Ishak Nyaur ka Esau

Ishak, lolong sarta keur nyiapkeun maot, nitah Esau néangan kadaharan. Rebeka ngagem-geman Yakub ku kulit embé pikeun maok berkah, sarta Ishak masrahkeunana. Teu aya berkah kadua pikeun Esau, ngan ukur hiji kecap anu teuas, sarta Yakub kudu kabur nyalametkeun nyawana.

Pasal 27.

Sanggeus Ishak sepuh sarta paningalna lamur teu awas, anjeunna nyaur Esau putrana nu cikal, saurna, “Anaking.” Wangsulna, “Kieu abdi.”

Saur Ishak, “Tuh geuningan, ama geus kolot; teu nyaho iraha bakal pupus. Ayeuna cokot pakarang maneh—kantong jamparing jeung gondewa—indit ka tegalan, pangnewakkeun sato buruan keur ama. Tuluy pangnyieunkeun kadaharan nu ngareunah nu dipikaresep ku ama, bawa ka dieu sina didahar, supaya ama bisa mere berkah ka maneh samemeh ama pupus.”

Ribka ngaregepkeun waktu Ishak nyarios ka Esau putrana. Esau indit ka tegalan rek newak sato buruan sarta mawa balik. Ribka ngomong ka Yakub putrana, “Ema ngadenge bapa maneh ngomong ka Esau dulur maneh, ‘Pangnewakkeun sato buruan keur bapa, pangnyieunkeun kadaharan nu ngareunah sina didahar, supaya bapa bisa mere berkah ka hidep di payuneun Rama urang samemeh bapa pupus.’ Ku sabab kitu, anaking, regepkeun omongan ema sarta jalankeun persis saperti nu dititahkeun ku ema. Buru ka kandang, pangnyokotkeun ti ditu dua anak embe nu alus, supaya ema bisa nyieun kadaharan nu ngareunah keur bapa maneh, persis saperti nu dipikaresep ku manehna. Tuluy bawa ka bapa maneh sina didahar, supaya manehna mere berkah ka maneh samemeh manehna pupus.”

Ceuk Yakub ka Ribka indungna, “Tapi Esau dulur abdi mah jalma buluan, ari abdi jalma lemes kulit. Kumaha upami abdi dirampa ku bapa? Tangtos abdi disangka tukang nipu, sarta kalah ka meunang panyapa, lain berkah.”

Saur indungna, “Anaking, sing eta panyapa teh keuna ka ema—regepkeun bae omongan ema: jung, pangnyokotkeun keur ema.”

Yakub tuluy indit, nyokot anak embe, dibawa ka indungna, tuluy indungna nyieun kadaharan nu ngareunah nu dipikaresep ku bapana. Geus kitu Ribka nyokot pakean Esau putrana nu cikal nu pangalusna, nu disimpen di imah, tuluy dipakekeun ka Yakub putrana nu bungsu. Dua leungeun jeung beuheung Yakub nu lemes dibulenan ku kulit anak embe. Tuluy indungna mikeun kadaharan nu ngareunah jeung roti nu geus dijieun ka Yakub putrana.

Yakub datang ka bapana, pok ngomong, “Ama.” Walon bapana, “Kieu ama. Saha ieu teh, anaking?”

Walon Yakub ka bapana, “Abdi Esau, putra cikal. Abdi parantos ngalaksanakeun saperti pamundut ama. Mangga calik, tuang buruan abdi, supaya ama tiasa mere berkah ka abdi.”

Ishak mariksa ka putrana, “Ku naon meunangna gancang pisan, anaking?” Walonna, “Reh Rama anjeun maparin kasuksesan ka abdi.”

Saur Ishak ka Yakub, “Mangga ka darieu, anaking, sangkan ku ama bisa dirampa, pikeun ngayakinkeun maneh enya-enya Esau putra ama atawa lain.”

Yakub ngadeukeutan Ishak bapana, tuluy dirampa, saur Ishak, “Sorana mah sora Yakub, tapi leungeunna leungeun Esau.” Ishak teu wawuheun ka manehna, sabab leungeun Yakub buluan saperti leungeun Esau dulurna, nya kituna Ishak mere berkah ka manehna. Ishak mariksa deui, “Enya ieu teh Esau putra ama?” Walonna, “Leres.”

Saur Ishak, “Sodorkeun buruan putra ama, supaya ama bisa mere berkah ka maneh.” Yakub nyodorkeun, tuluy didahar; dibawakeun anggur, tuluy diinum.

