Ishaku Ya Sāke Albarkata Yaƙub

Da aka sallame shi don ya nemo mata, Yakubu ya kwana a fili da dutse a matsayin matashin kai, ya kuma yi mafarkin matakala cike da mala'iku. Ubanmu ya maimaita alkawarin Ibrahim ga mai gudun hijira, ya kuma yi alkawari zai komo da shi gida. Yakubu ya farka a tsorace, ya yi ciniki.

Babi na 28.

Sai Ishaku ya kira Yaƙub, ya sa masa albarka, ya kuma umarce shi, “Kada ka auri wata daga cikin 'yan matan Kan'ana. Ka tashi ka tafi Faddan-aram, zuwa gidan Betuwel mahaifin mahaifiyarka, ka auro wa kanka mata a can daga cikin 'yan matan Laban ɗan'uwan mahaifiyarka. Bari El Shaddai, Ubanka Maɗaukaki, yă sa maka albarka, yă ba ka 'ya'ya masu yawa, yă riɓaɓɓanya ka, har ka zama taron al'ummai. Bari yă ba ka albarkar Ibrahim, kai da zuriyarka tare da kai, domin ka gāji ƙasar da kake zaune a cikinta baƙo, wadda Ubanmu ya ba wa Ibrahim.”

Sai Ishaku ya sallami Yaƙub, ya kuwa tafi Faddan-aram, wurin Laban ɗan Betuwel mutumin Aram, ɗan'uwan Rifkatu mahaifiyar Yaƙub da Isuwa.

Isuwa ya ji cewa Ishaku ya sa wa Yaƙub albarka ya kuma aike shi Faddan-aram domin yă auro mata daga can, da kuma yadda ya umarce shi sa'ad da yake sa masa albarka cewa, “Kada ka auri mace daga cikin matan Kan'ana,” da kuma yadda Yaƙub ya yi biyayya ga mahaifinsa da mahaifiyarsa, ya tafi Faddan-aram. Saboda haka Isuwa ya gane cewa 'yan matan Kan'ana ba su gamshi mahaifinsa Ishaku ba. Sai Isuwa ya tafi wurin Isma'ila, ya auri Mahalat 'yar Isma'ila ɗan Ibrahim, 'yar'uwar Nebayiwot, ban da sauran matansa.

Hanya Zuwa Haran

Yaƙub ya bar Biyer-sheba, ya kama hanya zuwa Haran. Da ya kai wani wuri, sai ya kwana a can, gama rana ta faɗi. Ya ɗauki ɗaya daga cikin duwatsun wurin, ya sanya shi a ƙarƙashin kansa, ya kwanta a wurin nan yă yi barci. Ya yi mafarki, sai ga wata matakala tsaye a ƙasa, kanta ya kai Sama, mala'ikun Ubanmu kuwa suna hawa suna sauka a kanta. ^a

Ga kuma Ubanmu tsaye a bisanta, ya ce, “Ni ne Ubanka, Allah na Ibrahim mahaifinka, da kuma na Ishaku. Zan ba ka kai da zuriyarka ƙasar da kake kwance a kanta. Zuriyarka za tă zama kamar ƙurar ƙasa; za ka bazu zuwa yamma da gabas da arewa da kudu. Ta wurinka da kuma zuriyarka, dukan iyalan duniya za su sami albarka. Ka sani, ina tare da kai. Zan tsare ka duk inda ka tafi, in kuma komo da kai zuwa wannan ƙasa. Ba zan rabu da kai ba sai na cika abin da na yi maka alkawari.”

Sai Yaƙub ya farka daga barcinsa, ya ce, “Hakika Ubanmu yana a wannan wuri, ni kuwa ban sani ba!” Tsoro ya kama shi, sai ya ce, “Wannan wuri mai bantsoro ne ƙwarai! Wannan ba kome ba ne illa gidan Ubanmu, wannan kuwa ƙofar Sama ce.”

Yaƙub ya tashi da sassafe, ya ɗauki dutsen da ya sa a ƙarƙashin kansa, ya kafa shi a matsayin al'amudi, ya kuma zuba mai a kansa. Ya sa wa wurin nan suna Betel, ko da yake dā sunan birnin Luz ne. ^b Yaƙub ya yi alkawari, ya ce, “In Allah yana tare da ni, ya kuma tsare ni a wannan tafiya da nake yi, ya ba ni abinci in ci da tufafi in sa, in kuma dawo lafiya zuwa gidan mahaifina, to, Ubanmu zai zama Ubana, wannan dutsen kuma da na kafa a matsayin al'amudi zai zama gidan Ubanmu, kuma daga cikin dukan abin da ka ba ni, hakika zan ba ka kashi ɗaya bisa goma.”