مرقوس 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹هغوئ د سمندر بل غاړې ته، د جراسين علاقې ته راغلل. ²کله چې عيسىٰ له کشتۍ نه راووتلو، نو سمدستي يو سړے چې ناپاک روح ورسره وو، د قبرونو نه راغلو او هغۀ سره مخامخ شو. ³هغه د قبرونو په مينځ کښې اوسېدو، او هيچا نۀ شو کولے چې هغه نور وتړى، حتىٰ د زنځير سره هم نه. ⁴ځکه چې هغه اکثر د بېړيو او زنځيرونو سره تړلے شوے وو، خو هغۀ به زنځيرونه ټوټه ټوټه کړل او بېړۍ به يې ماتې کړې، او هيچا کښې دومره طاقت نۀ وو چې هغه قابو کړى. ⁵شپه او ورځ، د قبرونو په مينځ کښې او په غرونو باندې، هغه به تل چغې وهلې او ځان به يې په تيږو ټپى کولو. ⁶کله چې هغۀ عيسىٰ له لرې نه وليدو، نو منډه يې کړه او د هغۀ په وړاندې پرېووتلو. ⁷هغۀ په لوړ آواز چغه کړه او ووئيل چې، ”اے عيسىٰ، د خُدائ تعالىٰ زويه، تا ما سره څۀ کار دے؟ زۀ د خُدائ پاک په نوم درنه زارۍ کوم، ما مۀ ځوروه!“

⁸ځکه چې عيسىٰ هغۀ ته فرمائيلى وُو چې، ”اے ناپاکه روحه، د دې سړى نه ووځه!“

⁹عيسىٰ تپوس وکړو چې، ”ستا نوم څۀ دے؟“ هغۀ ووئيل چې، ”لښکر، ځکه چې مونږ ډېر يُو.“ ^a a v9 د روم يو لښکر کښې نژدې شپږ زره سپاهيان وُو — دا نوم څرګندوى چې دا سړے د زرګونو بدو روحونو له خوا ځورولے کېدو.

¹⁰هغۀ به بيا بيا زارۍ کولې چې هغه دوئ د دې علاقې نه بهر ونۀ لېږى. ¹¹هلته د غونډۍ په غاړه د سويو يوه لويه رمه څرېدله. ¹²نو هغوئ زارۍ وکړې چې، ”مونږ سويو ته ولېږه، چې په دوئ کښې ننوځو.“

¹³هغۀ اِجازت ورکړو. نو ناپاک روحونه ووتل او په سويو کښې ننوتل؛ او ټوله رمه چې نژدې دوه زره وه، د کمر نه راښکته د سمندر په طرف منډه کړه او په سمندر کښې ډوبه شوه. ¹⁴د سويو شپانه وتښتېدل او دا خبره يې په ښار او کلي کښې وکړه؛ نو خلق راغلل چې وګورى څۀ وشول. ¹⁵هغوئ عيسىٰ ته راغلل او هغه سړے يې وليدو چې پکښې بدروحونه وُو، هم هغه چې لښکر پکښې وو، چې هلته ناست وو، کپړې يې اغوستې وې او هوش يې ځائ وو — نو هغوئ ووېرېدل. ¹⁶چا چې په خپلو سترګو ليدلي وُو، هغوئ دوئ ته وبيانول چې د بدروحونو ښکار سړى سره څۀ وشول، او د سويو په حقله يې هم ورته ووئيل. ¹⁷نو هغوئ عيسىٰ ته زارۍ شروع کړې چې د دوئ علاقه پرېږدى.

¹⁸کله چې هغه کشتۍ ته خاته، نو هغه سړى چې مخکښې پکښې بدروحونه وُو، زارۍ وکړې چې د هغۀ سره وى.

¹⁹خو عيسىٰ اِنکار وکړو او هغۀ ته يې وفرمائيل چې، ”خپل کور ته خپلو خلقو له لاړ شه او هغوئ ته ووايه چې زمونږ پلار تا دپاره څومره لوئ کار کړے دے، او څنګه يې په تا رحم کړے دے.“ ^b b v19 چرته چې نورې ترجمې ”مالِک“ لولى، هلته FHB زمونږ پلار نوموى — عيسىٰ دا روغ شوے سړے کور ته لېږى چې د پلار د رحم خبره وکړى، هم هغه رحم چې دا سړے بيا په خپله عيسىٰ کښې څرګند وينى.

²⁰نو هغه لاړو او په دِکپولِس کښې يې اِعلان شروع کړو چې عيسىٰ هغۀ دپاره څومره څۀ کړي وُو، او ټول حېران شول. ^c c v20 دِکپولِس — چې په يوناني ژبه کښې د ”لس ښارونو“ معنىٰ لرى — يوه داسې علاقه وه چې زياتره غېر يهودي ښارونه پکښې وُو، د ګليل د سمندر د جنوب او مشرق په طرف.

