ရှင်မာကု 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹ကိုယ်တော်သည် ထိုအရပ်မှ ထွက်ခွာ၍ မိမိဇာတိမြို့သို့ ကြွလာတော်မူ၏။ တပည့်တော်တို့သည်လည်း နောက်တော်သို့ လိုက်ကြ၏။ ²ဥပုသ်နေ့၌ ကိုယ်တော်သည် တရားဇရပ်တွင် သွန်သင်တော်မူ၏။ ကြားသောသူအများသည် အံ့ဩကြလျက် “ဤသူသည် ဤအရာတို့ကို အဘယ်မှ ရသနည်း။ သူ့အား ပေးထားသော ဤပညာကား အဘယ်နည်း။ ဤသို့သော တန်ခိုးများသည် သူ့လက်ဖြင့် အဘယ်သို့ ဖြစ်ပေါ်သနည်း။ ³ဤသူသည် လက်သမားမဟုတ်လော။ မာရိ၏သား၊ ယာကုပ်၊ ယောသ၊ ယုဒနှင့် ရှိမုန်တို့၏ အစ်ကိုမဟုတ်လော။ သူ၏ နှမများသည်လည်း ဤအရပ်၌ ငါတို့နှင့်အတူ ရှိကြသည်မဟုတ်လော” ဟု ဆိုကြ၍ ကိုယ်တော်ကြောင့် စိတ်ပျက်ကြ၏။

⁴ယေရှုက “ပရောဖက်သည် မိမိဇာတိမြို့၊ မိမိဆွေမျိုးတို့အထဲနှင့် မိမိအိမ်၌သာလျှင် ဂုဏ်အသရေ ချို့တဲ့၏” ဟု သူတို့အား မိန့်တော်မူ၏။

⁵ထိုအရပ်၌ ကိုယ်တော်သည် လူနာအနည်းငယ်အပေါ်တွင် လက်တော်ကိုတင်၍ အနာရောဂါ ပျောက်ကင်းစေခြင်းမှတစ်ပါး အခြားမည်သည့် တန်ခိုးကိုမျှ ပြတော်မမူနိုင်။ ⁶သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း ကင်းမဲ့မှုကြောင့် ကိုယ်တော်သည် အံ့ဩတော်မူ၏။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် ရွာများကို လှည့်လည်၍ သွန်သင်တော်မူ၏။

ယေရှုသည် တပည့်တော်တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးကို စေလွှတ်တော်မူခြင်း

⁷ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးကို ခေါ်တော်မူ၍ ညစ်ညူးသောနတ်ဆိုးများကို နိုင်သော အခွင့်အာဏာကို ပေးလျက် နှစ်ယောက်စီ နှစ်ယောက်စီ စေလွှတ်တော်မူ၏။ ⁸ခရီးသွားရာတွင် တောင်ဝှေးတစ်ချောင်းမှတစ်ပါး အခြားအဘယ်အရာကိုမျှ မယူရန်၊ မုန့်ကိုလည်းကောင်း၊ လွယ်အိတ်ကိုလည်းကောင်း၊ ခါးပန်း၌ ငွေကိုလည်းကောင်း မယူဆောင်ရန် ကိုယ်တော်သည် သူတို့အား မှာထားတော်မူ၏။ ⁹သို့ရာတွင် ခြေနင်းကို စီးရန်နှင့် အင်္ကျီနှစ်ထည်ကို မဝတ်ရန် မှာထားတော်မူ၏။

