Ishoq Esovni chaqiradi
Koʻzi ojiz boʻlib, oʻlimga hozirlanayotgan Isʼhoq Esovni ovqat olib kelishga yuboradi. Rivqo duoni oʻgʻirlash uchun Yoqubga echki terisini kiydiradi va Isʼhoq duoni berib qoʻyadi. Esov uchun ikkinchi duo yoʻq, faqat ogʻir bir soʻz bor, Yoqub esa jonini saqlash uchun qochishga majbur boʻladi.
27 1Ishoq qariganda, koʻzlari xira tortib koʻrolmay qolganda, u katta oʻgʻli Esovni chaqirib dedi: “Oʻgʻlim.” “Mana men,” deb javob berdi u.
2Ishoq dedi: “Mana, men qaridim; oʻlimim qaysi kun kelishini bilmayman. 3Endi qurol-yarogʻingni — sadoq va kamoningni — olib, dalaga chiqib, menga ov ovlab kel. 4Soʻng men yaxshi koʻradigan mazali taomni tayyorla, yeyishim uchun olib kel, toki oʻlmasimdan avval jonim seni duo qilsin.”
5Ishoq oʻgʻli Esovga gapirayotganda, Rivqo quloq solib turardi. Esov ov ovlab olib kelish uchun dalaga chiqdi. 6Rivqo oʻgʻli Yoqubga dedi: “Men otangni akang Esovga shunday deyayotganini eshitdim: 7«Menga ov ovlab kel, yeyishim uchun mazali taom tayyorla, toki oʻlmasimdan avval Otamiz huzurida seni duo qilay.» 8Endi, oʻgʻlim, ovozimga quloq sol va senga aytganlarimni aniq bajar. 9Podaga borib, u yerdan menga ikkita yaxshi uloq olib kel, toki otang yaxshi koʻradiganidek, unga mazali taom tayyorlay. 10Soʻng uni otangga yeyish uchun olib bor, toki u oʻlmasidan avval seni duo qilsin.”
11Yoqub onasi Rivqoga dedi: “Mana, akam Esov serjun odam, men esa silliqman. 12Agar otam meni paypaslab koʻrsa-chi? Unga aldoqchidek koʻrinaman va oʻzimga duo emas, balki laʼnat keltiraman.”
13Onasi dedi: “Oʻgʻlim, laʼnating menga tushsin — sen faqat ovozimga quloq sol: bor, ularni menga olib kel.”
14Shunda Yoqub borib, uloqlarni olib, onasiga keltirdi, onasi esa otasi yaxshi koʻradigan mazali taomni tayyorladi. 15Soʻng Rivqo uyda oʻzi saqlab turgan katta oʻgʻli Esovning eng yaxshi kiyimlarini olib, kichik oʻgʻli Yoqubga kiygizdi. 16Uning qoʻllarini va silliq boʻynini uloq terilari bilan qopladi. 17Soʻng oʻzi tayyorlagan mazali taom bilan nonni oʻgʻli Yoqubning qoʻliga tutqazdi.
18Yoqub otasining oldiga kelib dedi: “Otam.” U dedi: “Mana men. Sen kimsan, oʻgʻlim?”
19Yoqub otasiga dedi: “Men toʻngʻichingiz Esovman. Siz aytganday qildim. Iltimos, oʻrningizdan turib oʻtiring-da, ovimdan yeng, toki joningiz meni duo qilsin.”
20Ishoq oʻgʻlidan soʻradi: “Buni shunchalik tez qanday topding, oʻgʻlim?” U dedi: “Chunki Otangiz menga muvaffaqiyat ato etdi.”
21Ishoq Yoqubga dedi: “Iltimos, yaqinroq kel, oʻgʻlim, toki seni paypaslab koʻray, haqiqatan oʻgʻlim Esov ekaningni yoki yoʻqligingni bilay.”
22Yoqub otasi Ishoqning oldiga bordi, u esa uni paypaslab koʻrib dedi: “Ovoz — Yoqubning ovozi, qoʻllar esa Esovning qoʻllari.” 23Ishoq uni tanimadi, chunki Yoqubning qoʻllari akasi Esovning qoʻllaridek serjun edi, shuning uchun Ishoq uni duo qildi. 24U soʻradi: “Sen haqiqatan oʻgʻlim Esovmisan?” U esa dedi: “Haman.”
