Markus 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹Hulle het by die oorkant van die see aangekom, by die streek van die Geraseners. ²Toe Jesus uit die boot klim, het ’n man met ’n onrein gees hom dadelik van die grafte af tegemoetgekom. ³Hy het tussen die grafte gewoon, en niemand kon hom meer vasbind nie, selfs nie met ’n ketting nie. ⁴Want hy was dikwels met boeie en kettings vasgebind, maar hy het die kettings uitmekaar geruk en die boeie stukkend gebreek—niemand het die krag gehad om hom te oorweldig nie. ⁵Nag en dag, tussen die grafte en op die berge, het hy aanhoudend geskreeu en homself met klippe stukkend gesny. ⁶Toe hy Jesus van ver af sien, het hy gehardloop en voor hom neergeval. ⁷Hy het hard geskreeu en gesê: “Wat wil jy van my hê, Jesus, Seun van die Allerhoogste God? Ek smeek jou by God, moenie my pynig nie!”

⁸Want Jesus het aanhoudend vir hom gesê: “Kom uit die man uit, jou onrein gees!”

⁹Jesus het gevra: “Wat is jou naam?” “Legioen,” het hy gesê, “ons is baie.” ^a a v9 ’n Romeinse legioen het uit ongeveer sesduisend soldate bestaan — die naam wys dat hierdie man deur duisende bose geeste gepynig is.

¹⁰Hy het hom aanhoudend gesmeek om hulle nie uit die streek te stuur nie. ¹¹Nou het ’n groot trop varke daar teen die heuwel gewei. ¹²En hulle het hom gesmeek: “Stuur ons na die varke toe; laat ons in hulle ingaan.”

¹³Hy het toestemming gegee. Die onrein geeste het uitgegaan en in die varke ingegaan; die trop—omtrent 2 000—het van die krans af in die see ingestorm en in die see verdrink. ¹⁴Die wagters het gevlug en dit in die dorp en op die platteland vertel; die mense het gekom om te sien wat gebeur het. ¹⁵Hulle het na Jesus toe gekom en die man gesien wat deur die demone besete was, die een wat die legioen gehad het, waar hy sit, aangetrek en helder van gedagte—en hulle was bang. ¹⁶Die ooggetuies het hulle vertel wat met die besete man gebeur het, en ook van die varke. ¹⁷En hulle het Jesus begin smeek om uit hulle streek weg te gaan.

¹⁸Toe hy in die boot klim, het die man wat eers besete was, gesmeek om by hom te wees.

¹⁹Maar Jesus het geweier en hom eerder gesê: “Gaan huis toe na jou eie mense en vertel hulle hoeveel ons Vader vir jou gedoen het, en hoe hy hom oor jou ontferm het.” ^b b v19 Waar ander vertalings “die Here” lees, noem die FHB ons Vader—Jesus stuur die genese man huis toe om van die Vader se barmhartigheid te vertel, die juiste barmhartigheid wat die man dan in Jesus self geopenbaar sien.

²⁰Hy het weggegaan en in die Dekapolis begin verkondig alles wat Jesus vir hom gedoen het, en almal was verbaas. ^c c v20 Die Dekapolis — “tien stede” in Grieks — was ’n streek van hoofsaaklik heidense stede suid en oos van die See van Galilea.

Genees deur geloof, opgewek deur liefde

²¹Toe Jesus weer met die boot na die oorkant oorvaar, het ’n groot menigte om hom bymekaargekom by die see. ²²Een van die sinagogeleiers, met die naam Jaïrus, het gekom, Jesus gesien en voor sy voete neergeval, ²³en hom dringend gesmeek: “My dogtertjie lê op sterwe. Kom lê u hande op haar, sodat sy gesond kan word en kan lewe.”

²⁴So het Jesus saam met hom gegaan. En ’n groot menigte het hom gevolg en teen hom gedruk. ²⁵En daar was ’n vrou met ’n bloedvloeiing wat al twaalf jaar lank aangehou het. ²⁶Sy het baie gely onder baie dokters, alles wat sy gehad het, bestee, niks gebaat nie en net erger geword. ²⁷Toe sy van Jesus hoor, het sy in die menigte van agter af na hom toe gekom en aan sy kleed geraak. ²⁸Want sy het aanhoudend gesê: “As ek net aan sy klere raak, sal ek gesond word.” ²⁹Haar bloedvloeiing het onmiddellik opgedroog, en sy het in haar liggaam gevoel dat sy van haar kwaal genees is.

³⁰Dadelik het Jesus, bewus dat krag van hom uitgegaan het, in die menigte omgedraai en gevra: “Wie het aan my klere geraak?”

³¹Sy dissipels het vir hom gesê: “U sien die menigte wat teen u druk, en tog vra u: ‘Wie het aan my geraak?’”

³²En hy het rondgekyk om te sien wie dit gedoen het. ³³Maar die vrou, bang en bewend, wat geweet het wat met haar gebeur het, het gekom, voor hom neergeval en hom die hele waarheid vertel.

³⁴Hy het vir haar gesê: “Dogter, jou geloof het jou gesond gemaak. Gaan in vrede, genees van jou kwaal.”

³⁵Terwyl hy nog praat, het mense van die sinagogeleier se huis af gekom en gesê: “Jou dogter het gesterwe. Waarom val jy die Leermeester nog langer lastig?”

³⁶Maar Jesus het gehoor wat hulle sê en vir die sinagogeleier gesê: “Moenie bang wees nie, glo net.”

³⁷En hy het niemand toegelaat om saam met hom te gaan nie, behalwe Petrus, Jakobus en Johannes, die broer van Jakobus. ³⁸Hulle het by die sinagogeleier se huis gekom, en Jesus het die chaos gesien—mense wat huil en hard weeklaag.

³⁹Toe hy ingaan, het hy vir hulle gesê: “Waarom hierdie rumoer en gehuil? Die kind is nie dood nie, sy slaap net.”

⁴⁰Hulle het hom uitgelag. Maar hy het hulle almal uitgestuur, die kind se vader en moeder en sy metgeselle saamgeneem, en ingegaan waar die kind was.

⁴¹Hy het haar hand gevat en vir haar gesê: “Talita koem,” wat beteken: “Dogtertjie, ek sê vir jou, staan op!”

⁴²Dadelik het die meisie opgestaan en rondgeloop—want sy was twaalf jaar oud—en hulle was onmiddellik oorweldig met groot verbasing. ⁴³Hy het hulle streng beveel om niemand hiervan te vertel nie, en gesê om vir haar iets te ete te gee.