¹⁰ထို့နောက် ကိုယ်တော်က “သင်တို့သည် မည်သည့်အိမ်သို့ ဝင်သည်မဆို ထိုအရပ်မှ မထွက်ခွာမီတိုင်အောင် ထိုအိမ်၌ပင် နေကြလော့။ ¹¹မည်သည့်အရပ်မဆို သင်တို့ကို လက်မခံ၊ သင်တို့စကားကိုလည်း နားမထောင်လျှင် ထိုအရပ်မှ ထွက်ခွာစဉ် သူတို့တစ်ဖက်၌ သက်သေဖြစ်စေရန် သင်တို့ခြေဖဝါးမှ မြေမှုန့်ကို ခါချကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ^a a v11 ခြေဖဝါးမှ မြေမှုန့်ကို ခါချခြင်းသည် သိကြသော အကွဲအကွာ၏ လက္ခဏာဖြစ်၏။ ထိုမြို့သည် တရားစကားကို ပယ်ချပြီဖြစ်၍ ယခုအခါ မိမိ၏ တာဝန်ကို မိမိ ထမ်းရွက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း လေးနက်သော အမှတ်လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်၏။

¹²ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထွက်သွား၍ လူတို့သည် နောင်တရကြရမည်ဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။ ¹³နတ်ဆိုးအများကိုလည်း နှင်ထုတ်ကြ၍ လူနာအများကို ဆီနှင့်လိမ်းကာ အနာရောဂါ ပျောက်ကင်းစေကြ၏။

ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန် အသတ်ခံရခြင်း

¹⁴ယေရှု၏ နာမတော်သည် ထင်ရှားကျော်ကြားလာသောကြောင့် ဟေရုဒ်မင်းကြီးသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားသိ၏။ အချို့က “ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်သည် သေခြင်းမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်လေပြီ။ ထို့ကြောင့် ဤတန်ခိုးများသည် သူ့၌ အလုပ်လုပ်လျက်ရှိ၏” ဟု ဆိုကြ၏။ ¹⁵အခြားသူများက “သူသည် ဧလိယဖြစ်၏” ဟု ဆိုကြ၏။ တစ်ဖန် အချို့ကလည်း “သူသည် ရှေးပရောဖက်တို့အနက် တစ်ပါးကဲ့သို့ ပရောဖက်ဖြစ်၏” ဟု ဆိုကြ၏။ ¹⁶သို့ရာတွင် ဟေရုဒ်မင်းသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ “ငါဦးခေါင်းဖြတ်ခဲ့သော ယောဟန်သည် ရှင်ပြန်ထမြောက်လေပြီ” ဟု ဆို၏။ ¹⁷ဟေရုဒ်မင်းသည် မိမိညီ ဖိလိပ္ပု၏ ဇနီးဖြစ်သော ဟေရောဒိနှင့် အိမ်ထောင်ပြုထားသဖြင့် ထိုမိန်းမကြောင့် လူစေလွှတ်၍ ယောဟန်ကို ဖမ်းဆီးကာ ထောင်ထဲ၌ ချုပ်နှောင်ထားနှင့်၏။ ¹⁸အကြောင်းမူကား ယောဟန်က “မင်းကြီးသည် မိမိညီ၏ ဇနီးကို သိမ်းပိုက်ထားခြင်းသည် တရားမဝင်ပါ” ဟု ဟေရုဒ်မင်းအား အဖန်ဖန် ပြောဆိုခဲ့၏။ ¹⁹ဟေရောဒိသည်လည်း ယောဟန်ကို ရန်ငြိုးဖွဲ့၍ သတ်လိုသော်လည်း မသတ်နိုင်ဘဲ ရှိ၏။ ²⁰အကြောင်းမူကား ဟေရုဒ်မင်းသည် ယောဟန်ကို ဖြောင့်မတ်၍ သန့်ရှင်းသောသူဟု သိသောကြောင့် သူ့ကိုကြောက်ရွံ့ကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထား၏။ ယောဟန်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဟေရုဒ်သည် များစွာ တွေဝေသော်လည်း သူ့စကားကို နှစ်သက်စွာ နားထောင်လေ့ရှိ၏။

