پېدايښت 27 FHB Father's Heart Bible™

27 ¹کله چې اِسحاق زوړ شو او د سترګو رڼا يې کمزورې شوه چې نۀ شو ليدلے، نو خپل مشر زوئ عيسو ته يې غږ وکړو او ورته يې ووئيل چې، ”زما زويه.“ هغۀ جواب ورکړو، ”زۀ دلته يم.“

²اِسحاق ووئيل چې، ”وګوره، زۀ زوړ شوے يم. زۀ د خپل مرګ ورځ نۀ پوهېږم. ³نو اوس خپل اسباب، توبره او لېندے واخله، مېدان ته لاړ شه او زما دپاره ښکار وکړه. ⁴بيا زما دپاره هغه خوندور خوراک تيار کړه چې زۀ يې خوښوم، ما ته يې راوړه چې وې خورم، دې دپاره چې زما روح د مرګ نه مخکښې تا له برکت درکړى.“

⁵کله چې اِسحاق خپل زوئ عيسو ته خبرې کولې، رِبکا واورېدې. نو عيسو مېدان ته لاړو چې ښکار وکړى او راوستلے يې شى. ⁶رِبکا خپل زوئ يعقوب ته ووئيل چې، ”ما ستا پلار ستا ورور عيسو ته دا وئيلى واورېدل چې، ⁷’ما ته ښکار راوړه او زما دپاره خوندور خوراک تيار کړه چې وې خورم، دې دپاره چې د خپل مرګ نه مخکښې زۀ زمونږ پلار په حضور کښې تا له برکت درکړم.‘ ⁸نو اوس زما زويه، زما خبره واوره او هم هغه شان وکړه چې زۀ يې درته وايم. ⁹رمې ته لاړ شه او هلته نه ما ته دوه ښۀ ګډورى راوړه چې زۀ ستا پلار دپاره هم هغه شان خوندور خوراک تيار کړم لکه هغه چې يې خوښوى. ¹⁰بيا يې خپل پلار ته يوسه چې وې خورى، دې دپاره چې د خپل مرګ نه مخکښې تا له برکت درکړى.“

¹¹يعقوب خپلې مور رِبکا ته ووئيل چې، ”وګوره، زما ورور عيسو د وېښتو نه ډک سړے دے او زۀ هوار يم. ¹²کۀ زما پلار ما ولمس کړى؟ بيا به زۀ هغۀ ته دوکه ورکوونکے ښکاره شم او په ځان به لعنت راولم، نۀ برکت.“

¹³د هغۀ مور ووئيل چې، ”زما زويه، ستا لعنت دې په ما راشى، تۀ يواځې زما خبره واوره، لاړ شه او هغه ما له راوله.“

¹⁴نو يعقوب لاړو، ګډورى يې راوستل او خپلې مور ته يې راوړل، چې هغې هغه خوندور خوراک تيار کړو چې د هغۀ پلار يې خوښوى. ¹⁵بيا رِبکا د خپل مشر زوئ عيسو ښۀ جامې چې د هغې سره په کور کښې وې راواخستلې او خپل کشر زوئ يعقوب ته يې واغوستلې. ¹⁶د هغۀ لاسونه او هوار غاړه يې د ګډورو په پوستکو پټ کړل. ¹⁷بيا هغې خپل زوئ يعقوب ته هغه خوندور خوراک او ډوډۍ ورکړه چې هغې تيار کړې وه.

¹⁸يعقوب خپل پلار ته راغلو او ورته يې ووئيل چې، ”اے پلاره.“ هغۀ ووئيل چې، ”زۀ دلته يم. تۀ څوک يې، زما زويه؟“

¹⁹يعقوب خپل پلار ته ووئيل چې، ”زۀ عيسو يم، ستا مشر زوئ. ما هم هغه شان کړى دى لکه چې تا راته وئيلى وو. مهربانى وکړه، پاڅېږه او زما ښکار وخوره، دې دپاره چې ستا روح ما له برکت راکړى.“

²⁰اِسحاق خپل زوئ نه پوښتنه وکړه چې، ”دا دې دومره ژر څنګه ومونده، زما زويه؟“ هغۀ ووئيل چې، ”ځکه چې ستا پلار ما ته کاميابى راکړه.“

²¹اِسحاق يعقوب ته ووئيل چې، ”مهربانى وکړه، نزدې راشه، زما زويه، چې زۀ تا ولمس کړم، دې دپاره چې پوهه شم چې آيا تۀ په رښتيا زما زوئ عيسو يې کۀ نه.“

²²يعقوب خپل پلار اِسحاق ته نزدې لاړو، چې هغۀ ولمس کړو او ووئيل چې، ”آواز خو د يعقوب آواز دے، خو لاسونه د عيسو لاسونه دى.“ ²³اِسحاق هغه ونۀ پېژندلو، ځکه چې د يعقوب لاسونه د هغۀ د ورور عيسو د لاسونو په شان د وېښتو نه ډک وُو. نو اِسحاق هغۀ ته برکت ورکړو. ²⁴هغۀ پوښتنه وکړه چې، ”آيا تۀ په رښتيا زما زوئ عيسو يې؟“ هغۀ ووئيل چې، ”زۀ يم.“

²⁵اِسحاق ووئيل چې، ”زما د زوئ ښکار ما ته راوړه چې زۀ وې خورم، دې دپاره چې زما روح تا له برکت درکړى.“ يعقوب هغۀ ته راوړو او هغۀ وخوړو. هغۀ ته يې مے راوړو او هغۀ وڅښلو.

