ଆପଣା ନିଜ ନଗରରେ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ

ତାଙ୍କ ନିଜ ଗାଁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ବିରକ୍ତ ହୁଏ, ତେଣୁ ସେଠାରେ ସେ ଅଳ୍ପ କାମ କରନ୍ତି। ସେ ବାରଜଣଙ୍କୁ କିଛି ନ ନେଇ ପଠାନ୍ତି। ଭୋଜିରେ ଏକ ଶପଥରେ ଫସି ହେରୋଦ ଯୋହନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟନ୍ତି। ଯୀଶୁ ପାଞ୍ଚ ହଜାରଙ୍କୁ ଖୁଆନ୍ତି ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଚାଲନ୍ତି, ତଥାପି ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅଧ୍ୟାୟ 6।

ସେ ସେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରି ଆପଣା ନିଜ ନଗରକୁ ଆସିଲେ, ଆଉ ତାହାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାହାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଗଲେ। ବିଶ୍ରାମବାରରେ ସେ ସମାଜଗୃହରେ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯେଉଁ ଅନେକ ଲୋକ ଶୁଣିଲେ, ସେମାନେ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଏ ଲୋକ ଏସବୁ କେଉଁଠାରୁ ପାଇଲା? ଏହାକୁ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଦିଆଯାଇଅଛି, ତାହା କି ପ୍ରକାର? ଆଉ ଏହାର ହସ୍ତ ଦ୍ଵାରା ଏପରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କର୍ମସବୁ କିପରି ହେଉଅଛି? ଏ କି ସେହି ବଢ଼େଇ ନୁହେଁ, ମରିୟମଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପୁଣି ଯାକୁବ, ଯୋସି, ଯିହୂଦା ଓ ଶିମୋନଙ୍କ ଭାଇ ନୁହେଁ? ଆଉ ତାହାର ଭଉଣୀମାନେ କି ଏଠାରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ନାହାନ୍ତି?” ଏହିପରି ସେମାନେ ତାହାଙ୍କଠାରେ ବିଘ୍ନ ପାଇଲେ।

ସେଥିରେ ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭାବବାଦୀ ଆପଣା ନିଜ ନଗର, ଆପଣା କୁଟୁମ୍ବ ଓ ଆପଣା ଗୃହ ଭିନ୍ନ ଆଉ କୁଆଡ଼େ ଅନାଦୃତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।”

ପୁଣି ସେ ସେଠାରେ କେତେକ ପୀଡ଼ିତ ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ହସ୍ତ ଥୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କରିବା ବିନା ଆଉ କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କର୍ମ କରି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଆଉ ସେ ସେମାନଙ୍କ ଅବିଶ୍ଵାସ ହେତୁ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ତତ୍ପରେ ସେ ଚାରିଆଡ଼ର ଗ୍ରାମସମୂହ ବୁଲି ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ଯୀଶୁ ଦ୍ଵାଦଶ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତି

ପୁଣି ସେ ଦ୍ଵାଦଶ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଡାକି ଦୁଇ ଦୁଇ ଜଣ କରି ପ୍ରେରଣ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଆଉ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଶୁଚି ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅଧିକାର ଦେଲେ। ପୁଣି ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ ଯେ, ବାଟ ନିମନ୍ତେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ବାଡ଼ି ବିନା ଆଉ କିଛି, ନା ରୁଟି, ନା ଝୁଲା, ନା ଅଣ୍ଟାରେ ପଇସା ନେବେ, ମାତ୍ର ପାଦୁକା ପିନ୍ଧିବେ, ପୁଣି ଦୁଇଟି ଅଙ୍ଗରଖା ନ ପିନ୍ଧିବେ।

ଆଉ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯେଉଁଠାରେ ତୁମ୍ଭେମାନେ କୌଣସି ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କରିବ, ସେହି ସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ି ପ୍ରସ୍ଥାନ ନ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ରୁହ। ଆଉ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ କିମ୍ବା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଅସ୍ଵୀକାର କରିବ, ସେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ଵରୂପେ ଆପଣା ପାଦର ଧୂଳି ଝାଡ଼ି ପକାଅ।” ^a