²¹ထို့နောက် အခွင့်သင့်သောနေ့ ရောက်လာ၏။ ထိုနေ့သည် ဟေရုဒ်၏ မွေးနေ့ဖြစ်၍ ထိုနေ့၌ သူသည် မိမိ၏ မှူးမတ်များ၊ စစ်သူကြီးများနှင့် ဂါလိလဲပြည်မှ ကြီးမြတ်သူတို့အတွက် စားသောက်ပွဲ ကျင်းပပေး၏။ ²²ဟေရောဒိ၏ သမီးသည် ဝင်လာ၍ ကခုန်သောအခါ ဟေရုဒ်နှင့် ဧည့်သည်တို့ကို နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်စေ၏။ မင်းကြီးက ထိုမိန်းကလေးအား “သင်အလိုရှိသမျှကို ငါ့ထံတောင်းလော့။ ငါပေးမည်” ဟု ဆို၏။ ²³တစ်ဖန် မင်းကြီးက “သင်တောင်းသမျှကို ငါ့နိုင်ငံ၏ ထက်ဝက်တိုင်အောင် ငါပေးမည်” ဟု သူ့အား ကျိန်ဆို၏။

²⁴ထိုမိန်းကလေးသည် ထွက်သွား၍ မိမိအမိအား “အဘယ်အရာကို တောင်းရပါမည်နည်း” ဟု မေး၏။ အမိက “ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်၏ ဦးခေါင်းကို တောင်းလော့” ဟု ဆို၏။

²⁵ထိုမိန်းကလေးသည် ချက်ချင်းပင် အလျင်အမြန် မင်းကြီးထံသို့ ဝင်သွား၍ “ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်၏ ဦးခေါင်းကို လင်ပန်းပေါ်တွင် တင်၍ ယခုချက်ချင်း အကျွန်ုပ်အား ပေးစေလိုပါသည်” ဟု တောင်းလျှောက်၏။

²⁶မင်းကြီးသည် များစွာ ဝမ်းနည်းသော်လည်း မိမိကျိန်ဆိုခဲ့သော စကားများနှင့် ဧည့်သည်များကြောင့် ထိုမိန်းကလေး၏ တောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းငှာ အလိုမရှိ။ ²⁷မင်းကြီးသည် ချက်ချင်းပင် လူသတ်သမားတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်၍ ယောဟန်၏ ဦးခေါင်းကို ယူဆောင်ခဲ့ရန် အမိန့်ပေး၏။ ထိုသူသည် သွား၍ ထောင်ထဲ၌ ယောဟန်၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ပြီးလျှင်၊ ²⁸ဦးခေါင်းကို လင်ပန်းပေါ်တွင် တင်၍ ယူဆောင်လာကာ ထိုမိန်းကလေးအား ပေး၏။ ထိုမိန်းကလေးသည်လည်း မိမိအမိအား ပေး၏။

²⁹ယောဟန်၏ တပည့်များသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ လာ၍ သူ၏ အလောင်းကို ယူဆောင်ပြီးလျှင် သင်္ချိုင်းဂူ၌ ထားကြ၏။

ယေရှုသည် လူငါးထောင်ကို ကျွေးမွေးတော်မူခြင်း

³⁰တမန်တော်တို့သည် ယေရှုထံတော်သို့ စုဝေးရောက်လာ၍ မိမိတို့ ပြုခဲ့သမျှနှင့် သွန်သင်ခဲ့သမျှတို့ကို ကိုယ်တော်အား လျှောက်ထားကြ၏။

³¹ကိုယ်တော်က “သင်တို့သာ သီးခြား ဆိတ်ငြိမ်ရာအရပ်သို့ လာ၍ ခဏမျှ အနားယူကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ အကြောင်းမူကား လာသူ သွားသူ များပြားသဖြင့် သူတို့သည် အစာစားရန်ပင် အချိန်မရှိကြ။