25Ishoq dedi: “Oʻgʻlim ovidan menga keltir, toki jonim seni duo qilsin.” Yoqub unga keltirdi, u esa yedi; unga may keltirdi, u esa ichdi.
26Soʻng otasi Ishoq unga dedi: “Yaqinroq kel, oʻgʻlim, va meni oʻp.” 27Shunda Yoqub yaqinroq kelib, uni oʻpdi. Ishoq uning kiyimlarining hidini hidlab, uni duo qildi va dedi: “Mana — oʻgʻlimning hidi Otamiz duo qilgan dalaning hidiga oʻxshaydi. 28Otamiz senga osmon shudringini, yerning unumdorligini, moʻl-koʻl don va yangi sharobni ato etsin. 29Xalqlar senga xizmat qilsin, elatlar senga taʼzim qilsin. Akalaring ustidan hukmronlik qil, onang oʻgʻillari senga taʼzim qilsin. Seni laʼnatlagan har kim laʼnati boʻlsin, seni duo qilgan har kim duoli boʻlsin.”
30Ishoq Yoqubni duo qilib boʻlishi bilanoq, Yoqub otasi Ishoqning huzuridan endigina chiqqan edi hamki, akasi Esov ovdan qaytib keldi. 31U ham mazali taom tayyorlab, otasiga keltirdi va otasiga dedi: “Otam oʻrnidan turib, oʻgʻlining ovidan yesin, toki joningiz meni duo qilsin.”
32Otasi Ishoq undan soʻradi: “Sen kimsan?” U dedi: “Men oʻgʻlingiz, toʻngʻichingiz Esovman.”
33Ishoq qattiq titrab dedi: “Unda kim ov ovlab, menga keltirdi? Sen kelmasingdan avval men hammasini yeb, uni duo qildim — ha, u duoli boʻladi!”
34Esov otasining soʻzlarini eshitganda, juda baland, achchiq ovoz bilan nola qildi va otasiga dedi: “Meni ham duo qiling, otam!”
35Ishoq dedi: “Ukang hiyla bilan kelib, duongni olib qoʻydi.”
36Esov dedi: “Uning Yoqub deb atalishi bejiz emasmi? U meni ikki marta aldadi: toʻngʻichlik huquqimni oldi, endi esa duoimni olib qoʻydi.” Soʻng u soʻradi: “Menga bir duo saqlab qoʻymadingizmi?”
37Ishoq Esovga javob berdi: “Mana, men uni senga xoʻjayin qildim, barcha aka-ukalarini unga xizmatkor qilib berdim, uni don va yangi sharob bilan quvvatlantirdim. Unda sen uchun nima qila olaman, oʻgʻlim?”
38Esov otasiga dedi: “Sizda faqat bitta duo bormi, otam? Meni ham duo qiling, otam!” Esov ovoz chiqarib yigʻladi.
39Soʻng otasi Ishoq unga javob berdi: “Mana — maskaning yerning unumdorligidan yiroqda, yuqoridagi osmon shudringidan yiroqda boʻladi. 40Qiliching bilan yashaysan, ukangga xizmat qilasan. Lekin orom bilmay yurganingda, boʻyningdan uning boʻyinturugʻini uloqtirib tashlaysan.”
41Esov otasi Yoqubga bergan duo sababli unga qahr saqladi va ichida dedi: “Otamning motam kunlari yaqin; oʻshanda ukam Yoqubni oʻldiraman.”
42Katta oʻgʻli Esovning aytganlari Rivqoga xabar qilinganda, u kichik oʻgʻli Yoqubni chaqirtirib dedi: “Akang Esov sendan oʻch olish bilan oʻzini ovutmoqda — u seni oʻldirmoqchi. 43Endi, oʻgʻlim, ovozimga quloq sol: oʻrningdan tur, Horondagi akam Labanning oldiga qoch. 44Bir muddat uning oldida qol — akangning gʻazabi bosilgunga qadar, 45akangning qahri sendan qaytib, unga qilgan ishingni unutguncha qol. Soʻng odam yuborib, seni u yerdan olib keltiraman. Nega bir kunda ikkalangdan ham ayrilay?”
46Rivqo Ishoqqa dedi: “Mana shu xetlik ayollar sababli hayotimdan bezdim. Agar Yoqub ham Xet qizlaridan, shu yurt qizlaridan xotin olsa, yashashimdan nima foyda?”