ማርቆስ 5

5 ¹ወደ ባሕሩ ማዶ፣ ወደ ጌራሴኖች አገር መጡ። ²ኢየሱስ ከጀልባው በወረደ ጊዜ፣ ርኩስ መንፈስ ያለው አንድ ሰው ወዲያውኑ ከመቃብሮች ወጥቶ ተገናኘው። ³ይህ ሰው በመቃብሮች መካከል ይኖር ነበር፤ ከእንግዲህ ማንም በሰንሰለት እንኳ ሊያስረው አይችልም ነበር። ⁴ብዙ ጊዜ በእግር ብረትና በሰንሰለት ታስሮ ነበርና፤ ሰንሰለቱን ግን በጣጥሶ የእግር ብረቱንም ሰባብሮ ነበር፤ ሊገዛውም የሚችል ኀይል ያለው ማንም አልነበረም። ⁵ሌትና ቀን በመቃብሮችና በተራሮች መካከል ሁልጊዜ እየጮኸ፣ ራሱን በድንጋይ ይፈለፍል ነበር። ⁶ኢየሱስን ከሩቅ ባየ ጊዜ፣ ሮጦ በፊቱ ተደፋ። ⁷በታላቅ ድምፅ እየጮኸ፣ “አንተ የልዑል እግዚአብሔር ልጅ ኢየሱስ ሆይ፣ ከእኔ ጋር ምን አለህ? በእግዚአብሔር እለምንሃለሁ፣ አትሣቀየኝ!” አለ።

⁸ኢየሱስ፣ “አንተ ርኩስ መንፈስ፣ ከዚህ ሰው ውጣ!” ብሎት ነበርና።

⁹ኢየሱስም፣ “ስምህ ማን ነው?” ብሎ ጠየቀው። እርሱም፣ “ሌጌዎን ነው፤ እኛ ብዙዎች ነንና” አለ። ^a a v9 አንድ የሮም ሌጌዎን ስድስት ሺህ ያህል ወታደሮች ነበሩት፤ ስሙም ይህ ሰው በሺዎች በሚቆጠሩ ክፉ መናፍስት ይሣቀይ እንደ ነበር ያሳያል።

¹⁰ከዚያ አገር እንዳያስወጣቸውም አጥብቆ ይለምነው ነበር። ¹¹በዚያም በተራራው ዳር ታላቅ የእሪያ መንጋ ይሰማራ ነበር። ¹²አጋንንቱም፣ “ወደ እሪያዎቹ ስደደን፤ ወደ እነርሱ እንግባ” ብለው ለመኑት።

¹³ፈቀደላቸውም። ርኩሳኑ መናፍስትም ወጥተው ወደ እሪያዎቹ ገቡ፤ መንጋውም — ሁለት ሺህ ያህል የሚሆነው — ከገደሉ ላይ ወደ ባሕሩ ተወርውሮ በባሕሩ ውስጥ ሰጠመ። ¹⁴እረኞቹም ሸሽተው በከተማና በገጠር ተናገሩት፤ ሕዝቡም የሆነውን ለማየት መጣ። ¹⁵ወደ ኢየሱስም መጥተው አጋንንት አድረውበት የነበረውን፣ ሌጌዎን የነበረበትን ሰው ለብሶና ልቡ ተመልሶ ተቀምጦ አዩት፤ ፈሩም። ¹⁶ያዩትም ሰዎች አጋንንት አድረውበት በነበረው ሰው ላይ የሆነውን፣ ስለ እሪያዎቹም ነገሯቸው። ¹⁷ኢየሱስንም ከአገራቸው እንዲሄድ ይለምኑት ጀመር።

¹⁸ወደ ጀልባው ሲገባም፣ አስቀድሞ አጋንንት አድረውበት የነበረው ሰው ከእርሱ ጋር ለመሆን ለመነው።

¹⁹ኢየሱስ ግን እምቢ አለው፤ ይልቁንም፣ “ወደ ቤትህ ወደ ወገኖችህ ሂድ፤ አባታችን ላንተ ያደረገልህን ሁሉ፣ እንዴትም እንደ ራራልህ ንገራቸው” አለው። ^b b v19 ሌሎች ትርጒሞች “ጌታ” የሚሉበት፣ FHB አባታችንን ይጠራል፤ ኢየሱስ የተፈወሰውን ሰው ወደ ቤቱ የሚልከው የአብን ምሕረት እንዲናገር ነው፤ ይህችኑ ምሕረት ሰውየው ኋላ በኢየሱስ ራሱ ተገልጣ ያያታል።

²⁰ሄዶም ኢየሱስ ያደረገለትን ሁሉ በዴካፖሊስ መስበክ ጀመረ፤ ሁሉም ተደነቁ። ^c c v20 ዴካፖሊስ — በግሪክኛ “ዐሥር ከተሞች” ማለት ነው — ከገሊላ ባሕር በስተ ደቡብና በስተ ምሥራቅ የሚገኝ አብዛኛው የአሕዛብ ከተሞች ያሉበት አገር ነበር።

