اِسحاق بيا يعقوب ته برکت ورکوى

یعقوب چې د مېرمنې موندلو لپاره لېږل شوی، په ډاګ کې د ډبرې په بالښت ویده کېږي او د یوې زینې خوب ویني چې له پرښتو ډکه ده. زموږ پلار یوه تښتېدلي ته د ابراهیم ژمنه تکراروي او ژمنه کوي چې هغه به کور ته راوولي. یعقوب په وېره راویښېږي او معامله کوي.

څپرکی 28.

نو اِسحاق يعقوب راوبللو، هغۀ ته يې برکت ورکړو او امر يې ورته وکړو چې، ”د کنعان د لوڼو نه ښځه مۀ کوه. فدان ارام ته، ستا د مور د پلار بتوئيل کور ته لاړ شه، او هلته ستا د مور د ورور لابان د لوڼو نه ځان ته ښځه وکړه. ايل شدَے—ستا قادرِ مطلق پلار—دې تا ته برکت درکړى، تا بارور کړى او تا زيات کړى، چې تۀ د قومونو يوه جرګه شې. هغه دې تا ته او ستا سره ستا اولاد ته د اِبراهيم برکت درکړى، چې تۀ د هغه مُلک وارث شې چرته چې تۀ د پردېسى په حېث اوسېږې، کوم چې زمونږ پلار اِبراهيم ته ورکړے وو.“

نو اِسحاق يعقوب روان کړو، او هغه فدان ارام ته، د ارامى بتوئيل زوئ لابان ته لاړو، کوم چې د يعقوب او عيسو د مور ربقه ورور وو.

عيسو ته پته ولګېده چې اِسحاق يعقوب ته برکت ورکړے دے او هغه يې فدان ارام ته لېږلے دے چې هلته د ځان دپاره ښځه وکړى، او کله چې هغۀ برکت ورکولو نو حُکم يې ورته کړے وو چې، ”د کنعان د ښځو نه ښځه مۀ کوه،“ او دا چې يعقوب د خپل پلار او خپلې مور خبره منلې وه او فدان ارام ته تلے وو. نو عيسو وليدل چې د کنعان لوڼه د هغۀ پلار اِسحاق ته نۀ خوښېږى. نو عيسو اِسمٰعيل ته لاړو او د اِبراهيم د زوئ اِسمٰعيل لور محلت، چې د نبايوت خور وه، د خپلو نورو ښځو سربېره يې ښځه کړه.

حاران ته لاره

يعقوب بيرسبع پرېښودو او د حاران په لور روان شو. هغه يو ځائ ته ورسېدو او هلته يې شپه تېره کړه، ځکه چې نمر پرېوتو. هغۀ د هغه ځائ د تيږو نه يوه تيږه راواخستله، د خپل سر لاندې يې کېښوده او د ويده کېدو دپاره په هغه ځائ کښې پرېوتو. هغۀ خوب وليدو چې يوه زينه په زمکه ولاړه ده، چې سر يې آسمان ته رسيږى، او د زمونږ پلار فرښتې پرې پورته او ښکته کيږى. ^a

او د هغې دپاسه زمونږ پلار ولاړ وو، چې وې فرمائيل، ”زۀ ستا پلار يم، د ستا د پلار اِبراهيم او د اِسحاق خُدائ پاک. زۀ به تا ته او ستا اولاد ته هغه زمکه درکړم چې تۀ پرې پروت يې. ستا اولاد به د زمکې د خاورو په شان وى، او تۀ به لوېديځ، ختيځ، شمال او جنوب ته خور شې. په تا کښې او ستا په اولاد کښې به د زمکې ټولې کورنۍ برکت ومومى. دا ياد لره، زۀ ستا سره يم. چرته چې هم تۀ لاړ شې، زۀ به ستا حفاظت کوم او بيا به دې دغه مُلک ته راولم. زۀ به تا پرېنږدم ترڅو چې هغه څۀ ونۀ کړم کوم چې ما تا سره وعده کړې ده.“

يعقوب د خپلې خوبه راويښ شو او ويې وئيل، ”بېشکه زمونږ پلار په دې ځائ کښې دے، او زۀ نۀ وم خبر!“ هغه ووېرېدو او ويې وئيل، ”دا ځائ څومره د هيبت ځائ دے! دا د زمونږ پلار د کور نه بغير بل هيڅ نۀ دے، او دا د آسمان دروازه ده.“

يعقوب سحر وختى پاڅېدو، هغه تيږه يې راواخستله چې د خپل سر لاندې يې کېښې وه، د ستن په طور يې ودروله او د هغې دپاسه يې تيل تويِ کړل. هغۀ د هغه ځائ نوم بيت‌ايل کېښودو، اګر چې د دې ښار پخوانے نوم لوز وو. ^b يعقوب نذر وکړو چې، ”کۀ خُدائ پاک زما سره وى او په دې سفر کښې چې زۀ يې کوم زما حفاظت وکړى، زما دپاره د خوراک ډوډۍ او د اغوستلو کالي راکړى، او زۀ په سلامتۍ سره خپل د پلار کور ته راستون شم، نو زمونږ پلار به زما پلار وى، او دغه تيږه چې ما د ستن په طور ودروله د زمونږ پلار کور به وى، او د هر څۀ نه چې تۀ ما ته راکوې، زۀ به خامخا تا ته لسمه برخه درکوم.“