ዘፍጥረት 27

27 ¹ይስሐቅ ባረጀና ዐይኖቹ ማየት እስኪያቅታቸው ድረስ በደከሙ ጊዜ፣ ታላቅ ልጁን ዔሳውን ጠርቶ፣ “ልጄ ሆይ” አለው። እርሱም፣ “እነሆኝ” ብሎ መለሰ።

²ይስሐቅም፣ “እነሆ፣ እኔ አርጅቻለሁ፤ የምሞትበትን ቀን አላውቅም። ³አሁንም መሣሪያህን፣ አፎትህንና ቀስትህን ይዘህ ወደ ሜዳ ውጣ፤ አደንም አድንልኝ። ⁴ከዚያም የምወደውን ጣፋጭ ምግብ ሥራልኝ፤ እንድበላም አምጣልኝ፤ ሳልሞት ነፍሴ ትባርክህ ዘንድ።”

⁵ይስሐቅ ለልጁ ለዔሳው ሲናገር ርብቃ ትሰማ ነበር። ዔሳውም አደን አድኖ ሊያመጣ ወደ ሜዳ ወጣ። ⁶ርብቃም ልጇን ያዕቆብን እንዲህ አለችው፤ “እነሆ፣ አባትህ ወንድምህን ዔሳውን ሲናገር ሰማሁ፤ ⁷‘አደን አምጣልኝ፤ የምበላውንም ጣፋጭ ምግብ ሥራልኝ፤ ሳልሞት በአባታችን ፊት እባርክህ ዘንድ።’ ⁸አሁንም ልጄ ሆይ፣ ቃሌን ስማ፤ የማዝህንም በትክክል አድርግ። ⁹ወደ መንጋው ሂድ፤ ከዚያም ሁለት ምርጥ የፍየል ግልገሎች አምጣልኝ፤ አባትህ እንደሚወደውም ጣፋጭ ምግብ ላዘጋጅለት። ¹⁰ከዚያም ሳይሞት ይባርክህ ዘንድ ለአባትህ ወስደህ ይብላ።”

¹¹ያዕቆብም እናቱን ርብቃን እንዲህ አላት፤ “እነሆ፣ ወንድሜ ዔሳው ጠጕራም ሰው ነው፤ እኔ ግን ለስላሳ ነኝ። ¹²አባቴ ቢዳስሰኝስ? አታላይ መስዬ እታይበታለሁ፤ በራሴም ላይ ከበረከት ይልቅ መርገምን አመጣለሁ።”

¹³እናቱም፣ “ልጄ ሆይ፣ መርገምህ በእኔ ላይ ይሁን፤ አንተ ግን ቃሌን ብቻ ስማ፤ ሂድና አምጣልኝ” አለችው።

¹⁴ስለዚህ ያዕቆብ ሄዶ ፍየሎቹን ወስዶ ለእናቱ አመጣ፤ እርሷም አባቱ የሚወደውን ጣፋጭ ምግብ አዘጋጀች። ¹⁵ከዚያም ርብቃ በቤቷ ውስጥ ይዛው የነበረውን የታላቅ ልጇን የዔሳውን ምርጥ ልብስ ወስዳ፣ ታናሽ ልጇን ያዕቆብን አለበሰችው። ¹⁶እጆቹንና ለስላሳ ዐንገቱን በፍየሎቹ ቈዳ ሸፈነችው። ¹⁷ከዚያም ያዘጋጀችውን ጣፋጭ ምግብና እንጀራ ለልጇ ለያዕቆብ አስረከበችው።

¹⁸ያዕቆብም ወደ አባቱ መጥቶ፣ “አባቴ ሆይ” አለው። እርሱም፣ “እነሆኝ፤ ልጄ፣ አንተ ማን ነህ?” አለ።

¹⁹ያዕቆብም አባቱን እንዲህ አለው፤ “የበኵር ልጅህ ዔሳው እኔ ነኝ፤ እንዳልኸኝ አድርጌአለሁ። እባክህ ተቀምጠህ ከአደኔ ብላ፤ ነፍስህም ትባርከኝ ዘንድ።”

²⁰ይስሐቅም ልጁን፣ “ልጄ፣ እንዴት እንዲህ ፈጥነህ አገኘኸው?” አለው። እርሱም፣ “አባትህ አሳክቶልኛልና ነው” አለ።

²¹ይስሐቅም ያዕቆብን፣ “ልጄ፣ እባክህ ቀረብ በል፤ በእርግጥ ልጄ ዔሳው መሆንህን አለመሆንህን እንዳውቅ ልዳስስህ” አለው።

²²ያዕቆብም ወደ አባቱ ወደ ይስሐቅ ቀረበ፤ እርሱም ዳሰሰውና፣ “ድምፁ የያዕቆብ ድምፅ ነው፤ እጆቹ ግን የዔሳው እጆች ናቸው” አለ። ²³የያዕቆብ እጆች እንደ ወንድሙ እንደ ዔሳው እጆች ጠጕራም ስለ ነበሩ፣ ይስሐቅ አላወቀውም፤ ስለዚህ ባረከው። ²⁴እርሱም፣ “በእርግጥ ልጄ ዔሳው አንተ ነህን?” አለው። እርሱም፣ “አዎን፣ እኔ ነኝ” አለ።

²⁵ይስሐቅም፣ “ነፍሴ ትባርክህ ዘንድ ከልጄ አደን አቅርብልኝ” አለው። ያዕቆብም አቀረበለት፤ እርሱም በላ፤ የወይን ጠጅም አመጣለት፤ ጠጣም።

