يسوع چئن هزارن کي کاڌو کارائي ٿو

يسوع چار هزار کي کارائي ٿو، نشاني ڏيڻ کان انڪار ڪري ٿو، ۽ فريسين جي خميري کان خبردار ڪري ٿو. هڪ انڌو ٻن مرحلن ۾ ڏسڻ لڳي ٿو. پطرس کيس مسيح چوي ٿو، پوءِ ان تي کيس ڌمڪائي ٿو ته هن کي مرڻو آهي، ۽ شيطان سڏيو وڃي ٿو، ڇاڪاڻ ته هو ماڻهن جي ڳالهين کي ڏسي ٿو ۽ اسان جي پيءُ جي ڳالهين کي نه.

باب 8.

انهن ڏينهن ۾ وري وڏو ميڙ گڏ ٿيو، ۽ ماڻهن وٽ کائڻ لاءِ ڪجهه بہ ڪونہ هو. تڏهن يسوع پنهنجن شاگردن کي سڏي چيو تہ

”مون کي هن ميڙ تي رحم ٿو اچي، ڇاڪاڻ تہ هو ٽن ڏينهن کان مون سان گڏ آهن ۽ وٽن کائڻ لاءِ ڪجهه بہ ڪونهي. جيڪڏهن آءٌ کين بکايل ئي گهر موڪليان تہ رستي ۾ ٿڪجي ڪري پوندا؛ ڇاڪاڻ تہ ڪي ڏورانهين آيل آهن.“

شاگردن کيس وراڻيو تہ ”هن ويرانيءَ ۾ هنن ماڻهن کي مانيءَ سان ڪير ڍاپائي سگهندو؟“

کانئن پڇيائين تہ ”اوهان وٽ ڪيتريون مانيون آهن؟“ هنن چيو تہ ”ست.“

ميڙ کي زمين تي ويهڻ لاءِ چيائين، پوءِ ست مانيون کڻي شڪر ڪيائين ۽ ڀڃي شاگردن کي ڏنائين تہ ماڻهن ۾ ورهائين؛ تڏهن هنن اهي ميڙ ۾ ورهايون. وٽن ڪجهه ننڍيون مڇيون بہ هيون؛ انهن تي برڪت گهري شاگردن کي چيائين تہ اهي بہ ماڻهن ۾ ورهايو. پوءِ هنن کاڌو ۽ ڍاپي ويا. بچيل ٽڪرن جون ست ٽوڪريون کنيائون. اتي اٽڪل چار هزار ماڻهو هئا. پوءِ کين موڪلي ڇڏيائين.

پوءِ فوراً پنهنجن شاگردن سان گڏ ٻيڙيءَ ۾ چڙهي دلمنوتا جي علائقي ۾ آيو.

نشانيون گهرندڙ نسل

فريسي آيا ۽ آسمان کان نشاني گهري کيس آزمائيندي ساڻس بحث ڪرڻ لڳا.

دل ۾ ڊگهو ساهه کڻي چيائين تہ ”هي نسل نشاني ڇو ٿو گهري؟ آءٌ اوهان کي سچ ٿو ٻڌايان تہ هن نسل کي ڪابہ نشاني ڏني نہ ويندي.“

پوءِ کين ڇڏي ٻيهر ٻيڙيءَ ۾ چڙهي ٻئي ڪناري ڏانهن ويو.

فريسين جي خمير کان خبردار

شاگرد پاڻ سان گڏ ماني کڻڻ وساري ويٺا هئا؛ ٻيڙيءَ ۾ وٽن رڳو هڪ ماني هئي.

کين تاڪيد ڪري چيائين تہ ”خبردار! فريسين جي خمير ۽ هيروديس جي خمير کان هوشيار رهو.“

هو پاڻ ۾ بحث ڪرڻ لڳا تہ اسان وٽ ماني ڪانهي.

