مرقس 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹فريسي ۽ يروشلم کان آيل ڪي فقيه يسوع وٽ گڏ ٿيا، ²ڏٺائون تہ سندس ڪي شاگرد ناپاڪ، يعني اڻڌوتن هٿن سان ماني کائي رهيا آهن. ³(ڇاڪاڻ تہ فريسي ۽ سڀ يهودي بزرگن جي روايت تي قائم رهندي، جيستائين رسم موجب هٿ نہ ڌوئين، تيستائين ڪجھ نہ ٿا کائين. ⁴جڏهن بازار کان اچن ٿا تہ ڌوئڻ کانسواءِ نہ ٿا کائين. ٻيون بہ ڪيتريون ئي روايتون جيڪي کين ملنديون آيون آهن، تن تي قائم آهن—جهڙوڪ پيالا، گھڙا ۽ ٽامي جا ٿانو ڌوئڻ.) ⁵پوءِ فريسين ۽ فقيهن کانئس پڇيو تہ ”تنهنجا شاگرد بزرگن جي روايت تي ڇو نہ ٿا هلن، پر ناپاڪ هٿن سان ماني ٿا کائين؟“

⁶هن وراڻيو تہ ”اوهان ڪپٽين بابت يسعياه سچ ئي نبوت ڪئي، جيئن لکيل آهي تہ ’هي ماڻهو چپن سان تہ مون کي عزت ٿا ڏين، پر سندن دل مون کان پري آهي.‘ ⁷’اهي بيڪار منهنجي عبادت ٿا ڪن، ۽ ماڻهن جا حڪم تعليم طور سيکارين ٿا.‘

⁸اوهين اسان جي پيءُ جو حڪم ڇڏيو ٿا ۽ ماڻهن جي روايت تي قائم آهيو.“ ⁹کين چيائين تہ ”اوهين پنهنجي روايت رکڻ لاءِ اسان جي پيءُ جو حڪم ڏاڍو سٺو رد ٿا ڪريو!“ ¹⁰ڇاڪاڻ تہ موسيٰ چيو هو تہ ’پنهنجي پيءُ ۽ ماءُ جي عزت ڪر،‘ ۽ ’جيڪو پيءُ يا ماءُ کي ڪوسي، سو ضرور مارجي.‘ ¹¹”پر اوهين چئو ٿا تہ جيڪڏهن ڪو پنهنجي پيءُ يا ماءُ کي چوي تہ ’جيڪو فائدو توکي مون کان ملڻو هو، سو ڪربان آهي‘ (يعني اسان جي پيءُ لاءِ وقف ڪيل نذرانو)، ^a a v11 ڪربان اهڙي منت هئي جنهن ۾ پئسا يا ملڪيت هيڪل لاءِ وقف ڪيا ويندا هئا، ۽ ٻئي ڪنهن مقصد لاءِ استعمال کان ٻاهر ٿي ويندا هئا—ايستائين جو پنهنجن ماءُ پيءُ جي سنڀال لاءِ بہ. ¹²تڏهن اوهين کيس پنهنجي پيءُ يا ماءُ لاءِ ڪجھ بہ ڪرڻ نہ ٿا ڏيو. ¹³اهڙيءَ طرح اوهين پنهنجي ورثي ۾ ملندڙ روايت سان اسان جي پيءُ جو ڪلام رد ٿا ڪريو. اوهين اهڙا ڪيترائي ڪم ٿا ڪريو.“

¹⁴ميڙ کي وري پاڻ ڏانهن سڏي کين چيائين تہ ”اوهين سڀ مون کي ٻُڌو ۽ سمجھو: ¹⁵ڪابہ شيءِ ماڻهوءَ جي ٻاهران ان ۾ داخل ٿي کيس ناپاڪ نہ ٿي ڪري سگھي؛ بلڪ جيڪو ماڻهوءَ مان نڪري ٿو، سو ئي کيس ناپاڪ ٿو ڪري.“ ^b b v15 سڀ کان پراڻن نسخن ۾ هتي آيت 16 ڪانهي؛ پوين نقلن ۾ اضافو ٿيل آهي: ”جنهن کي ٻڌڻ لاءِ ڪن آهن، سو ٻُڌي.“

¹⁷جڏهن ميڙ کي ڇڏي گھر ۾ آيو، تڏهن سندس شاگردن کانئس انهيءَ مثال بابت پڇيو.