²⁶بيا د هغۀ پلار اِسحاق هغۀ ته ووئيل چې، ”نزدې راشه، زما زويه، او ما ښکل کړه.“ ²⁷نو يعقوب نزدې راغلو او هغه يې ښکل کړو. اِسحاق د هغۀ د جامو بوئ تېر کړو، برکت يې ورکړو او ووئيل چې، ”وګوره، زما د زوئ بوئ د هغه مېدان د بوئ په شان دے چې زمونږ پلار ورته برکت ورکړے دے. ²⁸زمونږ پلار دې تا له د آسمان شبنم او د زمکې شتمنى درکړى، او د غلې او نوى مے فراوانى. ²⁹قومونه دې تا ته خدمت وکړى او اُمتونه دې تا ته سر ټيټ کړى. په خپلو وروڼو حکومت وکړه، او د خپلې مور زامن دې تا ته سر ټيټ کړى. ملعون دې وى هر څوک چې تا له لعنت درکوى، او برکت دې وى هر څوک چې تا له برکت درکوى.“

³⁰لکه څنګه چې اِسحاق يعقوب ته برکت ورکول پوره کړل، او يعقوب لا د خپل پلار اِسحاق د حضور نه نيم وتلے وو چې د هغۀ ورور عيسو د ښکار نه راستون شو. ³¹هغۀ هم خوندور خوراک تيار کړو، خپل پلار ته يې راوړو او خپل پلار ته يې ووئيل چې، ”زما پلار دې پاڅېږى او د خپل زوئ د ښکار نه دې يو څۀ وخورى، دې دپاره چې ستا روح ما له برکت راکړى.“

³²د هغۀ پلار اِسحاق هغۀ نه پوښتنه وکړه چې، ”تۀ څوک يې؟“ هغۀ ووئيل چې، ”زۀ ستا زوئ يم، ستا مشر زوئ، عيسو.“

³³اِسحاق سخت ولړزېدو او ووئيل چې، ”نو بيا هغه څوک وو چې ښکار يې وکړو او ما ته يې راوړو؟ ستا د راتلو نه مخکښې ما ټول وخوړو او هغۀ ته مې برکت ورکړو، او هو، هغه به برکت لرونکے وى!“

³⁴کله چې عيسو د خپل پلار خبرې واورېدلې، نو ډېر لوړ، تريخ چغه يې وکړه او خپل پلار ته يې ووئيل چې، ”ما ته هم برکت راکړه، اے پلاره!“

³⁵اِسحاق ووئيل چې، ”ستا ورور په دوکه راغلو او ستا برکت يې يوړو.“

³⁶عيسو ووئيل چې، ”آيا د هغۀ نوم په حقه يعقوب نۀ دے اېښے؟ هغۀ زۀ دوه ځله دوکه کړم، زما د مشروالى حق يې واخستو او اوس يې زما برکت هم يوړو.“ بيا يې پوښتنه وکړه چې، ”آيا تا زما دپاره هيڅ برکت نۀ دے ساتلے؟“

³⁷اِسحاق عيسو ته جواب ورکړو چې، ”وګوره، ما هغه په تا باندې مالِک جوړ کړو، د هغۀ ټول وروڼه مې هغۀ ته نوکران ورکړل او په غلې او نوى مے مې هغه قائم کړو. نو اوس زۀ ستا دپاره څۀ کولے شم، زما زويه؟“

³⁸عيسو خپل پلار ته ووئيل چې، ”آيا تا سره يواځې يو برکت دے، اے پلاره؟ ما ته هم برکت راکړه، اے پلاره!“ عيسو په چغو چغو وژړل.

³⁹بيا د هغۀ پلار اِسحاق هغۀ ته جواب ورکړو چې، ”وګوره، ستا اوسېدنځائ به د زمکې د شتمنۍ نه لرې وى، او د پاس د آسمان د شبنم نه لرې. ⁴⁰تۀ به په خپله تُوره ژوند کوې، او د خپل ورور خدمت به کوې. خو کله چې تۀ بې‌قراره شې، نو د هغۀ جغ به د خپلې غاړې نه ماتې کړې.“

⁴¹عيسو د هغه برکت په سبب چې د هغۀ پلار يعقوب ته ورکړے وو، د يعقوب نه کينه وساتله او په خپل زړۀ کښې يې ووئيل چې، ”زما د پلار د ماتم ورځې نزدې دى، بيا به زۀ خپل ورور يعقوب ووژنم.“

⁴²کله چې رِبکا ته د خپل مشر زوئ عيسو خبرې ورسېدې، نو هغې خپل کشر زوئ يعقوب ته ورغږ کړو او ورته يې ووئيل چې، ”ستا ورور عيسو ستا په حقله خپل ځان تسلى ورکوى، چې تا ووژنى. ⁴³نو اوس، زما زويه، زما خبره واوره، پاڅېږه او زما ورور لابان ته چې په حاران کښې دے وتښته. ⁴⁴څۀ موده د هغۀ سره اوسېږه، ترڅو چې ستا د ورور قهر کم شى، ⁴⁵ترڅو چې ستا د ورور غُصه د تا نه واوړى او هغه هغه څۀ هېر کړى چې تا ورسره کړل. بيا به زۀ ولېږم او تا به له هغه ځايه راوستم. زۀ ولې په يوه ورځ کښې تاسو دواړه له لاسه ورکړم؟“

⁴⁶رِبکا اِسحاق ته ووئيل چې، ”زۀ د دې حِتى ښځو په سبب د خپل ژوند نه بېزاره يم. کۀ يعقوب د حِت د لوڼو نه، د دې ملک نه، ښځه واخلى، نو زۀ ولې ژوند وکړم؟“