Marqos 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹Ew hatin aliyê din ê behrê, li herêma Gerasiniyan. ²Gava Îsa ji keştiyê derket, di cih de mirovekî bi ruhekî gemarî ji goran rastî wî hat. ³Ew di nav goran de dijiya, û êdî kesî nikaribû wî girê bide, bi zincîrê jî. ⁴Çimkî gelek caran bi qeyd û zincîran hatibû girêdan, lê wî zincîr qetandibûn û qeyd şikandibûn — tu kesî ewqas hêz tunebû ku wî ram bike. ⁵Şev û roj, di nav goran û li çiyan de, ew bê rawestan diqîriya û bi keviran xwe dibirî. ⁶Û gava wî Îsa ji dûr ve dît, bezî û li ber wî deverû bû. ⁷Bi dengekî bilind qîriya û got: “Tu ji min çi dixwazî, Îsa, Kurê Xwedayê Herî Bilind? Ez bi Xwedê ji te lava dikim, min neêşîne!”

⁸Çimkî Îsa jê re digot: “Ji mirov derkeve, ey ruhê gemarî!”

⁹Îsa pirsî: “Navê te çi ye?” “Legyon,” wî got, “em pir in.” ^a a v9 Legyoneke Romayî ji nêzî şeş hezar leşkeran pêk dihat — ev nav diyar dike ku ev mirov ji aliyê bi hezaran ruhên xerab ve dihate êşandin.

¹⁰Wî bi israr lava jê dikir ku wan ji herêmê neşîne derve. ¹¹Niha li wir, li milê çiyê, keriyekî mezin ê berazan diçêriya. ¹²Û wan lava jê kir û got: “Me bişîne nav berazan; bila em bikevin nav wan.”

¹³Wî destûr da. Ruhên gemarî derketin û ketin nav berazan; kerî — bi qasî 2,000 — ji ser zinarî bi lez ber bi behrê ve çûn û di behrê de xeniqîn. ¹⁴Şivan reviyan û li bajêr û li gundan ew ragihand; xelk hatin ku bibînin çi qewimiye. ¹⁵Ew hatin ba Îsa û dîtin ku ew mirovê ku cin pê ketibûn, ê ku legyon di wî de bû, li wir rûniştiye, cil li xwe kirine û aqilê wî li serê wî ye — û ew tirsiyan. ¹⁶Yên ku bi çavên xwe dîtibûn, ji wan re gotin ka çi bi mirovê cinketî hatibû serî, û derheqê berazan de jî. ¹⁷Û wan dest pê kir ku ji Îsa lava bikin ku ji herêma wan derkeve.

¹⁸Gava ew dikete nav keştiyê, mirovê ku berê cin pê ketibûn, lava jê kir ku bi wî re bimîne.

¹⁹Lê Îsa qebûl nekir, lê jê re got: “Here mala xwe, ba meriyên xwe, û ji wan re bibêje Bavê me çiqas ji bo te kiriye, û çawa li te rehm kiriye.” ^b b v19 Li cihê ku wergerên din “Xudan” dixwînin, FHB navê Bavê me dibêje — Îsa mirovê qencbûyî dişîne malê da ku behsa dilovaniya Bav bike, ew dilovaniya ku mirov paşê di Îsa bi xwe de aşkerabûyî dibîne.

²⁰Ew çû û li Dekapolîsê dest pê kir ku belav bike Îsa çi hemû ji bo wî kiribû, û her kes şaş ma. ^c c v20 Dekapolîs — bi Yewnanî “deh bajar” — herêmek bû ku bi piranî ji bajarên miletan pêk dihat, li başûr û rojhilatê Behra Celîlê.

Bi Baweriyê Qenc Bû, Bi Hezkirinê Rabû

²¹Gava Îsa dîsa bi keştiyê derbasî aliyê din bû, elaleteke mezin li ber behrê li dora wî civiya. ²²Yek ji serekên kinîştê, bi navê Yaîrus, hat, Îsa dît û li ber lingên wî ket erdê, ²³û bi israr lava jê kir: “Keça min a biçûk li ber mirinê ye. Were, destên xwe deyne ser wê, da ku ew qenc bibe û bijî.”

²⁴Loma Îsa pê re çû. Û elaleteke mezin li pey wî ket û ji her alî ve xwe lê dida. ²⁵Û jinek hebû ku diwanzdeh salan ji wê xwîn dihat. ²⁶Wê li ber destê gelek bijîşkan gelek êş kişandibû, hemû malê xwe xerc kiribû, lê tiştek bi dest neketibû, û tenê nexweşiya wê girantir bûbû. ²⁷Gava behsa Îsa bihîst, di nav elaletê de ji paş ve hat û dest li xiftanê wî da. ²⁸Çimkî wê digot: “Heke ez tenê dest li cilên wî bidim, ezê qenc bibim.” ²⁹Di cih de çavkaniya xwîna wê ziwa bû, û wê di laşê xwe de hest kir ku ji êşa xwe qenc bûye.

³⁰Di cih de Îsa, ku hay jê bû ku hêzek jê derketiye, di nav elaletê de zivirî û pirsî: “Kê dest li cilên min da?”

³¹Şagirtên wî jê re gotin: “Tu dibînî ku elalet li te dicive û pêl li te dike, lê dîsa jî tu dipirsî: ‘Kê dest li min da?’”

³²Û wî li dora xwe nêrî da ku bibîne kê ev kiriye. ³³Lê jinikê, ku ditirsiya û dilerizî, ku dizanibû çi bi wê hatiye serî, hat, li ber wî deverû bû û hemû rastî jê re got.

³⁴Wî jê re got: “Keça min, baweriya te tu qenc kirî. Bi aştî here, êdî ji êşa xwe qenc bûyî.”

³⁵Hê ew dipeyivî, ji mala serekê kinîştê hin kes hatin û gotin: “Keça te miriye. Êdî çima tu Mamoste zehmet dikî?”

³⁶Lê Îsa gotina wan bihîst û ji serekê kinîştê re got: “Netirse, tenê bawer bike.”

³⁷Û wî destûr neda tu kesî ku li pey wî bê, ji bilî Petrûs, Aqûb û Yûhennayê birayê Aqûb. ³⁸Ew gihîştin mala serekê kinîştê û Îsa qerebalixek dît — mirov digiriyan û bi dengekî bilind şîn digirtin.

³⁹Gava ket hundir, ji wan re got: “Çima ev hewirze û girî? Zarok ne mirî ye, tenê di xew de ye.”

⁴⁰Wan pê kenîn. Lê wî ew hemû derxistin derve, bav û diya zarokê û hevalên xwe hildan û ket cihê ku zarok lê bû.

⁴¹Wî destê wê girt û jê re got: “Talîta kûm”, ku tê wê maneyê: “Keça biçûk, ez ji te re dibêjim, rabe!”

⁴²Di cih de keçik rabû û meşiya — çimkî ew diwanzdeh salî bû — û ew di cih de ji şaşmayînê gelek matmayî man. ⁴³Wî bi tundî li wan emir kir ku ji tu kesî re behsa vê nekin, û got ku tiştekî xwarinê bidin wê.