yakobus, Yoses, Yudas, jeung Simon? Lain dulur-dulur awewena oge araya di dieu jeung urang?” Maranehna jadi teu panuju ka Anjeunna.

Saur Yesus ka maranehna, “Nabi teh teu dipikahormat ngan di lemah caina bae, di antara baraya-barayana, jeung di tengah kulawargana sorangan.”

Di dinya Anjeunna teu iasa ngayakeun mujijat, kajaba ngusapan sababaraha urang nu garering ku panangan-Na terus dicageurkeun. Anjeunna heran ku kurangna iman maranehna. Tuluy Anjeunna ngider ka kampung-kampung bari ngawuruk.

Yesus Ngutus Rasul nu Dua Welas

Anjeunna nyaur murid nu dua welas, tuluy ngutus maranehna duaan-duaan, dipaparin kawasa pikeun ngusir roh-roh jahat. Maranehna diparentah ulah mawa naon-naon pikeun di jalan kajaba iteuk hiji — teu meunang mawa roti, teu meunang mawa kantong, teu meunang mawa duit dina beubeur, ngan kudu maraké tarumpah, jeung ulah maké baju dua lambar.

Saur-Na deui ka maranehna, “Di mana bae maraneh asup ka hiji imah, matuh bae di dinya nepi ka maraneh indit ti eta tempat. Mun aya tempat nu teu daek narima atawa teu daek ngadenge ka maraneh, waktu indit ti dinya, keprokkeun kekebul tina suku maraneh minangka tanda ngalawan ka maranehna.” ^a

Tuluy maranehna arindit, martakeun yen jelema kudu tarobat. Loba setan nu diusir ku maranehna, loba nu garering diolasan ku minyak tuluy dicageurkeun.

Pupusna Yahya Juru Baptis

Raja Herodes ngadangu hal eta, sabab jenengan Yesus geus kamashur. Aya nu ngaromong, “Yahya Juru Baptis geus dihirupkeun deui tina maot; nya eta sababna mujijat-mujijat ieu jalan ngaliwatan Anjeunna.” Tapi nu sejen ngaromong, “Anjeunna teh Elia.” Nu sejen deui ngaromong, “Anjeunna teh nabi, cara salah saurang nabi jaman baheula.” Tapi barang Herodes ngadangu, saur anjeunna, “Yahya, nu ku kami dipancung sirahna, geus dihirupkeun deui.” Sabab memeh eta Herodes geus nitah nangkep Yahya, tuluy diberok dina panjara, lantaran Herodias, bojo Pilipus dulurna, nu geus dikawin ku Herodes. Sabab Yahya mindeng ngelingan ka Herodes, “Anjeun teu meunang ngabojo bojo dulur anjeun.” Ari Herodias nyimpen ngewa ka Yahya, hayang maehan manehna, tapi teu bisa, sabab Herodes sieun ku Yahya, nyaho yen manehna jelema bener tur suci, nepi ka ngaraksa manehna. Unggal ngadenge omongan Yahya, Herodes jadi bingung pisan, tapi resep ngabandunganana.

Tuluy datang poe nu merenah: dina poe tepang taun Herodes, waktu anjeunna ngayakeun pesta pikeun para gegeden, para panglima, jeung para pamingpin Galilea. Barang anak awewe Herodias asup tuluy ngigel, kacida ngagumbirakeunana ka Herodes jeung para tamu. Saur raja ka eta budak awewe, “Menta bae ka kami naon bae nu dipikahayang ku maneh, tangtu ku kami dibikeun.” Anjeunna sumpah ka eta budak, “Naon bae nu dipenta ku maneh ka kami, tangtu ku kami dibikeun — nepi ka satengah karajaan kami oge.”

Budak awewe teh kaluar, nanya ka indungna, “Kedah nyuhunkeun naon abdi?” Walon indungna, “Sirah Yahya Juru Baptis.”

Gancang manehna asup deui ka raja kalawan rurusuhan, pokna, “Abdi nyuhunkeun ayeuna keneh sirah Yahya Juru Baptis dina pinggan.”

Raja kacida sedihna, tapi teu bisa nolak panyuhun budak teh, lantaran sumpahna jeung para tamuna. Harita keneh raja ngutus algojo, dititah mawa sirah Yahya. Algojo teh indit, tuluy mancung Yahya di jero panjara, sirahna dibawa dina pinggan, dibikeun ka budak awewe tea, tuluy ku budak teh dibikeun ka indungna.

Barang murid-murid Yahya ngadenge, maranehna daratang, nyokot layonna, tuluy diteundeun dina kuburan.