³²ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လှေဖြင့် သီးခြား ဆိတ်ငြိမ်ရာအရပ်သို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ³³လူအများသည် သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်၍ မှတ်မိကြသဖြင့် မြို့ရွာအပေါင်းမှ ခြေလျင် ပြေး၍ သူတို့ မရောက်မီ ရှေ့ဦးစွာ ရောက်နှင့်ကြ၏။ ³⁴ကိုယ်တော်သည် ကုန်းပေါ်သို့ တက်တော်မူသောအခါ လူပရိသတ်ကြီးကို မြင်တော်မူ၍ သူတို့သည် သိုးထိန်းမရှိသော သိုးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့် သူတို့ကို သနားကြင်နာတော်မူ၏။ ထို့နောက် သူတို့အား များစွာသော အကြောင်းအရာတို့ကို သွန်သင်တော်မူ၏။ ³⁵နေ့အချိန် များစွာ ကုန်လွန်ပြီဖြစ်သောအခါ တပည့်တော်တို့သည် ကိုယ်တော်ထံသို့ လာ၍ “ဤအရပ်သည် ဆိတ်ငြိမ်ရာအရပ်ဖြစ်၍ အချိန်လည်း များစွာ ကုန်လွန်ပြီ။ ³⁶ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောရွာများနှင့် ရွာများသို့ သွား၍ မိမိတို့ စားစရာ ဝယ်ယူနိုင်ကြစေရန် လူတို့ကို လွှတ်လိုက်တော်မူပါ” ဟု လျှောက်ကြ၏။

³⁷ကိုယ်တော်က “သင်တို့ပင် သူတို့အား စားစရာ ပေးကြလော့” ဟု ဖြေကြားတော်မူ၏။ သူတို့က “အကျွန်ုပ်တို့သည် ဒင်္ဂါးနှစ်ရာဖိုး မုန့်ကို သွား၍ ဝယ်ပြီးလျှင် သူတို့အား ကျွေးရပါမည်လော” ဟု လျှောက်ကြ၏။

³⁸ကိုယ်တော်က “သင်တို့တွင် မုန့်မည်မျှ ရှိသနည်း။ သွား၍ ကြည့်ကြလော့” ဟု မေးမြန်းတော်မူ၏။ သူတို့သည် စုံစမ်းသိရှိပြီးလျှင် “မုန့်ငါးလုံးနှင့် ငါးနှစ်ကောင် ရှိပါသည်” ဟု လျှောက်ကြ၏။

³⁹ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် လူအပေါင်းတို့ကို စိမ်းသော မြက်ပင်ပေါ်တွင် အစုလိုက်အစုလိုက် ထိုင်ကြစေရန် အမိန့်ပေးတော်မူ၏။ ⁴⁰သူတို့သည်လည်း တစ်ရာစီ၊ ငါးဆယ်စီ အစုလိုက်အစုလိုက် ထိုင်ကြ၏။ ⁴¹ကိုယ်တော်သည် မုန့်ငါးလုံးနှင့် ငါးနှစ်ကောင်ကို ယူတော်မူ၍ ကောင်းကင်သို့ မျှော်ကြည့်ကာ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပြီးလျှင် မုန့်ကို ဖဲ့တော်မူ၏။ ထို့နောက် လူတို့ရှေ့၌ ခင်းကျင်းစေရန် တပည့်တော်တို့အား ပေးတော်မူ၍ ငါးနှစ်ကောင်ကိုလည်း လူအပေါင်းတို့အား ဝေမျှတော်မူ၏။ ⁴²လူအပေါင်းတို့သည် စား၍ ဝကြ၏။ ⁴³မုန့်နှင့် ငါးအကြွင်းအကျန်များကို ကောက်သိမ်းကြရာ တောင်းတစ်ဆယ့်နှစ်လုံး အပြည့် ရကြ၏။ ⁴⁴မုန့်ကို စားသောသူများသည် ယောက်ျားငါးထောင် ဖြစ်ကြ၏။