¹⁸کين چيائين تہ ”ڇا اوهين بہ ايترا بي سمجھ آهيو؟ ڇا اوهين نہ ٿا سمجھو تہ ٻاهران ماڻهوءَ ۾ داخل ٿيندڙ ڪابہ شيءِ کيس ناپاڪ نہ ٿي ڪري سگھي، ¹⁹ڇاڪاڻ تہ اها سندس دل ۾ نہ، پر پيٽ ۾ وڃي ٿي ۽ پوءِ گندي نالي ۾ نڪري وڃي ٿي؟“ (هي چوندي هن سڀ کاڌا پاڪ ڄاڻايا.) ²⁰هن چيو تہ ”جيڪو ماڻهوءَ مان نڪري ٿو، سو ئي کيس ناپاڪ ٿو ڪري. ²¹ڇاڪاڻ تہ اندران، انساني دل مان بڇڙا خيال نڪرن ٿا—حرامڪاريون، چوريون، خون، ²²زنا، لالچ، بڇڙائي، فريب، شهوت پرستي، حسد، ڪوڙي ڪلنڪ، غرور ۽ بيوقوفي. ²³اهي سڀ برايون اندران نڪري ماڻهوءَ کي ناپاڪ ٿيون ڪن.“

غير قوم واري عورت جو اٽل ايمان

²⁴يسوع اتان نڪري صور جي علائقي ڏانهن ويو. هڪ گھر ۾ داخل ٿيو، چاهيندو هو تہ ڪنهن کي خبر نہ پوي، پر لڪل رهي نہ سگھيو. ²⁵بلڪ هڪ عورت، جنهن جي ننڍڙي ڌيءَ ۾ ناپاڪ روح هو، سندس باري ۾ ساڳئي گھڙيءَ ٻُڌي، آئي ۽ سندس پيرن تي ڪري پئي. ²⁶اها عورت يوناني هئي، ڄمڻ جي لحاظ کان سورفينيقي. هوءَ کانئس ٻيهر ٻيهر عرض ڪندي رهي تہ سندس ڌيءَ مان ڀوت ڪڍي ڇڏي.

²⁷هن کيس چيو تہ ”ٻارن کي پهرين کائڻ ڏي، ڇاڪاڻ تہ ٻارن جي ماني کڻي ڪتن ڏانهن اڇلڻ مناسب ناهي.“

²⁸پر هن کيس وراڻيو تہ ”سائين، ميز هيٺان ڪتا بہ ٻارن جا ٽڪر کائين ٿا.“

²⁹کيس چيائين تہ ”هن جواب جي ڪري وڃ—ڀوت تنهنجي ڌيءَ مان نڪري ويو آهي.“

³⁰هوءَ گھر وڃي ڏٺائين تہ ڇوڪري پلنگ تي پئي آهي ۽ ڀوت نڪري ويو آهي.

يسوع ٻوڙا ڪن کولي ٿو

³¹پوءِ يسوع صور جو علائقو ڇڏي، صيدا کان ٿيندو گليل جي ڍنڍ ڏانهن، ڊڪاپولس جي علائقي ۾ آيو. ^c c v31 ڊڪاپولس گليل جي ڍنڍ جي اوڀر ۽ ڏکڻ ۾ ڏهن يوناني شهرن جو علائقو هو. ³²هڪ ٻوڙو ماڻهو، جيڪو مشڪل سان ڳالهائي سگھندو هو، کيس وٽ کڻي آيا ۽ عرض ڪيائونس تہ مٿس هٿ رکي. ³³يسوع کيس ميڙ کان پري هڪڙي پاسي وٺي وڃي، سندس ڪنن ۾ آڱريون وجھي، ٿُڪ اڇلي، سندس زبان کي هٿ لڳايو.

³⁴پوءِ آسمان ڏانهن مٿي نهاري، ڊگھو ساهه کڻي کيس چيائين تہ ”ايفاٿا!“ (يعني ”کلجي وڃ!“)

³⁵ساڳئي وقت سندس ڪن کلي ويا، زبان جون ٻنڌڻ لهي ويون ۽ صاف ڳالهائڻ لڳو. ³⁶يسوع کين حڪم ڏنو تہ ڪنهن کي نہ ٻڌايو؛ پر جيترو هن حڪم ڏنو، اوترو وڌيڪ هنن اها ڳالهہ ڦهلائي. ³⁷ڏاڍو حيران ٿي ويا ۽ چيائون تہ ”هن سڀ ڪجھ چڱيءَ طرح ڪيو آهي—هو ٻوڙن کي ٻُڌندڙ ۽ گونگن کي ڳالهائيندڙ ٿو بڻائي.“