د ايمان په وسيله شفا، د مينې په وسيله بيا راژوندے کول

²¹کله چې عيسىٰ بيا په کشتۍ کښې بل غاړې ته واوښتو، نو د سمندر په غاړه د خلقو يوه لويه ګڼه د هغۀ چاپېره راجمع شوه. ²²د عبادت خانې مشرانو نه يو، چې نوم يې يائيروس وو، راغلو، عيسىٰ يې وليدو او د هغۀ په پښو پرېووتلو، ²³او هغۀ ته يې ډېرې زارۍ وکړې چې، ”زما وړه لور د مرګ په حال کښې ده. راشه او خپل لاسونه پرې کېږده، چې هغه روغه شى او ژوندۍ پاتې شى.“

²⁴نو عيسىٰ د هغۀ سره لاړو. او د خلقو يوه لويه ګڼه د هغۀ پسې روانه شوه او هغۀ ته يې ګېڼ ورکولو. ²⁵هلته يوه ښځه وه چې دولس کاله يې د وينو بهېدل روان وُو. ²⁶هغې د ډېرو طبيبانو لاس لاندې ډېر تکليف ګاللے وو، څۀ چې ورسره وُو ټول يې ولګول، خو هيڅ فائده نۀ وه شوې، بلکې حالت يې نور هم خراب شوے وو. ²⁷کله چې هغې د عيسىٰ په حقله واورېدل، نو د خلقو په ګڼه کښې د هغۀ شا ته راغله او د هغۀ چوغه يې لمس کړه. ²⁸ځکه چې هغې به وئيل چې، ”کۀ زۀ يواځې د هغۀ کپړې لمس کړم، نو زۀ به روغه شم.“ ²⁹سمدستي د هغې د وينو بهېدل بند شول، او هغې په خپل بدن کښې محسوس کړل چې د دې مرض نه روغه شوه.

³⁰عيسىٰ سمدستي پوهه شو چې قوت ترې ووتلو، نو د خلقو په ګڼه کښې راوګرځېدو او تپوس يې وکړو چې، ”زما کپړې چا لمس کړې؟“

³¹د هغۀ مريدانو هغۀ ته ووئيل چې، ”تۀ خو وينې چې خلق درباندې ګېڼ ورکوى، بيا هم تۀ وائې چې، ’ما چا لمس کړم؟‘“

³²خو هغۀ چاپېره وکتل چې وګورى چا دا کار کړے دے. ³³خو هغه ښځه چې وېرېدله او رپېدله، او پوهېدله چې ورسره څۀ وشول، راغله، د هغۀ په وړاندې پرېووته او ټول حقيقت يې ورته ووئيلو.

³⁴هغۀ ورته وفرمائيل چې، ”اے لورې، ستا ايمان تۀ روغه کړې. په سلامتۍ سره لاړه شه، او د خپل تکليف نه روغه اوسه.“

³⁵هغه لا خبرې کولې چې د عبادت خانې د مشر د کوره ځنې خلق راغلل او ووئيل يې چې، ”ستا لور مړه شوه. اوس اُستاذ نور ولې تکليفوې؟“

³⁶خو عيسىٰ د دوئ خبره واورېده او د عبادت خانې مشر ته يې وفرمائيل چې، ”مۀ يرېږه، بس يواځې ايمان ولره.“

³⁷او هغۀ هيچا ته اِجازت ورنۀ کړو چې د هغۀ پسې لاړ شى، سوا د پطروس، يعقوب او د يعقوب د ورور يوحنا نه. ³⁸کله چې هغوئ د عبادت خانې د مشر کور ته راغلل، نو عيسىٰ وليدل چې ګډوډي ده — خلق ژاړى او په لوړ آواز وير کوى.

³⁹هغه ور ننوتلو او ورته يې وفرمائيل چې، ”دا شور او ژړا ولې ده؟ ماشوم مړ شوے نۀ دے، بس ويده دے.“

⁴⁰هغوئ پرې خندل. خو هغۀ ټول بهر وشړل، او د ماشوم مور او پلار او خپل ملګري يې واخستل او هلته ننوتلو چرته چې ماشوم وو.

⁴¹هغۀ د هغې لاس ونيولو او ورته يې وفرمائيل چې، ”طليتا قومي،“ چې د دې معنىٰ ده، ”اے وړې جنۍ، زۀ درته وايم، پاڅه!“

⁴²سمدستي جنۍ پاڅېده او وګرځېده — ځکه چې هغه دولس کلنه وه — او هغوئ سمدستي په ډېره حېرانتيا کښې ډوب شول. ⁴³هغۀ دوئ ته کلک حُکم وکړو چې دا خبره هيچا ته ونۀ وائى، او ورته يې وفرمائيل چې هغې ته د خوراک دپاره څۀ ورکړى.