اها ڳالهه ڄاڻي يسوع کانئن پڇيو تہ ”ماني نہ هجڻ تي ڇو بحث ٿا ڪريو؟ ڇا اوهين اڃا نہ ٿا ڏسو ۽ نہ ٿا سمجهو؟ ڇا اوهان جا دل سخت ٿي ويا آهن؟ اکيون هوندي بہ نہ ٿا ڏسو؟ ڪن هوندي بہ نہ ٿا ٻڌو؟ ۽ ڇا اوهان کي ياد ناهي؟ جڏهن مون پنج مانيون پنجن هزارن لاءِ ڀڳيون، تڏهن اوهان ٽڪرن جون ڪيتريون ڀريل ٽوڪريون کنيون؟“ هنن چيو تہ ”ٻارهن.“

”۽ جڏهن مون ست مانيون چئن هزارن لاءِ ڀڳيون، تڏهن اوهان ٽڪرن جون ڪيتريون ڀريل ٽوڪريون گڏ ڪيون؟“ هنن چيو تہ ”ست.“

پوءِ کين چيائين تہ ”ڇا اوهين اڃا بہ نہ ٿا سمجهو؟“

هڪ انڌي کي نظر ملي ٿي

هو بيت صيدا ۾ آيا، جتي ماڻهو هڪ انڌو ماڻهو يسوع وٽ آڻي منٿ ڪرڻ لڳا تہ کيس هٿ لائي.

انڌي جو هٿ جهلي کيس ڳوٺ کان ٻاهر وٺي ويو، سندس اکين تي ٿڪ وجهي، مٿس هٿ رکي پڇيائينس تہ ”ڪجهه ڏسين ٿو؟“

مٿي نهاري چيائين تہ ”آءٌ ماڻهن کي ڏسان ٿو، پر هو وڻن وانگر هلندي نظر اچن ٿا.“

پوءِ يسوع ٻيهر سندس اکين تي هٿ رکيا؛ تڏهن هن غور سان نهاريو، سندس نظر ٺيڪ ٿي وئي ۽ هن سڀ ڪجهه صاف ڏٺو.

کيس گهر موڪليائين ۽ چيائين تہ ”ڳوٺ ۾ بہ نہ وڃ.“

اوهين مون کي ڪير ٿا چئو؟

يسوع ۽ سندس شاگرد قيصريہ فلپي جي ڳوٺن ڏانهن ويا. رستي ۾ کانئن پڇيائين تہ ”ماڻهو مون کي ڪير ٿا چون؟“

هنن کيس چيو تہ ”يوحنا بپتسما ڏيندڙ؛ ڪي ايليا، ۽ ڪي وري نبين مان هڪ ٿا چون.“

پوءِ کانئن پڇيائين تہ ”پر اوهين مون کي ڪير ٿا چئو؟“ پطرس وراڻيو تہ ”تون مسيح آهين.“

تڏهن کين سخت تاڪيد ڪيائين تہ هن جي باري ۾ ڪنهن کي بہ نہ ٻڌايو.

ابنِ آدم لاءِ ڏک سهڻ ضروري آهي

کين سيکارڻ لڳو تہ ابنِ آدم لاءِ ضروري آهي تہ گهڻو ڏک سهي، بزرگن، سردار ڪاهنن ۽ شريعت جي عالمن کان رد ڪيو وڃي، قتل ڪيو وڃي ۽ ٽن ڏينهن کان پوءِ جيئرو ٿي اٿي. اها ڳالهه کيس کليل ٻڌائي. تڏهن پطرس کيس هڪ پاسي وٺي وڃي ملامت ڪرڻ لڳو.

پر پوئتي مڙي پنهنجن شاگردن ڏانهن نهاري پطرس کي ملامت ڪندي چيائين تہ ”اي شيطان، منهنجي پٺيان هٽ! ڇاڪاڻ تہ تون اسان جي پيءُ جي ڳالهين تي نہ، پر ماڻهن جي ڳالهين تي ڌيان ٿو ڏين.“

ميڙ ۽ پنهنجن شاگردن کي سڏي کين چيائين تہ ”جيڪو منهنجي پٺيان اچڻ گهري، سو پاڻ کي رد ڪري، پنهنجو صليب کڻي منهنجي پٺيان هلي. جيڪو پنهنجي جان بچائڻ گهري، سو ان کي وڃائيندو؛ پر جيڪو منهنجي ۽ خوشخبريءَ جي خاطر پنهنجي جان وڃائي، سو ان کي بچائيندو. ماڻهوءَ کي سڄي دنيا حاصل ڪري پنهنجي جان وڃائڻ سان ڪهڙو فائدو؟ ڇاڪاڻ تہ ماڻهو پنهنجي جان جي بدلي ۾ ڇا ڏيندو؟ ڇاڪاڻ تہ جيڪو هن زناڪار ۽ گنهگار نسل ۾ مون کان ۽ منهنجين ڳالهين کان شرمائيندو، ابنِ آدم بہ جڏهن پنهنجي پيءُ جي جلوي سان پاڪ ملائڪن سميت ايندو، تڏهن ان کان شرمائيندو.“