ယေရှုသည် ရေပေါ်၌ စက်လှမ်းတော်မူခြင်း

⁴⁵ထိုနောက် ကိုယ်တော်သည် လူပရိသတ်ကို လွှတ်လိုက်စဉ် တပည့်တော်တို့ကို လှေပေါ်သို့ ချက်ချင်းတက်စေ၍ ကမ်းတစ်ဖက် ဗက်ဇဲဒမြို့ဘက်သို့ ရှေ့ဦးစွာ ကူးစေတော်မူ၏။ ⁴⁶လူတို့ကို နှုတ်ဆက်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်တော်သည် ဆုတောင်းရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်ကြွတော်မူ၏။

⁴⁷ညချမ်းအချိန် ရောက်သောအခါ လှေသည် အိုင်အလယ်၌ ရှိ၍ ကိုယ်တော်သည် ကုန်းပေါ်တွင် တစ်ပါးတည်း ရှိနေတော်မူ၏။ ⁴⁸လေသည် သူတို့ကို ဆန့်ကျင်ဘက် တိုက်ခတ်နေသောကြောင့် သူတို့သည် တက်ခတ်ရာ၌ ပင်ပန်းကြီးစွာ ရုန်းကန်နေကြသည်ကို ကိုယ်တော် မြင်တော်မူ၏။ နံနက်သုံးနာရီခန့်တွင် ကိုယ်တော်သည် အိုင်ပေါ်၌ စက်လှမ်းတော်မူလျက် သူတို့ထံသို့ ကြွလာတော်မူ၏။ သူတို့ကို ကျော်ဖြတ်၍ ကြွသွားမည် ပြုတော်မူ၏။ ⁴⁹သို့ရာတွင် သူတို့သည် ကိုယ်တော် အိုင်ပေါ်၌ စက်လှမ်းတော်မူသည်ကို မြင်သောအခါ သရဲတစ္ဆေဟု ထင်မှတ်၍ ဟစ်အော်ကြ၏။

⁵⁰အကြောင်းမူကား လူအပေါင်းတို့သည် ကိုယ်တော်ကို မြင်၍ ထိတ်လန့်ကြ၏။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ချက်ချင်းပင် သူတို့အား “အားမာန်တင်းကြလော့။ ငါပင် ဖြစ်၏။ မကြောက်ကြနှင့်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

⁵¹ကိုယ်တော်သည် သူတို့နှင့်အတူ လှေပေါ်သို့ တက်တော်မူသောအခါ လေသည် ငြိမ်သွား၏။ သူတို့သည်လည်း အလွန်တရာ အံ့ဩမိန်းမောကြကုန်၏။ ⁵²အကြောင်းမူကား သူတို့သည် မုန့်အကြောင်းကို နားမလည်ကြဘဲ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးသည် မာကျောလျက် ရှိ၏။

⁵³သူတို့သည် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ကူးပြီးနောက် ဂင်္နေသရက်အရပ်သို့ ရောက်၍ ကမ်းနားတွင် လှေကို ဆိုက်ကပ်ကြ၏။ ⁵⁴လှေပေါ်မှ ဆင်းကြသောအခါ လူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိကြ၏။ ⁵⁵သူတို့သည် ထိုဒေသတစ်ခွင်လုံးသို့ ပြေးလွှား၍ ကိုယ်တော် ရှိတော်မူရာအရပ်ဟု ကြားသိသည့်နေရာတိုင်းသို့ လူနာများကို အိပ်ရာဖြင့် သယ်ဆောင်လာကြ၏။ ⁵⁶ကိုယ်တော် ကြွတော်မူရာ ရွာများ၊ မြို့များ၊ တောရွာများ မည်သည့်အရပ်မဆို လူတို့သည် လူနာများကို ဈေးရပ်ကွက်များ၌ ထား၍ ကိုယ်တော်၏ ဝတ်ရုံတော် အနားကိုမျှ တို့ထိခွင့်ပြုရန် တောင်းပန်ကြ၏။ တို့ထိမိသော သူအပေါင်းတို့သည်လည်း အနာရောဂါ ပျောက်ကင်းကြ၏။