Yesus Maparin Dahar ka Lima Rebu Jelema

Para rasul kumpul deui ka Yesus, tuluy ngunjukkeun ka Anjeunna sagala hal nu geus dipigawe jeung diwurukkeun ku maranehna.

Saur-Na ka maranehna, “Hayu urang nyingkah sorangan ka tempat nu simpe, ngareureuhkeun manéh heula.” Sabab loba pisan nu datang jeung nu indit, nepi ka maranehna teu sempet dahar.

Tuluy maranehna arindit numpak parahu ka hiji tempat nu suwung, ngan maranehna bae. Loba nu nyaraho waktu maranehna arindit, tur wawuheun; tuluy maranehna lalumpatan leumpang ti unggal kota, nepi ka eta tempat ti heula. Barang Yesus turun ka darat, Anjeunna ningali jelema réa, tuluy karunyaeun, sabab maranehna lir domba nu euweuh pangangonna. Anjeunna tuluy ngawuruk maranehna loba perkara. Barang geus burit, murid-murid-Na nyampeurkeun ka Anjeunna, tuluy unjukan, “Ieu tempat suwung, Gusti, sarta geus burit pisan. Mangga jelema-jelema teh titah mulang ka patani jeung kampung-kampung sakurilingna, sina mareuli dahareun pikeun sorangan.”

Waler Yesus, “Ku maraneh bae sina dararahar.” Tembal maranehna, “Naha abdi sadaya kedah mésér roti dua ratus dinar, tuluy dipasihkeun ka maranéhna sina dalahar?”

Saur-Na ka maranehna, “Sabaraha roti nu aya di maraneh? Pék tingali.” Sanggeus dipariksa, maranehna unjukan, “Lima, sareng lauk dua.”

Tuluy Anjeunna marentah sangkan jelema kabeh dariuk kelompok-kelompok dina jukut nu héjo. Tuluy maranehna dariuk ngagarombol, aya nu saratus-saratus, aya nu lima puluh-lima puluh. Anjeunna nyandak roti nu lima jeung lauk nu dua tea, tuluy tanggah ka langit, muji sukur, tuluy nyemplékan roti teh, dipasihkeun ka murid-murid-Na sina diédumkeun ka jelema réa, kitu deui lauk nu dua dibagikeun ka maranehna kabeh. Kabeh dahar nepi ka sareubeuh. Sésa-sésa roti jeung lauk anu teu kadahar diala, meunang dua welas karanjang pinuh. Ari nu dahar roti teh aya lima rebu urang lalaki.

Yesus Leumpang dina Cai

Harita keneh Anjeunna nitah murid-murid-Na naraek kana parahu, miheulaan ka peuntas, nuju ka Betsaida, sabot Anjeunna ngajurungkeun jelema réa marulang. Sanggeus amitan ka maranehna, Anjeunna unggah ka gunung seja neneda.

Barang geus peuting, parahu teh aya di tengah talaga, ari Anjeunna nyalira keneh di darat. Anjeunna ningali murid-murid-Na kabeuratan ngaboseh, lantaran angin nyampruk ti hareup. Kira-kira jam tilu subuh, Anjeunna nyampeurkeun ka maranehna, leumpang dina cai talaga. Anjeunna seja ngaliwat ti maranehna, tapi barang ningali Anjeunna leumpang dina cai, maranehna nyangka jurig, tuluy tingjarerit,

sabab kabeh nenjo Anjeunna, tuluy kasarieunan. Tapi harita keneh Anjeunna nyarios ka maranehna, saur-Na, “Sing wani, ieu Kami. Ulah sarieun.”

Tuluy Anjeunna unggah kana parahu ngahiji jeung maranehna, angin ngarandeg. Maranehna kacida heranna, sabab maranehna henteu ngarti kana perkara roti tea, haténa geus mengkereng.

Sanggeus meuntas, maranehna nepi ka darat di Genesaret, tuluy parahu ditambatkeun di sisi. Barang arudun tina parahu, jelema-jelema harita keneh wawuheun ka Anjeunna. Maranehna lalumpatan ngurilingan sakuliah daerah eta, tuluy mimiti manggul nu garering dina ebog ka mana bae nu kadenge Anjeunna aya. Ka mana bae Anjeunna sumping — ka kampung, ka kota, atawa ka patani — jelema-jelema nyimpen nu garering di pasar-pasar, maruhun hayang ngarampa sanajan ngan kana biwir jubah-Na. Sakabeh nu ngarampa jadi carageur.