Geus kitu Ishak bapana ngalahir ka manehna, “Ka darieu, anaking, tuluy cium ama.” Yakub tuluy ngadeukeutan sarta nyium bapana. Ishak ngambeu seungit pakeanana, tuluy mere berkah bari ngalahir, “Tuh geuningan, seungit anak ama ibarat seungit tegalan nu diberkahan ku Rama urang. Mugi Rama urang maparin ka hidep ibun ti langit jeung lendoan bumi, sarta gandum jeung anggur anyar nu taya watesna. Sina bangsa-bangsa ngawula ka hidep sarta sina sakabeh nagri sujud ka hidep. Kawasaan dulur-dulur hidep, sarta sina anak-anak indung hidep sujud ka hidep. Disapa saha bae nu nyapa ka hidep, sarta diberkahan saha bae nu mere berkah ka hidep.”

Sanggeus Ishak anggeus mere berkah ka Yakub, jeung Yakub kakara bae indit ti payuneun Ishak bapana, Esau dulurna balik ti pamoroan. Manehna oge nyieun kadaharan nu ngareunah, dibawa ka bapana, pok ngomong ka bapana, “Mangga ama gugah tuang buruan putra ama, supaya ama tiasa mere berkah ka abdi.”

Ishak bapana mariksa, “Saha ieu teh?” Walonna, “Abdi putra ama, nu cikal, Esau.”

Ishak ngeleper awakna bawaning ku reuwas, tuluy saurna, “Lamun kitu, saha atuh nu geus newak buruan sarta mawa ka ama? Ama geus ngadahar sakabehna samemeh maneh datang, tuluy mere berkah ka manehna—enya, manehna bakal tetep diberkahan!”

Barang ngadenge omongan bapana, Esau ceurik tarik pisan bari peurih manahna, pok ngomong ka bapana, “Berkahan abdi oge, Ama!”

Saur Ishak, “Dulur maneh datang kalawan tipu daya, tuluy ngarebut berkah maneh.”

Ceuk Esau, “Lain taya lebetna manehna dingaranan Yakub? Geus dua kali manehna nipu ka abdi: ngarebut hak kacikalan abdi, ayeuna ngarebut berkah abdi.” Tuluy mariksa deui, “Naha teu nyesakeun berkah hiji-hiji acan keur abdi?”

Walon Ishak ka Esau, “Tuh, ama geus ngajadikeun manehna jadi dunungan maneh, sarta sakabeh dulurna geus dijadikeun bujangna, tur ama geus nyampeuran manehna ku gandum jeung anggur anyar. Jadi naon atuh nu bisa dipigawe ku ama keur maneh, anaking?”

Ceuk Esau ka bapana, “Ngan hiji wungkul berkah ama teh? Berkahan abdi oge, Ama!” Esau ceurik midangdam.

Geus kitu Ishak bapana ngawalon ka manehna, “Tuh geuningan—pangcicingan maneh baris jauh ti lendoan bumi, sarta jauh ti ibun langit di luhur. Hirup maneh baris ku pedang, sarta maneh baris ngawula ka dulur maneh. Tapi engke mun maneh geus teu betah, pasangan dulur maneh baris diudar tina beuheung maneh.”

Esau ngunek-ngunek ka Yakub ku lantaran berkah nu dibikeun ku bapana, tuluy ngomong dina hatena, “Poe nyaah ka bapa geus deukeut; sanggeus kitu mah rek dipaehan si Yakub dulur aing.”

Sanggeus dibejaan naon omongan Esau putrana nu cikal, Ribka nyandak Yakub putrana nu bungsu, tuluy nyarios, “Esau dulur hidep keur neangan panglipur tina kaambek ka hidep—manehna rek maehan ka hidep. Ku sabab kitu, anaking, regepkeun omongan ema: geuwat, kabur ka Laban dulur ema di Haran. Reureuh heula di ditu sawatara mangsa—nepi ka ambek dulur hidep leler, nepi ka kaambek dulur hidep leungit ti hidep sarta manehna poho kana naon nu geus dipigawe ku hidep ka manehna. Sanggeus kitu ema rek nitahan jelema mangnjemputkeun hidep ti ditu. Naha kudu kaleungitan maraneh duaan dina sapoe?”

Ribka nyarios ka Ishak, “Abdi bosen hirup ku lantaran awewe-awewe Het ieu. Upami Yakub kawin ka salah sahiji anak awewe Het, ti ieu tanah, naon deui gunana abdi hirup?”