ତେଣୁ ସେମାନେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରି ଲୋକମାନେ ଯେପରି ମନ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତି, ଏହା ଘୋଷଣା କଲେ। ଆଉ ସେମାନେ ଅନେକ ଭୂତ ଛଡ଼ାଇଲେ, ପୁଣି ଅନେକ ପୀଡ଼ିତ ଲୋକଙ୍କୁ ତୈଳ ଲଗାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କଲେ।

ବାପ୍ତିଜକ ଯୋହନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ

ହେରୋଦ ରାଜା ଏହା ଶୁଣିଲେ, କାରଣ ଯୀଶୁଙ୍କ ନାମ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା। କେତେକ ଲୋକ କହୁଥିଲେ, “ବାପ୍ତିଜକ ଯୋହନ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ଥିତ ହୋଇଅଛନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କର୍ମସବୁ ତାହାଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଅଛି।” କିନ୍ତୁ ଆଉ କେତେକ କହିଲେ, “ସେ ଏଲୀୟ।” ଅନ୍ୟମାନେ କହିଲେ, “ସେ ଜଣେ ଭାବବାଦୀ, ପୂର୍ବକାଳର ଭାବବାଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣଙ୍କ ପରି।” ମାତ୍ର ହେରୋଦ ଏହା ଶୁଣି କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଯୋହନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ମୁଁ କାଟିଥିଲି, ସେ ଉତ୍ଥିତ ହୋଇଅଛନ୍ତି।” କାରଣ ହେରୋଦ ଆପଣା ଭ୍ରାତା ଫିଲିପ୍ପଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେରୋଦୀୟାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ, ଆଉ ତାହା ହେତୁ ସେ ଲୋକ ପଠାଇ ଯୋହନଙ୍କୁ ଧରି କାରାଗାରରେ ବାନ୍ଧି ରଖିଥିଲେ। ଯେଣୁ ଯୋହନ ହେରୋଦଙ୍କୁ କହୁଥିଲେ, “ଆପଣା ଭ୍ରାତାର ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ରଖିବା ଆପଣଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ବିଧିସଙ୍ଗତ ନୁହେଁ।” ଆଉ ହେରୋଦୀୟା ତାହାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧ ପୋଷଣ କରି ତାହାଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ଯୋହନଙ୍କୁ ଧାର୍ମିକ ଓ ପବିତ୍ର ଲୋକ ବୋଲି ଜାଣି ହେରୋଦ ତାହାଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ ଓ ତାହାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଯୋହନଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ ହେରୋଦ ଅତିଶୟ ବିମୂଢ଼ ହୋଇଯାଉଥିଲେ, ତଥାପି ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାହାଙ୍କ କଥା ଶୁଣୁଥିଲେ।

ତତ୍ପରେ ଏକ ସୁଯୋଗର ଦିନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା: ହେରୋଦଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦିନରେ ସେ ଆପଣା ପ୍ରଧାନ ଲୋକ, ସେନାପତି ଓ ଗାଲିଲୀର ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଗୋଟିଏ ଭୋଜ ଦେଲେ। ଯେତେବେଳେ ହେରୋଦୀୟାଙ୍କ କନ୍ୟା ଭିତରକୁ ଆସି ନୃତ୍ୟ କଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ହେରୋଦଙ୍କୁ ଓ ତାହାଙ୍କ ସହଭୋଜନକାରୀମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲା। ସେଥିରେ ରାଜା ବାଳିକାକୁ କହିଲେ, “ତୁ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରୁ, ତାହା ମୋତେ ମାଗ, ମୁଁ ତୋତେ ଦେବି।” ଆଉ ସେ ତାହା ନିକଟରେ ଶପଥ କଲେ, “ତୁ ଯାହା ମାଗିବୁ, ତାହା ମୁଁ ତୋତେ ଦେବି, ମୋʼ ରାଜ୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧେକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହେଲେ ହେଁ।”

ସେଥିରେ ସେ ବାହାରକୁ ଯାଇ ଆପଣା ମାକୁ କହିଲା, “ମୁଁ କଅଣ ମାଗିବି?” ତାହାର ମା କହିଲା, “ବାପ୍ତିଜକ ଯୋହନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ।”