በእምነት መፈወስ፣ በፍቅር መነሣት

²¹ኢየሱስ በጀልባ እንደ ገና ወደ ማዶ በተሻገረ ጊዜ፣ ታላቅ ሕዝብ በባሕሩ አጠገብ ወደ እርሱ ተሰበሰበ። ²²ኢያኢሮስ የተባለ ከምኵራብ አለቆች አንዱ መጥቶ ኢየሱስን ባየ ጊዜ፣ በእግሩ ሥር ተደፋ፤ ²³አጥብቆም ለምኖት፣ “ታናሽ ልጄ ለሞት ተቃርባለች፤ መጥተህ እጆችህን ጫንባት፤ ትፈወስ ዘንድ ትኖርም ዘንድ” አለው።

²⁴ኢየሱስም ከእርሱ ጋር ሄደ። ታላቅ ሕዝብም ተከተለው፤ ተጣበበውም። ²⁵ዐሥራ ሁለት ዓመት ደም የሚፈሳት አንዲት ሴት ነበረች። ²⁶በብዙ ሐኪሞች እጅ ብዙ ተሠቃየች፤ ያላትንም ሁሉ ከስራ ምንም አልተጠቀመችም፤ ይልቁንም እየባሰባት ሄደ። ²⁷ስለ ኢየሱስ ሰምታ፣ በሕዝቡ መካከል ከኋላው መጥታ ልብሱን ዳሰሰች። ²⁸“ልብሱን ብቻ ብዳስስ እፈወሳለሁ” ትል ነበርና። ²⁹ወዲያውም የደሟ ፈሳሽ ደረቀ፤ ከሥቃይዋም እንደ ተፈወሰች በሰውነቷ ተሰማት።

³⁰ኢየሱስም ኀይል ከእርሱ እንደ ወጣ ወዲያውኑ በራሱ ዐውቆ፣ በሕዝቡ መካከል ዘወር ብሎ፣ “ልብሴን የዳሰሰ ማን ነው?” ብሎ ጠየቀ።

³¹ደቀ መዛሙርቱም፣ “ሕዝቡ ሲጨንቅህ እያየህ፣ ‘የዳሰሰኝ ማን ነው?’ ትላለህን?” አሉት።

³²ይህን ያደረገችውንም ለማየት ዙሪያውን ተመለከተ። ³³ሴቲቱ ግን የሆነላትን ዐውቃ፣ ፈርታና ተንቀጥቅጣ መጥታ በፊቱ ተደፋች፤ እውነቱንም ሁሉ ነገረችው።

³⁴እርሱም፣ “ልጄ ሆይ፣ እምነትሽ አድኖሻል፤ በሰላም ሂጂ፤ ከሥቃይሽም ተፈወሺ” አላት።

³⁵ገና ሲናገር ሳለ፣ ከምኵራብ አለቃው ቤት ሰዎች መጥተው፣ “ልጅህ ሞታለች፤ ከእንግዲህ መምህሩን ለምን ታደክማለህ?” አሉ።

³⁶ኢየሱስ ግን የተናገሩትን ሰምቶ የምኵራቡን አለቃ፣ “አትፍራ፤ እመን ብቻ” አለው።

³⁷ከጴጥሮስና ከያዕቆብ ከያዕቆብም ወንድም ከዮሐንስ በቀር ማንም እንዲከተለው አልፈቀደም። ³⁸ወደ ምኵራቡ አለቃ ቤትም መጡ፤ ኢየሱስም ሁከትን አየ — ሰዎች ሲያለቅሱና ድምፃቸውን ከፍ አድርገው ሲዋኩ።

³⁹ገብቶም፣ “ይህ ሁከትና ልቅሶ ለምንድን ነው? ሕፃኗ ተኝታለች እንጂ አልሞተችም” አላቸው።

⁴⁰ሳቁበትም። እርሱ ግን ሁሉንም አስወጥቶ፣ የሕፃኗን አባትና እናት ከእርሱም ጋር የነበሩትን ይዞ፣ ሕፃኗ ወዳለችበት ገባ።

⁴¹እጇንም ይዞ፣ “ጣሊታ ቁም” አላት፤ ትርጓሜውም፣ “አንቺ ታናሽ ልጅ፣ ተነሺ እልሻለሁ!” ማለት ነው።

⁴²ወዲያውም ልጂቱ ተነሥታ ተራመደች — ዐሥራ ሁለት ዓመት ነበራትና — ወዲያውም በታላቅ መገረም እጅግ ተደነቁ። ⁴³ይህንም ለማንም እንዳይነግሩ አጥብቆ አዘዛቸው፤ የምትበላውንም ነገር እንዲሰጧት ተናገረ።