²⁶ከዚያም አባቱ ይስሐቅ፣ “ልጄ፣ ቀረብ ብለህ ሳመኝ” አለው። ²⁷ያዕቆብም ቀረብ ብሎ ሳመው። ይስሐቅም የልብሱን መዐዛ አሽትቶ ባረከውና፣ “እነሆ፣ የልጄ መዐዛ እንደ ሜዳ መዐዛ ነው፤ ያንም ሜዳ አባታችን ባርኮታል። ²⁸አባታችን ከሰማይ ጠልን፣ ከምድርም ስብን፣ የእህልንና የአዲስ ወይን ጠጅን ብዛት ይስጥህ። ²⁹ሕዝቦች ይገዙልህ፤ አሕዛብም ይስገዱልህ። በወንድሞችህ ላይ ግዛ፤ የእናትህም ልጆች ይስገዱልህ። የሚረግምህ ሁሉ የተረገመ ይሁን፤ የሚባርክህም ሁሉ የተባረከ ይሁን።”

³⁰ይስሐቅ ያዕቆብን መባረክ እንደ ጨረሰ፣ ያዕቆብም ከአባቱ ከይስሐቅ ፊት ገና በወጣ ጊዜ፣ ወንድሙ ዔሳው ከአደን ተመለሰ። ³¹እርሱም ደግሞ ጣፋጭ ምግብ አዘጋጅቶ ለአባቱ አመጣ፤ አባቱንም፣ “አባቴ ተነሥቶ ከልጁ አደን ይብላ፤ ነፍስህም ትባርከኝ ዘንድ” አለው።

³²አባቱ ይስሐቅም፣ “አንተ ማን ነህ?” አለው። እርሱም፣ “የበኵር ልጅህ ዔሳው እኔ ነኝ” አለ።

³³ይስሐቅም በታላቅ መንቀጥቀጥ ተንቀጠቀጠና፣ “ታዲያ አደን አድኖ ያመጣልኝ ማን ነው? አንተ ከመምጣትህ በፊት ሁሉንም በልቼ ባርኬዋለሁ፤ አዎን፣ የተባረከም ይሆናል!” አለ።

³⁴ዔሳውም የአባቱን ቃል በሰማ ጊዜ፣ እጅግ ታላቅና መራራ ልቅሶ አለቀሰ፤ አባቱንም፣ “አባቴ ሆይ፣ እኔንም ባርከኝ!” አለው።

³⁵ይስሐቅም፣ “ወንድምህ በተንኰል መጥቶ በረከትህን ወሰደ” አለ።

³⁶ዔሳውም፣ “ያዕቆብ ተብሎ በትክክል አልተጠራምን? እነሆ ሁለት ጊዜ አታለለኝ፤ የብኵርና መብቴን ወሰደ፤ አሁንም በረከቴን ወሰደ” አለ። ከዚያም፣ “ለእኔስ በረከት አላስቀረህልኝም?” አለ።

³⁷ይስሐቅም ዔሳውን መልሶ፣ “እነሆ፣ በአንተ ላይ ጌታ አድርጌዋለሁ፤ ወንድሞቹንም ሁሉ አገልጋዮች አድርጌ ሰጥቼዋለሁ፤ በእህልና በአዲስ ወይን ጠጅም ደግፌዋለሁ። እንግዲህ ልጄ፣ ላንተ ምን ላድርግ?” አለው።

³⁸ዔሳውም አባቱን፣ “አባቴ ሆይ፣ አንድ በረከት ብቻ ነው ያለህ? አባቴ ሆይ፣ እኔንም ባርከኝ!” አለው። ዔሳውም ድምፁን ከፍ አድርጎ አለቀሰ።

³⁹ከዚያም አባቱ ይስሐቅ መልሶ፣ “እነሆ፣ መኖሪያህ ከምድር ስብ የራቀ፣ ከላይም ከሰማይ ጠል የራቀ ይሆናል። ⁴⁰በሰይፍህ ትኖራለህ፤ ወንድምህንም ታገለግላለህ። ነገር ግን ባመፅክ ጊዜ፣ ቀንበሩን ከዐንገትህ ላይ ትሰብረዋለህ።”

⁴¹ዔሳውም አባቱ ስለ ባረከው በረከት ያዕቆብን ጠላው፤ በልቡም፣ “የአባቴ የሐዘን ቀን ቀርቧል፤ ከዚያም ወንድሜን ያዕቆብን እገድለዋለሁ” አለ።

⁴²የታላቅ ልጇ የዔሳው ቃል ለርብቃ በተነገራት ጊዜ፣ ታናሽ ልጇን ያዕቆብን አስጠርታ እንዲህ አለችው፤ “እነሆ፣ ወንድምህ ዔሳው ሊገድልህ በማሰብ ራሱን ስለ አንተ እያጽናና ነው። ⁴³አሁንም ልጄ ሆይ፣ ቃሌን ስማ፤ ተነሥተህ ወደ ወንድሜ ወደ ላባ ወደ ካራን ሽሽ። ⁴⁴የወንድምህ ቍጣ እስኪበርድ ድረስ፣ ከእርሱ ዘንድ ጥቂት ቀን ተቀመጥ፤ ⁴⁵የወንድምህ ቍጣ ከአንተ ተመልሶ ያደረግህበትንም እስኪረሳ ድረስ ቆይ፤ ከዚያም ልኬ ከዚያ አስመጣሃለሁ። ለምን በአንድ ቀን ሁለታችሁንም አጣለሁ?”

⁴⁶ርብቃም ይስሐቅን፣ “በእነዚህ በኬጢያውያን ሴቶች ምክንያት ሕይወቴ አስጠልቶኛል። ያዕቆብ ከዚህች ምድር ሴቶች፣ ከኬጢ ሴቶች ልጆች ሚስት የሚያገባ ከሆነ፣ ለምን በሕይወት እኖራለሁ?” አለችው።