ଆଉ ସେ ସେହିକ୍ଷଣି ଶୀଘ୍ର ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ମାଗି କହିଲା, “ଆପଣ ବାପ୍ତିଜକ ଯୋହନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଏହିକ୍ଷଣି ଗୋଟିଏ ଥାଳିରେ ମୋତେ ଦେଉନ୍ତୁ ବୋଲି ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରୁଅଛି।”

ସେଥିରେ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ତଥାପି ଆପଣା ଶପଥ ଓ ସହଭୋଜନକାରୀମାନଙ୍କ ହେତୁ ସେ ତାହାକୁ ଅସ୍ଵୀକାର କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ହେଲେ ନାହିଁ। ଆଉ ରାଜା ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଜଣେ ଘାତକକୁ ପଠାଇ ଯୋହନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଆଣିବା ନିମନ୍ତେ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ସେ ଯାଇ କାରାଗାରରେ ତାହାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଲା, ଆଉ ତାହାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଗୋଟିଏ ଥାଳିରେ ଆଣି ବାଳିକାକୁ ଦେଲା, ପୁଣି ବାଳିକା ତାହା ଆପଣା ମାକୁ ଦେଲା।

ଆଉ ଯୋହନଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏହା ଶୁଣି ଆସି ତାହାଙ୍କ ଦେହ ନେଇ ଗୋଟିଏ ସମାଧିରେ ରଖିଲେ।

ଯୀଶୁ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ଲୋକଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାନ୍ତି

ଆଉ ପ୍ରେରିତମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କ ନିକଟରେ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ସେମାନେ ଯାହା ଯାହା କରିଥିଲେ ଓ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ, ସେସମସ୍ତ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ଏକାନ୍ତରେ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନକୁ ଆସି ଅଳ୍ପ ସମୟ ବିଶ୍ରାମ କର।” କାରଣ ଅନେକ ଲୋକ ଯିବା ଆସିବା କରୁଥିଲେ, ଆଉ ସେମାନଙ୍କର ଭୋଜନ କରିବାକୁ ହେଁ ଅବସର ନ ଥିଲା।

ତେଣୁ ସେମାନେ ନୌକାରେ ଚଢ଼ି ଏକାନ୍ତରେ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଅନେକ ଲୋକ ସେମାନଙ୍କୁ ଯିବା ଦେଖି ଚିହ୍ନିଲେ, ଆଉ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନଗରରୁ ପାଦରେ ଦୌଡ଼ି ସେମାନଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଆଉ ଯୀଶୁ କୂଳରେ ଓହ୍ଲାଇ ବହୁ ଲୋକ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାରେ ବିଗଳିତ ହେଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ଅରକ୍ଷକ ମେଷ ପରି ଥିଲେ, ପୁଣି ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ବିଷୟ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଆଉ ବେଳ ବହୁତ ଗଡ଼ିଗଲା ପରେ ତାହାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି କହିଲେ, “ଏହା ଏକ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନ, ଆଉ ବେଳ ବହୁତ ଗଡ଼ିଗଲାଣି। ଲୋକମାନେ ଯେପରି ଚାରିଆଡ଼ର ପଲ୍ଲୀ ଓ ଗ୍ରାମକୁ ଯାଇ ଆପଣାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଖାଇବାକୁ କିଣନ୍ତି, ଏଥିପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ କରନ୍ତୁ।”

ମାତ୍ର ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ କିଛି ଦିଅ।” ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭେମାନେ କି ଯାଇ ଦୁଇ ଶହ ଦିନାର ମୂଲ୍ୟର ରୁଟି କିଣି ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବୁ?”

ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଖରେ କେତୋଟି ରୁଟି ଅଛି? ଯାଇ ଦେଖ।” ସେମାନେ ଜାଣି କହିଲେ, “ପାଞ୍ଚଟି, ଆଉ ଦୁଇଟି ମାଛ।”

ସେତେବେଳେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହରିତ ତୃଣ ଉପରେ ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ବସିବା ପାଇଁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ତେଣୁ ସେମାନେ ଶହ ଶହ ଓ ପଚାଶ ପଚାଶ କରି ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ବସିଲେ। ଆଉ ସେ ସେହି ପାଞ୍ଚଟି ରୁଟି ଓ ଦୁଇଟି ମାଛ ନେଇ ସ୍ଵର୍ଗ ଆଡ଼େ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱଦୃଷ୍ଟି କରି ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଲେ ଓ ରୁଟି ଭାଙ୍ଗି ଲୋକମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖିବା ପାଇଁ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ, ପୁଣି ସେହି ଦୁଇଟି ମାଛ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ୍ଟି ଦେଲେ। ଆଉ ସମସ୍ତେ ଭୋଜନ କରି ତୃପ୍ତ ହେଲେ। ପୁଣି ସେମାନେ ଭଙ୍ଗା ଖଣ୍ଡ ଓ ମାଛର ବାର ଟୋକେଇ ଉଠାଇ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଆଉ ଯେଉଁମାନେ ରୁଟି ଖାଇଲେ, ସେମାନେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ପୁରୁଷ ଥିଲେ।

ଯୀଶୁ ଜଳ ଉପରେ ଗମନ କରନ୍ତି

ପୁଣି ସେ ଲୋକସମୂହକୁ ବିଦାୟ କରୁଥିବା ସମୟରେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଆପଣା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନୌକାରେ ଚଢ଼ାଇ ବେଥ୍‌ସାଇଦା ଆଡ଼େ ସମୁଦ୍ରର ଅପର ପାରିକୁ ଆଗେ ଆଗେ ଯିବା ପାଇଁ ବାଧ୍ୟ କଲେ। ଆଉ ସେ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ନିମନ୍ତେ ପର୍ବତ ଉପରକୁ ଗଲେ।

ସନ୍ଧ୍ୟା ହୁଅନ୍ତେ ନୌକା ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା, ଆଉ ସେ ଏକାକୀ ସ୍ଥଳରେ ଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ପ୍ରତିକୂଳ ବାୟୁ ହେତୁ ସେମାନେ ଆହୁଲା ବାହିବାରେ କଷ୍ଟ ପାଉଅଛନ୍ତି। ରାତ୍ରିର ପ୍ରାୟ ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରହରରେ ସେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଚାଲି ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହାଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଚାଲିବା ଦେଖି ସେମାନେ ଭୂତ ବୋଲି ମନେ କରି ଚିତ୍କାର କଲେ,

କାରଣ ସମସ୍ତେ ତାହାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୀତତ୍ରସ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ମାତ୍ର ସେ ସେହିକ୍ଷଣି ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରି କହିଲେ, “ସାହସ ଧର, ଏ ତ ମୁଁ, ଭୟ କର ନାହିଁ।”

ଆଉ ସେ ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ନୌକାରେ ଚଢ଼ିଲେ, ପୁଣି ବାୟୁ ଥମିଗଲା, ସେଥିରେ ସେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିତାନ୍ତ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ସେହି ରୁଟି ବିଷୟ ବୁଝି ନ ଥିଲେ, ମାତ୍ର ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ କଠିନ ହୋଇଥିଲା।

ଆଉ ସେମାନେ ପାର ହୋଇ ଗିନେସରତ୍ ଦେଶରେ ପହଞ୍ଚି କୂଳରେ ନୌକା ଲଗାଇଲେ। ପୁଣି ସେମାନେ ନୌକାରୁ ଓହ୍ଲାଅନ୍ତେ ଲୋକମାନେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ତାହାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ, ଆଉ ସେମାନେ ସେହି ସମଗ୍ର ଅଞ୍ଚଳ ଦେଇ ଦୌଡ଼ି ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣିଲେ, ସେଠାକୁ ଖଟିଆରେ ପୀଡ଼ିତମାନଙ୍କୁ ବହି ଆଣିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପୁଣି ସେ ଯେଉଁ ଯେଉଁଠାକୁ ଗଲେ — ଗ୍ରାମ, ନଗର କି ପଲ୍ଲୀ — ଲୋକମାନେ ବଜାରସ୍ଥାନରେ ପୀଡ଼ିତମାନଙ୍କୁ ରଖି ତାହାଙ୍କ ବସ୍ତ୍ରର ଝାଲର ମାତ୍ର ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ପାଇଁ ବିନତି କଲେ। ଆଉ ଯେତେ ଲୋକ ତାହା ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ସେସମସ୍ତେ ସୁସ୍ଥ ହେଲେ।